Fleet Foxes - Fleet Foxes (2008)

Destijds aangeschaft n.a.v. verschillende goede recensies waarin het geluid van de band werd vergeleken met o.a. CSN(Y) en vanwege het genre. Na een paar luisterbeurten echter niet meer uit de kast gepakt totdat ik een week geleden besloot het album nog een kans te geven......Tevergeefs, het pakt me niet.

De samenzang is goed, maar gaat me na een aantal nummers simpelweg vervelen. Het geheel kabbelt maar voort, er zit te weinig variatie in om me te blijven boeien, tekstueel gezien vind ik het ook niet echt spannend. Ik hoor waar ze hun invloeden vandaan hebben, maar benaderen doen ze dat niveau nimmer.

Vandaag maar weer een beluisterd om te horen of mijn stem van drie jaar terug nog wel terecht is. En dat is het zeker wel, luisterde dit toentertijd omdat ze met de Beach Boys werden vergeleken, volledig onterecht wat mij betreft want die zijn echt vele malen beter.
Dit is me veel te clean allemaal, tenenkrommend netjes en lief.

Vandaag was het voor mij tijd om deze weer eens op te zetten. Het kwartje valt bij mij weer wat verder. Een 7 is toch wat te laag. Het wordt een 8. De laatste 3 nummers dig ik nu ook wat meer. Blue Ridge Mountains vind ik zelfs erg mooi.

Alweer een ontdekking van mij waar ik toch trots op ben. Dit is het debuut van een band die zich heeft gespecialiseerd in een genre waarvan ik weinig tot niets van weet. Maar dit betekent niet dat het niet mooi is. Integendeel zelfs, ik vind het gewoonweg prachtig. Alles klopt gewoon en kreeg geen momenten waarbij ik dacht 'naar welke muziek luister ik nu ?'. Top!

Als kunsthistoricus viel deze plaat mij op.

Dit is namelijk een wereldberoemd werk van Breugel: http://iat.ubalt.edu/courses/old/idia750.085_f02/breughel/breughel_proverbs.jpg

In dit schilderij (wat in Haarlem hangt, in het Frans Halsmuseum) worden 40 spreekwoorden uitgebeeld.
Een aantal kennen we nu nog, zoals: 'achter het net vissen', sommige zijn erg verouderd zoals: 'De zeug loopt met de tap weg'.

Leuk om te zien dat Breugel gebruikt wordt voor een albumhoes.

Wat voor muziek maakt Fleet Foxes? Is het renaissancistische volksmuziek?
Hoe verhoudt de muziek van deze band zich tot het schilderij?
Ik zie pop als genre staan, maar ook folk.

Het zijn meerstemmige folkliedjes, die af en toe wat denken aan CSNY. Met de renaissance heeft het muzikaal gezien niks te maken.

Jammer.

Maar misschien toch de moeite waard. Ik vind het heel leuk dat een Amerikaanse band een vlaamse schilder kiest.

Nu we het toch over de cover hebben. Deze link heeft ook meteen alle spreekwoorden bij het schilderij.
http://www.spreekwoord.nl/p...

Leuk, je kan er op klikken. Erg educatief. Iets voor de leerlingen, denk ik...

Erg leuk om te weten. Nooit gedacht dat al die spreekwoorden er in te vinden zijn. En Brueghel is gewoon de van Haasteren van de 16e eeuw.

Ik vind dat de hoes de sfeer van het album trouwens goed uitademt, ik weet niet of jullie dat ook hebben?

Ik vind er niet zo ontzettend veel aan. Wikipedia noemt het baroque pop, maar ik hoor geen barok hoor.
Hoes blijft leuk en de muziek is ook wel gaaf.
Inderdaad richting Crosby Stills Nash & Young, maar mij doet het uiteindelijk toch niet zo veel.

Ik vind hun tweede plaat echt beter. Die misschien eens proberen dan
?

Als je de tweede beter vindt, zal ik toch echt deze nog wat vaker opzetten

ik vind de tweede ook beter, en heb deze echt honderden keren geluisterd. de tweede intrigeert mij veel meer, en is uitgegroeid tot één van de speciale platen die ik echt in mij mee draag.

Degelijke folkpop, maar ook niet meer dan dat. Wordt hier niet echt warm of koud van.

"Folkpop" vreemde etikettering, imo; dit heeft veel links met close harmony, gelaagde melodieën: Beach Boys, Associates (die van Along Comes Windy), happy Westcoast, fraaie instrumentaties (enorm goede instrumentbeheersing); af en toe ook een beetje Byrds - 'folkrock" zou iets pasender zijn, maar nog inadequaat.

Bedenk dat dit kwam op een moment toen eenieder White Lies, Franz Ferdinand en Interpol om de oren getetterd kreeg en dit is echt heel andere koek, zeg maar meer biologisch-dynamisch. Vond het zelf destijds erg verfrissend en daari het nog regelmatig van vinyl (kreeg je toen de Sun Dial ep bij).

The Association bedoel je. Is meer pop dan Fleet Foxes, maar qua close harmony hoor ik de overeenkomsten ook.

Yep, die zijn het idd - had het niet nagekeken. Mama's en Papa's hebben die harmonies ook en dat geeft imo een enorme diepte aan een song; je vindt dat veel in California (Westcoast). Live vond ik het ook erg goed - voor mij is het echt genieten als mensen hun instrumenten goed beheersen (en dat geldt ook als muziek niet helemaal mijn smaak is, zoals bij Alison Kraus + Union Station).

Sun Dial is van Wolfmother Sun Giant bedoel je, neem ik aan?

Yep - my memory has left the building

Klopt. Denk dat Fleet Foxes naast Beach Boys, CSNY en Dylan inderdaad ook door de 'sunshine pop' van de sixties beïnvloedt zijn: Sagittarius, Curt Boettcher, Millennium, Flowerpot Men, etc. Instrumentaal leunt Fleet Foxes alleen sterker op folk.

Hier bij musicmeter stond pop/folk bij de genre-duiding. Ik vond die etikettering tijdens het beluisteren wel passen, maar ik geef gelijk toe nog niet ontzettend veel folk te hebben beluisterd . Desondanks vind ik dit niet zo'n bijzonder album. Althans ik vind het allemaal wat gewoontjes klinken. Hier en daar zijn er wel wat leuke melodiën en de band heeft een zanger die zijn vak verstaat, maar compositioneel hoor ik niets opvallends. Een nogal saai, degelijk album. Niet vreselijk genoeg om echt naar de lagere onvoldoendes te moeten grijpen, maar niet smakelijk genoeg om tot aanschaf over te gaan en dus een 2.5*

Gekocht op basis van vele lovende recensies maar ik vind er helaas niks aan, geen liedje weet me te boeien, ook niet na een paar maanden luisteren, ik begrijp zelfs niet wat mensen hier mooi aan vinden

Nog een paar maanden luisteren dus.

De tweede helft van Ragged Wood moet je toch wel ergens kunnen intrigreren...

Het start sterk, vier eerste songs zijn klasse. Tiger Mountain Peasant Song is mijn favoriet, die tekst en sfeer. Daarna zakt het wat in: wel toffe songs, maar niet zeer memorabel. Your Protector is hier zeer geliefd, maar ik vind de nummers daaropvolgend minstens even goed - fijne twee afsluiters.

4*
Ik zie mezelf al zitten in een afgelegen chalet, buiten een pak sneeuw; houtblokken gooiend op het vuur, thee drinkend en broodkruimels halend uit m'n lange en warrig baard.

Ik ben geïntroduceerd tot Fleet Foxes door drie lokale songwriters die White Winter Hymnal coverden. Dat was al in 2009. Sindsdien hebben Fleet Foxes me niet meer losgelaten
Het is toch een van de beste bands van 'het moment'.

Dit album is niet zo goed als de opvolger, zowel instrumentaal als tekstueel (vooral tekstueel) gezien.
Lekker zomers is het wel en slecht is het ook absoluut niet.
De koortjes zijn fantastisch en de hele sfeer die ze creëren is ongekend.

In vergelijking met het tweede album is dit album veel meer recht toe-recht aan.
Het instrumentgebruik is nog heel conventioneel, en bij sommige teksten heb ik het gevoel dat ze er alleen inzitten om toch een beetje publiek te trekken. Teksten als "You run with the devil"; een beetje de jaren '70-chliché's.
En potverdomme, wat is het 'intro' van de plaat ('Red Squirrel') lelijk zeg! Lelijkste manier om je album te openen. Ooit.

Daarom kom ik tot een stem van 4*.
Ik wilde 3,5* geven vanwege de rode eekhoorn, maar daarmee doe ik deze plaat toch echt onrecht aan.

Zomers?

Nou, alleen 'Sun It Rises' dan. Voor de rest inderdaad niet zo.