menu

Ayreon - The Human Equation (2004)

mijn stem
4,05 (223)
223 stemmen

Nederland
Rock / Metal
Label: Inside Out

  1. Day One: Vigil (1:33)
  2. Day Two: Isolation (8:43)
  3. Day Three: Pain (4:58)
  4. Day Four: Mystery (5:37)
  5. Day Five: Voices (7:09)
  6. Day Six: Childhood (5:05)
  7. Day Seven: Hope (2:47)
  8. Day Eight: School (4:23)
  9. Day Nine: Playground (2:15)
  10. Day Ten: Memories (3:57)
  11. Day Eleven: Love (4:17)
  12. Day Twelve: Trauma (9:56)
  13. Day Thirteen: Sign (4:50)
  14. Day Fourteen: Pride (4:45)
  15. Day Fifteen: Betrayal (5:26)
  16. Day Sixteen: Loser (4:48)
  17. Day Seventeen: Accident? (5:44)
  18. Day Eighteen: Realization (4:33)
  19. Day Nineteen: Disclosure (4:44)
  20. Day Twenty: Confrontation (7:03)
totale tijdsduur: 1:42:33
zoeken in:
Electro_
Ik luister net 'Walk Now..' van Orbital, en dat is EXCACT dezelfde didgeridoo-intro als in Loser.

4,0
Een mooi album, vreemde combinatie van stijlen, niet wat ik verwachte van progressieve metal. Ik ben geen metal fan, maar dit noem ik ook geen metal meer Gelukkig niet verneukt tijdens het masteren, ik hou het op 4 sterren voorlopig.

avatar van Flipper
4,5
Na 'The electric castle' mijn Ayreon favoriet. Een keer een 'aards' verhaal. Jammer van het open einde. Trouwens de Hammond solo in Loser is van Ken Hensley en mocht je dat een mooie solo vinden luister dan naar Uriah Heep Live - Gypsy.

avatar van meyer
3,5
Flipper schreef:
Trouwens de Hammond solo in Loser is van Ken Hensley en mocht je dat een mooie solo vinden luister dan naar Uriah Heep Live - Gypsy.


is die solo ook gespeeld door ken hensley bij uriah heep??
Ik vind het beide prachtige solo's maar zie anders niet echt de gelijkenis (buiten het feit dat het 2 hammondsolo'z zijn)...

avatar van Fianosther
3,0
Ik vind het verhaal van zeer laag niveau en laat ik maar niet gaan beginnen over de kinderlijke teksten. vooral op het nummer day eleven: love, kots.

avatar van Status Seeker
4,0
Ik heb een beetje gemengde gevoelens over dit album. Allereerst zou ik kwijt willen dat ik het knap vind hoe Arjen Lucassen een echte "Ayreon-sound" gecreëerd heeft. Dit is m.i. zowel een voordeel als nadeel.

Ik vind het gemiddelde Ayreon nummer goed in elkaar zitten en het feit dat het hem altijd lukt om een heel blik gastartiesten open te trekken dwingt wel wat respect af. Ook op dit album zijn verschillende bekende artiesten te horen: James LaBrie (Dream Theater), Mikael Akerfeldt (Opeth), Devin Townsend, etc. etc. . Bijna elk nummer kent meerdere vocalisten en dat klinkt op zich wel weer leuk.

Hieruit ontstaat imo het "overdaad schaadt"-principe. Sommige nummers vind ik niet echt uit de verf komen, doordat je iedereen door elkaar hoort. Dan hoor ik toch liever nummers waarin de kwaliteiten van de verschillende artiesten naar voren komen. Ook vind ik de grunts die ik bij sommige nummers hoor totaal niet bij het album passen.

Het verhaal, dat eindelijk eens niet over sci-fi gaat (een man die op mysterieuze wijze een auto-ongeluk krijgt en vanuit zijn coma met allerlei gevoelens en beslissingen uit het verleden te maken krijgt, voordat hij terug naar de werkelijkheid kan keren) kan me eigenlijk niet boeien bij het luisteren. Daardoor krijg ik al snel het gevoel: dit is typisch Ayreon, maar ik had elke willekeurige Ayreon-plaat op kunnen zetten. Allemaal goed voor af en toe een luisterbeurt, maar verder ook niet.

Een laatste puntje dat ik jammer vind is dat de single van Day Sixteen: Loser (mijn favoriet) net iets anders (leuker) is dan de albumversie. Ergens in het midden mis ik in het sologedeelte de elektrische vioolsolo en ik vind de solo's op het album minder goed naar voren komen.

Conclusie: het product Ayreon is standaard van hoog niveau en vrij uniek in zijn soort, maar geniet er met mate van: 4*

N.B.: het artwork vind ik ook mooi verzorgd

avatar van Flipper
4,5
Status Seeker schreef:


Het verhaal, dat eindelijk eens niet over sci-fi gaat (een man die op mysterieuze wijze een auto-ongeluk krijgt en vanuit zijn coma met allerlei gevoelens en beslissingen uit het verleden te maken krijgt, voordat hij terug naar de werkelijkheid kan keren) kan me eigenlijk niet boeien bij het luisteren. Daardoor krijg ik al snel het gevoel: dit is typisch Ayreon, maar ik had elke willekeurige Ayreon-plaat op kunnen zetten. Allemaal goed voor af en toe een luisterbeurt, maar verder ook niet.



Er zijn nogal wat kanttekeningen van menigeen over het verhaal en teksten. Idd is er geen grote diepzinnigheid in het verhaal cq teksten te ontdekken, maar eindelijk gaat het over iets waarbij we ons iets kunnen voorstellen waarbij je enige tekortkomingen in teksten niet kunt maskeren, waarbij je dat bij die sci-fi verhalen wat makkelijker kunt.
Muzikaal blijft het natuurlijk iets om trots op te zijn dat dit in ons kikkerlandje geproduceerd wordt en moeten we dit koesteren.

Overdaad schaadt inderdaad, zo af en toe lekker op je hoofdtelefoon of in de auto.

5,0
Je moet er gewoon van houden.
Het iets harder dan je van Ayreon gewend bent, en tog blijft het een echte Ayreon plaat. Geen progressive rock/Metal. Maar Progressive Ayreon.
*5 sterren voor Arjen!

avatar van Tribal Gathering
4,5
Voor mij is dit de beste Nederlandse plaat aller tijden. (Al kun je je afvragen in hoeverre dit nog als Nederlands album telt.)

The human equation is een fantastisch gecomponeerde, gezongen en geproduceerde cd geworden. Geen van de zangers of zangeressen valt uit de toon en ieder brengt zijn eigen specifieke kwaliteit naar voren wat leidt tot een enorme diversiteit in de zang. (en dan laat ik Arjen zelf even buiten beschouwing)

Natuurlijk zijn er wat minpuntjes. De teksten zijn niet altijd even sterk (maar daar hebben grootheden als the Beatles en the Rolling Stones ook last van) en het is niet erg emotioneel aangrijpend zoals eerder in deze thread gezegd is, maar voor mij zijn dit eigenlijk non-argumenten. Als ik emotioneel geraakt wil worden pak ik wel een ander album uit de kast.

Wat rest is gewoon een cd die ik geregeld uit het rek haal om mij ruim anderhalf uur lang te laten genieten van het getoonde vakmanschap dat Arjen en zijn companen ons voorschotelen.

avatar van Rockfan
4,0
Dit is gewoon goeie muziek. punt.

Juist. goed gezegd. 4.5, neig zelfs naar een 5 en in mijn top 10. Ben benieuwd naar de volgende plaat

avatar van Ayreonfreak
5,0
Geniale plaat gemaakt door een fantastische Nederlandse rock muzikant....Ik ga hier niet teveel woorden aan vuil maken, want het is uniek. Hij staat iets lager in mijn persoonlijke top 10 vanwege eigenlijk maar 1 a 2 dingen, het geschreeuw van Devin townsend en een paar dingetjes die ik iets minder vindt dan ITEC. Maar iedereen die metal, prog en sympho goed vindt, zou deze cd moeten hebben en een prominente plaats moeten geven.

Devin Townsend moet je van houden. Ik viond de man geweldig.

avatar van Anamorph
5,0
Moooooiiii! Erg Moooooooiiii!!!

Heb via deze CD ook weer een aantal andere dingen leren kennen. Kan persoonlijk de Devin Townsend toevoegingen wel waarderen. Kende hem nog niet voor dit album maar hij heeft zelf ook hele mooie dingen gemaakt. Speelt ook erg prettig gitaar, maar goed dit ging over the Human Equation...:)
Ik heb zelf de uitvoering met de bonus DVD en vond het erg leuk om te zien hoe zo'n album tot stand komt. Ben erg benieuwd naar de opvolger (waarmee hij nu bezig is). Hoop wel op iets meer dan wat Stream of Passion bracht. Dat vond ik wat dunnetjes.

4,0
ik vond hem destijds geweldig omdat ik me liet meeslepen met het verhaal maar hoe langer ik hem in huis heb vind ik dat er teveel zangers in 1 nummer zitten

avatar van Nakur
3,5
Zanger(essen)s zijn top, concept prima, artwork schitterend en ik heb er destijds heel erg lang naar toegeleefd. De eerste 20 dagen waren schitterend. Na een maand was ik er opuitgekeken.


3,5*

avatar van Nakur
3,5
Fianosther schreef:
Ik vind het verhaal van zeer laag niveau en laat ik maar niet gaan beginnen over de kinderlijke teksten. vooral op het nummer day eleven: love, kots.

Al vind ik dat nog aardig meevallen.

avatar van sdr
3,5
sdr
Jammer dat er niet meer gebruik is gemaakt van iets aggresievere zang zoals het begin van Day Twelve: Trauma, dat past er namelijk heel goed bij

avatar van notsub
3,0
Het ziet er allemaal prachtig uit, maar dit album heeft mijn nooit echt kunnen boeien. Het pakt mij gewoon niet. Zo hier en daar een goed moment, maar bij Ayreon gaat mijn voorkeur vooral uit naar de eerste drie werkstukken.

avatar van Nakur
3,5
Bijkomend voordeel, ik luister THE nu voor het eerst in zeker 2 jaar. Nostalgische waarde heeft het zeker. Ja het klinkt best potsierlijk, maar ik neem het toch voor lief.

avatar van Liampie
4,5
Geinig album, vooral Hope, Pain en Childhood. Niet super als geheel.

4,0
De eerste cd is briljant, ik moet alleen de 2e cd nog wat vaker luisteren. Want ja het blijft een concept album. Maar als de cd 1 al briljant is, dan heb ik er de volste vertrouwen in!

4,0
En ja hoor wat een schoonheid, beide cd's een prachtig concept heerlijk uitgewerkt, en nog is van Hollandse bodem! De grunts/ schreeuwen in Pain blijf ik echt geweldig vinden, wat een emotie en kracht zit daar in zeg. Bij Loser krijg ik altijd het gevoel te willen gaan springen en stuiteren door heel me kamer
Het artwork is prachtig (ik heb de versie met de bonus dvd, erg grappig om te zien trouwens) benieuwd naar het andere werk van Arjen, snel maar is uit gaan pluizen.

4*

Mostlyanthony
Hét meesterwerk van Ayreon, nóg beter dan ITEC. Ook fijn dat we eens wat anders krijgen voorgeschoteld dan sci-fi (alhoewel, stiekem is het natuurlijk toch sci-fi).
De keuzes voor de zangers (m/v) zijn weer perfect. Mike Baker (RIP) is schitterend in Loser. James LaBrie, die vaak wordt gezien als de zwakste schakel in Dream Theater, is verrassend in topvorm.
En de muziek, ach ja, sommigen mogen het dan los zand vinden, maar ik geef zelf toch de voorkeur aan lekkere variatie dan dat je twee uur lang hetzelfde moet aanhoren.

Oh ja, en natuurlijk ben ik waanzinnig trots op "Love"

avatar van James Douglas
Door de lijst met gastbijdragen en met name die van Devin Townsend was mijn interesse wel gewekt voor dit album. Helaas, kan ik hier helemaal niets mee. Vreselijk gekunsteld, een concept dat daardoor eigenlijk helemaal niet uit de verf komt en een productie waarover te discussiëren valt. Waar het met name aan ontbeert naar mijn mening is echte oprechte emotie. Vooral te wijten aan de ontzettend snelle schakelingen van verschillende vocalisten en de songteksten die doorgaan voor conversaties. Een gevalletje van jammer.

avatar van horned_reaper
5,0
Wat zijn Childhood en Isolation toch GENIALE nummers

Joy
ik vind lucassen vooral een erg goeie gitarist, met ayreon kan hij laten zien watie nog meer in huis heeft

tot dusver, je moet ervan houden

robby valentine , maar dan beter, stukken beter

toch, het heeft wat kitcherigs, het dramatische druipt er vanaf, bij elk nummer,symphonie, ik vind het teveel, het doet me te weinig, maar ik erken dat dit erg goed in elkaar steekt en het beluisteren toch meer dan waard is, een tientalle malen, om tot een juist oordeel te komen

avatar van horned_reaper
5,0
Geef het wat langer een kans Joy
Dit album moest ik zelf ook even een weekje verwerken en toen BAM in 1 klap kon ik niet meer stoppen met luisteren.

Joy
denk dat ut de paddos zijn dat ut nie goed valt

avatar van horned_reaper
5,0
Joy schreef:
denk dat ut de paddos zijn dat ut nie goed valt


Probeer eens een wijntje

Gast
geplaatst: vandaag om 14:26 uur

geplaatst: vandaag om 14:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.