menu

Camel - The Snow Goose (1975)

Alternatieve titel: Music Inspired by the Snow Goose

mijn stem
3,96 (283)
283 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Decca

  1. The Great Marsh (2:02)
  2. Rhayader (3:01)
  3. Rhayader Goes to Town (5:20)
  4. Sanctuary (1:05)
  5. Fritha (1:19)
  6. The Snow Goose (3:12)
  7. Friendship (1:43)
  8. Migration (2:01)
  9. Rhayader Alone (1:50)
  10. Flight of the Snow Goose (2:40)
  11. Preparation (3:53)
  12. Dunkirk (5:25)
  13. Epitaph (2:07)
  14. Fritha Alone (1:39)
  15. La Princesse Perdue (4:45)
  16. The Great Marsh (1:19)
  17. Flight of the Snow Goose [Single Edit] * (2:05)
  18. Rhayader [Single Edit] * (3:09)
  19. Flight of the Snow Goose [Alternative Single Edit] * (2:49)
  20. Rhayader Goes to Town [Live 30-10-1974] * (5:07)
  21. The Snow Goose / Freefall [Live 30-10-1974] * (11:01)
  22. Rhayader Goes to Town [Radio One "In Concert" 1975] * (5:08)
  23. Sanctuary [Radio One "In Concert" 1975] * (1:12)
  24. The Snow Goose [Radio One "In Concert" 1975] * (3:03)
  25. Migration [Radio One "In Concert" 1975] * (3:31)
  26. Rhayader Alone [Radio One "In Concert" 1975] * (1:43)
  27. Flight of the Snow Goose [Radio One "In Concert" 1975] * (2:56)
  28. Preparation [Radio One "In Concert" 1975] * (2:04)
  29. Dunkirk [Radio One "In Concert" 1975] * (5:10)
  30. Epitaph [Radio One "In Concert" 1975] * (1:16)
  31. La Princesse Perdue [Radio One "In Concert" 1975] * (4:40)
  32. The Great Marsh [Radio One "In Concert" 1975] * (1:57)
  33. Selections from "The Snow Goose": A. the Snow Goose, B. Friendship, C. Rhayader Goes to Town (BBC 2 "The OId Grey Whistle Test" 1975) * (9:39)
toon 17 bonustracks
totale tijdsduur: 43:21 (1:49:51)
zoeken in:
avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Mijn favoriete Camelplaat. Het zwakke punt van deze band –zeker in de eerste jaren– heb ik altijd de matige zang gevonden, maar het zou flauw zijn om het succes van dit album alleen daaraan toe te schrijven, want van a tot z staat The snow goose vol met ijzersterke melodieën en superbe arrangementen (het eerste waar ik zelf voor viel waren die spook- en sprookjesachtige passages van elektrische piano met klarinet [?] op Friendship). De oorspronkelijke novelle heb ik wel ooit gelezen, maar de details daarvan zijn grotendeels weggezakt, en sowieso vind ik het album net zo mooi zónder de plotlijn precies te kunnen volgen (en bij de titel van het eerste nummer zie ik altijd de moerassen uit Peter Jacksons verfilming van The two towers voor me). Een plaat aan of vlak onder de top van de seventies-symfo-eredivisie wat mij betreft. Ik heb dit album trouwens net als diverse anderen hier op de vroege CD-versie uit 1983 (met de soms hilarisch-bloemrijke liner notes van John Tracy uit 1988) en ben nog steeds bijzonder tevreden met het zeer warme geluid daarvan.

5,0
Een van mijn eerste albums. Toen maakte Camel nog albums die blind de hooste score kreeg

buizen
Bezig met een eerste luisterbeurt. Fijne luistermuziek zeg. Het hier en daar aanwezige gebruik van instrumenten als een fluit is erg prettig.
Een album wat je waarschijnlijk vaker moet horen, om steeds meer te ontdekken.

avatar van Tony
3,0
Vind Mirage en MoonMadness klasse albums, maar met deze tussenliggende en net zo hoog gewaardeerde Snow Goose kan ik niet zo veel. Vind het vooralsnog maar gepiel in de ruimte allemaal. Misschien moet ik me er nog eens goed in vastbijten, maar heb weinig hoop meer na toch wel enkele draaibeurten.

avatar van uffing
4,5
Tony schreef:
Vind Mirage en MoonMadness klasse albums, maar met deze tussenliggende en net zo hoog gewaardeerde Snow Goose kan ik niet zo veel. Vind het vooralsnog maar gepiel in de ruimte allemaal. Misschien moet ik me er nog eens goed in vastbijten, maar heb weinig hoop meer na toch wel enkele draaibeurten.


Misschien moet je het verhaal van Paul Gallico waar dit op is gebaseerd eens lezen. Het geeft dit album zo veel meerwaarde en luisterplezier.

avatar van Hakuna
4,0
Dit is eigenlijk de enige Camel plaat die ''afwijkt'' van de rest van hun discografie, maar daardoor niet minder fraai. Kon ik het album als 16 jarige in het begin niet zo waarderen, maar wijsheid groeit met de jaren en dacht laat ik dit vergeten juweeltje na ruim 35 jaar nog maar in de herkansing doen en het album toevoegen aan de al andere 6 CDs die ik van ze heb. Heb dit album de afgelopen nachten album geheel op Youtube beluisterd en laat ik afgelopen week op eBay een oude W Germany CD gevonden hebben voor een leuk prijsje dus de aankoop was dan ook snel gedaan. Het is toch een welkome reünie dat dit album na 35 jaar min of meer uit mijn gehoor is verdwenen alsnog kan rekenen op een ruime voldoende, stijl is te vergelijken met de Nederlandse prog bands Spin en Finch die destijds gelijksoortige instrumentale albums maakte.

Score 4.

bas1966
het zachtste album van Camel (en daardoor al héél lang) in mijn hart gesloten.
samen met Mirage, Snowgoose en Dust &Dreams een belangrijk onderdeel van mijn muziek verzameling. (van de overige albums heb ik natuurlijk de pareltjes ook).

avatar van LeMi
Deze vandaag van mijn zolder geplukt... in geen 30 jaar gehoord... tja het is echt jeugdsentiment... vond het toen geweldig. En nu opnieuw luisterend.. lekker hoor..zeker afwijkend van andere albums van Camel en daarom toen een van mijn favorieten in die tijd.. en nu? Krijg er een lekker nostalgisch gevoel van.. gs ik zeker weer ees draaien!!

jakkepoes
In de jaren 80 luisterde ik elke donderdag naar de LP/CD show met Wim van Putten waar ik kennis maakte met onder andere Camel.
Dit vind ik toch wel het beste werk van hun. Had ooit de LP maar die heb ik met het aanbreken van het CD tijdperk verkwanseld aan een 2e hands LP winkel.
Gelukkig digitaal nog aanwezig.
Mooie dwarsfluit stukken van Andrew Latimer weet ik me nog te herinneren.

5,0
Ook ik luisterde altijd naar Wim van Putten. Zo heeft hij ook eens nummer voor nummer 17 seconds van the Cure uitgeplozen. Ik was dan ook direct verkocht!

avatar van FrodoK
Deze heeft eindelijk de weg gevonden naar mijn cd-speler, en ik moet zeggen dattie mij niet teleurstelt. Fijn!

EHartmann
Ben wel eens een versie tegen het lijf gelopen die uit 12 tracks bestond. Duurde totaal ook 43 minuten en nog wat. Weet iemand hoe dit in elkaar steekt? Kon zelf geen info hierover ontdekken.

Mssr Renard
Voor zover ik weet bestaat zo'n versie niet.
De afzonderlijke songs zijn altijd afzonderlijke songs geweest.

Wat zegt Discogs hierover? Daar kun je alle bestaande versies/uitgaven/heruitgaven etc. van deze plaat vinden.


EHartmann
Gevonden! Er waren op die 12 track versie nummers samengevoegd dmv ...../..... met erachter de totale tijdsduur vermeld. 2 tracks. ....../....... en 1 track. ...../......./........

Sanctuary/Fritha samen 2:27
Friendship/Migration/Rhayader Alone samen 5:39
Epitaph/Fritha Alone samen 3:40

Het is een vinyl-versie van april 1975, uitgebracht op label Janus Records in de USA.

Bron: Discogs.

Mssr Renard
Geweldig dat je het hebt kunnen vinden.
Ik vind discogs echt een waardevolle database. Ik voeg zelf heel veel toe en koop ook eigenlijk al mijn vinyl daar. Ook als ik juist naar een oud exemplaar op zoek ben, dat ik ooit een bezat.

Ga je deze Janus-uitgave nu ook bestellen?
Ik heb geloof ik een Decca-reissue, helaas zonder insert.

EHartmann
Mssr Renard schreef:
Geweldig dat je het hebt kunnen vinden.
Ik vind discogs echt een waardevolle database. Ik voeg zelf heel veel toe en koop ook eigenlijk al mijn vinyl daar. Ook als ik juist naar een oud exemplaar op zoek ben, dat ik ooit een bezat.

Ga je deze Janus-uitgave nu ook bestellen?
Ik heb geloof ik een Decca-reissue, helaas zonder insert.


Ik zou graag alle muziek die ik op handen draag op vinyl willen hebben, maar dat wordt een te prijzige hobby voor mijn gezinsbudget. Ik schaf veel digitaal aan; misschien niet ideaal qua geluid en tastbaarheid, maar uiteindelijk draait het om de muziek an sich.

avatar van blaauwtje
4,0
Vandaag deze schoonheid kunnen kopen voor 1 euro, even goed schoongemaakt en op een tikkie en wat gekraak na een zuiver klankbeeld van een band die ik enkel kende van Nude uit 81, ik ben helemaal niet zo van de instrumentals, maar eenmaal uitgevoerd zoals Camel dat hier doet, prachtig!!!

4,5
vergiste me, gaf gisteren per abuis 3,5 voor dit prachtige album. Nu verhoogd tot 4.5.

avatar van aerobag
3,0
Het album weet zeker mijn interesse te wekken, een soort ouderwetse verhaalvertelling maar dan met prog instrumenten als vervanging voor de traditionele instrumentatie uit de klassieke tak van sport. Het album is avontuurlijk en kopt het concept binnen, maar het sterke symfonische aspect is wat hit en miss voor mij. Tijdens sommige passages krijgt het mij mee, op andere momenten voelt het als iets te uitbundig gepingel. Het is wel allemaal strak uitgevoerd, maar ik kan niet volledig contact leggen met dit album.

Ik zal het album nog eens proberen als ik het andere werk van Camel wat beter beluisterd heb.

Mssr Renard
Jemig, wat een verschil in beleving.

Voor mij is dit beste, mooiste, meest fantastische muziekstuk ooit gemaakt.

Sinds ik deze plaat ken, heb ik nooit meer iets mooiers en gavers gehoord.

De rest van het Camel-oeuvre kan grilliger zijn, maar met name Mirage en Moonmadness volgen hetzelfde stramien als Snow Goose, zij het met wat meer zang.

Leuk dat je je in Camel wilt verdiepen. Ik zie mijzelf als Camelkenner, dus kan je wel wat aanbevelen, mits je aangeeft waarnaar je op zoek bent.

avatar van Running On Empty
4,0
Mssr Renard schreef:
Ik zie mijzelf als Camelkenner, dus kan je wel wat aanbevelen.

Ben erg benieuwd aan welke versie van The Snow Goose jij als Camel kenner de voorkeur geeft.

Aan deze of aan de later opnieuw opgenomen versie ?

Mssr Renard
Running On Empty schreef:
(quote)

Ben erg benieuwd aan welke versie van The Snow Goose jij als Camel kenner de voorkeur geeft.

Aan deze of aan de later opnieuw opgenomen versie ?


Eerlijk gezegd, vind ik de versie van A Live Record de mooiste.

Maar ik snap waar je heen wilt. De re-recorded versie vind ik minimaal zo mooi als deze. Vooral ook omdat hij wat kalmer lijkt, het dat rommelige drumspel wat in 1975 okay is heeft plaatsgemaakt voor meer degelijke drumpartijen. De toetsenpartijen en het gemis van een orkest zorgen wel voor een heel andere feel.

Ik denk dat ik uiteindelijk toch deze studioversie prefereer. Ook omdat ik recentelijk nog de "vier Camel platen" opnieuw geremastered op vinyl heb gekocht (vorig jaar uitgekomen). En wat heeft het origineel veel lagen en elke keer weer ontdek je nieuwe elementen.

Maar nu we het erover hebben, ik heb A Live Record op oud vinyl en daar staat dus gewoon Snow Goose integraal met orkest op. Het kostte wat geld toen, maar we hebben het toch maar even!

avatar van vanwijk
5,0
Eerlijk gezegd, vind ik de versie van A Live Record de mooiste.! Sluit ik mij helemaal bij aan.
Dit was mijn kennismaking met Camel. Staat in mijn persoonlijke top 10.
Daarna kwam Nude voor mij.

avatar van echoes
4,5
Mssr Renard schreef:
het dat rommelige drumspel wat in 1975 okay is heeft plaatsgemaakt voor meer degelijke drumpartijen.


Zo heb ik het fenomenale, swingende drumwerk van Andy Ward nog nooit omschreven zien worden..
Ik heb Camel vele keren live gezien sinds 1992 en hoe weergaloos goed de band ook is, Andy Ward's souplesse mis ik altijd.

Mssr Renard
echoes schreef:
(quote)


Zo heb ik het fenomenale, swingende drumwerk van Andy Ward nog nooit omschreven zien worden..
Ik heb Camel vele keren live gezien sinds 1992 en hoe weergaloos goed de band ook is, Andy Ward's souplesse mis ik altijd.


Ik ben juist gek op rommelig en vind degelijk juist wat minder.

Rommelig is vaak veel groovier en degelijk is vaak zo klinisch.

Zo ook bij bijvoorbeeld Barclay James Harvest en Caravan. Het wat rommelige jaren 70 drumwerk vind ik veel lekkerder dan het nette, keurige van de huidige drummers.

Ik vind het stiekem ook leuk om de foutjes van Ward zo nu en dan te horen. Nee, het is juist een pluspunt. Iets wat ik erg mis op de bijvoorbeeld erg kalme laatste liveplaat. Het vuurwerk wordt steeds minder.

Vroeger werden ook niet alle toms en bekkens apart uitgemict, wat voor meer dynamiek in de sound zorgde. Een paar overheads waren genoeg.

Bij nieuwe bands als GoGo Penguin en Mammal Hands hoor ik eindelijk dat soepele, ritmische en dynamische spel van die tijd weer terug.

Nee dat perfect klinkende gedrum dat is bij hardrock en metal leuk, maar een band als Camel moet meer swingen. Altijd jammer gevonden dat hun jazzy periode maar zo kort was.

Heb je wat aan dit antwoord, of is het te lang en onsamenhangend?

avatar van echoes
4,5
Mssr Renard schreef:
(quote)


Ik ben juist gek op rommelig en vind degelijk juist wat minder.

Rommelig is vaak veel groovier en degelijk is vaak zo klinisch.

Zo ook bij bijvoorbeeld Barclay James Harvest en Caravan. Het wat rommelige jaren 70 drumwerk vind ik veel lekkerder dan het nette, keurige van de huidige drummers.

Ik vind het stiekem ook leuk om de foutjes van Ward zo nu en dan te horen. Nee, het is juist een pluspunt. Iets wat ik erg mis op de bijvoorbeeld erg kalme laatste liveplaat. Het vuurwerk wordt steeds minder.

Vroeger werden ook niet alle toms en bekkens apart uitgemict, wat voor meer dynamiek in de sound zorgde. Een paar overheads waren genoeg.

Bij nieuwe bands als GoGo Penguin en Mammal Hands hoor ik eindelijk dat soepele, ritmische en dynamische spel van die tijd weer terug.

Nee dat perfect klinkende gedrum dat is bij hardrock en metal leuk, maar een band als Camel moet meer swingen. Altijd jammer gevonden dat hun jazzy periode maar zo kort was.

Heb je wat aan dit antwoord, of is het te lang en onsamenhangend?


Thanks, dit lucht toch wel flink op

avatar van Running On Empty
4,0
Mssr Renard schreef:
Eerlijk gezegd, vind ik de versie van A Live Record de mooiste.

Maar nu we het erover hebben, ik heb A Live Record op oud vinyl en daar staat dus gewoon Snow Goose integraal met orkest op. Het kostte wat geld toen, maar we hebben het toch maar even!

Leuk om te lezen. Er staat ook een geweldige live versie op de bonusdisc bij de CD remaster van deze Snow Goose. Zeer de moeite waard.

A Live Record staat hier uiteraard ook op vinyl, net als deze Snow Goose en de rest.

4,5
geplaatst:
Bas en drums zijn zo klinisch op elkaar afgestemd en strak ingespeeld dat het soms wel geprogrammeerd lijkt. Dat geeft de plaat een geweldig solide fundering. De combinatie met het subtiele spel van Latimer en Bardens
maakt dat het geheel wegluistert als een glas cognac... Zeer verfijnd!

Gast
geplaatst: vandaag om 03:34 uur

geplaatst: vandaag om 03:34 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.