The Killers - Hot Fuss (2004)

*komt onder stoeptegel vandaan*

Dat ik dit gemist heb, om je dood te schamen! Verslavend lekkere rock van de bovenste plank. Gelijk bij eerste draaibeurt grijpt dit me. Kan zelf nog niet helemaal verklaren waarom, het zit allemaal gewoon erg lekker in elkaar. Hier ga ik zeker nog een hele tijd van genieten

En...... Smile Like You Mean It

Dit is de eerste plaat van The Killers, die erom bekend staat dat hij begint met 5 topnummers en vervolgens inzakt tot een bedenkelijk niveau. Hier ben ik niet helemaal mee eens. Ik ben het wel eens dat die eerste 5 nummers goed tot zeer goed zijn. Jenny was a Friend of Mine is een opener van een ongekend hoog niveau en de platen die volgen zijn stuk voor stuk klassiekers.

Het album vervolgt zich met Andy, You’re a Star, een nummer die mij altijd goed bevallen is. Ik ben altijd benieuwd naar de betekenis achter het nummer, maar echt opgezocht heb ik het ook weer niet. De drie volgende nummers (On Top, Change Your Mind, Believe Me Natalie) zijn weliswaar geen klassiekers, maar klinken nog steeds goed. Deze nummers blinken vooral uit door het lekkere ritme. Het wordt pas minder met Midnight Show en vooral Everything Will Be Alright. Een sloom nummer dat lijkt alsof het 15 minuten duurt. Waarschijnlijk hadden The Killers de intentie om nog wat te variëren aan het einde van het album, helaas mislukt dit volledig.

Als bonus klinkt Glamorous Indie Rock & Roll zeer goed, en spoelt het de nare nasmaak van het vorige nummer weg. Uiteindelijk blijft een album over met maar 2 echte missers, wat dus zeker niet verkeerd is voor een debuut.

De eerste van helft van "Hot Fuss", de debuutplaat van The Killers, is onweerstaanbaar. De opener "Jenny Was a Friend of Mine" is direct raak, waarbij met name het instrumentale einde opvalt. De hitsingle "Somebody Told Me" heeft een catchy refrein en het persoonlijke hoogtepunt "All These Things That I've Done" laat me niet meer los. Met name de passage met "I've got soul, but I'm not a soldier" is prachtig. Maar na die eerste helft zakt het geheel toch behoorlijk in elkaar. Het is niet slecht, maar het kan bij verre niet meer tippen aan de eerste vijf nummers. De onweerstaanbare combinatie tussen gitaar en synthesizers is weg en de synthesizers lijken het over genomen te hebben. Dat is erg jammer, want "Hot Fuss" is een debuut van een veelbelovende band, maar is verre van consistent.

Best leuke liedjes hier en daar op dit debuut van The Killers, maar als geheel is het album net niet sterk genoeg om over de hele linie te boeien. Daar is het songmateriaal te karig (en iets te zeurderig) voor. De aanstekelijke single Somebody Told Me blijft wat mij betreft de beste song.

Aardig album, met enkele aanstekelijke nummers, met name in het 1e gedeelte ( tm On Top ).
Zang van Flowers vind ik niet altijd even boeiend, en sommige nummers doen me helemaal niets, maar over de breedte vind ik het toch een vermakelijk album. Mist een topnummer als Human, maar kwalitatief vind ik deze plaat wel ietsje beter dan Day & Age. 3,5*

Naar aanleiding van dit topic heb ik dit album beluisterd.

Zelf associeer ik The Killers eigenlijk vooral als een top-40 rockband. Daarom ook wel redelijk verbaast dat dit in de top250 staat op een toch meer alternatieve website als MusicMeter. Vrij korte nummers allemaal, maar ik vind het merendeel ook vrij vlak klinken. De zanger overschreeuwt zich nogal eens. Ik mis eigenlijk bij alle nummers wel een bepaalde punch, een bepaalde groove die het interessant maakt voor mij. Doordat het in mijn oren zo vlak blijft heb ik het ook lastiger gevonden de aandacht er altijd goed bij te houden. Misschien het enige nummer waar nog wel iets (aanstekelijks) in zit vind ik dan On Top.

Voor de eerste keer beluisterd, de hits ken ik niet, en de catchiness van die hits ontgaat me ook wel wat, maar qua flow en tempo zit het door de snelle post-punk achtige sound eigenlijk wel best goed. Dat maakt het album wel draagbaar, en qua geluid zou ik ze het dichtst bij The Strokes zetten, in mindere mate ook met Interpol, Arcade Fire, Editors en AM.

Ik snap de mythe ook niet rond de tweede kant die slechter is dan de eerste. Enige waar ik wel mee akkoord ben is dat het slotnummer een mislukt experiment is. Ik begrijp wat men probeert te doen, maar het is eigenlijk afgrijselijk om aan te horen en werkt niet. Het bonusnummer vind ik trouwens ook niet goed, en vind ik het tweede slechtste nummer v/h album.

Het is verder ook niet de type band waar ik mezelf vaak naar zie luisteren. Ik begrijp dat leeftijdsgenoten en vooral mensen die een tikkeltje ouder zijn dan mij (millennials) nostalgische gevoelens hebben voor deze periode, maar die heb ik niet. Ik heb nog net de laatste adem van deze rock scene bewust meegemaakt. Ik ben wellicht qua muziekgeneratie één van de eerste Gen Z early birds.

Desondanks vind ik het niet slecht, ik heb toch wel al wat slechters gehoord binnen het genre.

The Killers is al sinds 2009 mijn favoriete band. Ik ontdekte de heren ten tijde van Day & Age en kwam al vrij gauw na het grijsdraaien van dat album uit bij de singles van Hot Fuss. Het debuutalbum klonk (toen al) anders dan hun derde studioalbum, maar tegenwoordig is het eigenlijk nog veel moeilijker voor te stellen dat Hot Fuss afkomstig is van dezelfde band die twee jaar geleden een album als Pressure Machine uitbrengt.

Hot Fuss zorgde ervoor dat de band gelijk in een moordend (hehe) tempo aan populariteit won. Met name in Engeland kunnen bijna alle singles als hits worden beschouwd en Mr. Brightside is inmiddels praktisch een volkslied geworden aldaar. Dat nummer staat zelfs anno 2023 nog steeds(!) in de Singles Chart Top 100. Toch zorgde het album ook bij sommigen voor een bepaald verwachtingspatroon waar de band sindsdien niet meer aan heeft weten te voldoen. Ik heb meermaals gelezen dat mensen laaiend enthousiast waren over Hot Fuss, maar vinden dat de band daarna te zeer een andere richting is opgegaan. Aan de andere kant heb je enkele doorgewinterde Killers-fans die je dan weer hoort zeggen dat Hot Fuss tegenwoordig de vreemde eend in de bijt is en bijna beschamenswaardig als je het vergelijkt met het huidige songmateriaal, zeker in tekstueel opzicht of als het gaat om de autotune op de stem van Brandon Flowers.

Ik ben (delen van) het album altijd blijven luisteren door de jaren heen en heb de cd nu alweer een tijdje op rotatie staan in de auto. Als iemand die ook het nieuwe materiaal van deze band nog steeds nauwlettend in de gaten houdt en waardeert, kan ik zonder enige twijfel zeggen dat ik de ongeëvenaarde status van dit album wel kan begrijpen. Ondanks dat ik zelf nog altijd de voorkeur geef aan de drie albums die hierna zullen volgen, ís Hot Fuss misschien in een aantal opzichten ook wel hun beste album. Wat me vooral aanspreekt is de onbevangenheid. Het is vooral heel erg 'speels', in de meest letterlijke zin van het woord. Als je dit album beluistert, kun je je bijna de bandleden in Ronnie Vannucci's bloedhete garage - waar een groot deel van het album tot stand kwam - inbeelden. Je hoort vier muzikanten die vooral samen muziek willen maken en grootse nummers willen produceren.

En dat lukt hen dan ook heel goed op dit debuut. Die eerste helft is toch gewoon magnifiek?! Jenny Was a Friend of Mine is een opener waar je U tegen zegt. Mr. Brightside is overduidelijk de hitsingle, maar ook zó terecht. Iedereen die een liefdesbreuk heeft meegemaakt zou zich met dit nummer kunnen identificeren. Smile Like You Mean It heb ik altijd een wat mystiek nummer gevonden. Fantastische sfeer. Somebody Told Me is opnieuw een meezinger van jewelste en All These Things That I've Done behoort wat mij betreft tot één van de mooiste nummers die ze tot op de dag van vandaag gemaakt hebben; een nummer dat niet misstaan had op Sam's Town overigens. Het plezier spat er vanaf en je kan maar moeilijk blijven stilzitten bij deze liedjes.

De tweede helft van de plaat heeft wel altijd voor wat verdeeldheid gezorgd heb ik de indruk. Je leest het zelfs hier op de site: meerdere mensen haken hier af. Het was misschien ook wel wat veel gevraagd om de eerste helft te overtreffen. Ik ben het ermee eens dat dat niet meer gebeurt hier, maar ik vind het toch zeker nog steeds heel genietbaar. Iemand omschreef het als ''op adem komen'' van de eerste vijf nummers en dat vind ik eigenlijk nog wel de beste omschrijving. Andy, You're a Star heeft het misschien wat zwaar te verduren na diens voorganger, maar ik vind het nog steeds een lekker nummer. Vervolgens doen On Top en Change Your Mind nog een schepje daar bovenop. Believe Me Natalie en Midnight Show zijn dan wellicht weer een stapje terug, maar wederom: het luistert ontzettend lekker weg. Het zijn met name de kunsten van Dave Keuning (gitaar), Mark Stoermer (basgitaar) en Ronnie Vannucci Jr. (drums) die hier de boel weten recht te houden. Het ritme op deze nummers is gewoon lekker.

Tja... En dan heb je Everything Will Be Alright nog. Niet mijn nummer. Het album herhaaldelijk opnieuw beluisteren heeft er wel voor gezorgd dat ik het iets meer ben gaan waarderen dan de schurfthekel die ik er eerst aan had, maar ik vind het nog steeds met enige afstand het minste nummer op de plaat. Ongelofelijk langdradig en gewoon niet boeiend genoeg. Ik ben heel blij dat mijn versie nog Glamorous Indie Rock & Roll bevat om de boel een beetje fijn af te sluiten, want Everything Wil Be Alright als definitieve afsluiter kan ik niet waarderen. Sowieso is er genoeg songmateriaal uit die periode, zo blijkt uit hun allereerste demo's en wat op Sawdust is beland, dat mij een stuk beter bevalt. Replaceable, Under the Gun, The Ballad of Michael Valentine... Maar goed, ik ben me er ook van bewust dat die nummers qua tempo wellicht meer in het verlengde liggen van al het voorgaande. Everything Will Be Alright onderscheidt zich wel wat meer van die nummers; wat mij betreft alleen niet in positieve zin.

Afijn: ondanks dat de tweede helft van de plaat misschien een klein beetje verbleekt bij de eerste vijf nummers en het album wat mij betreft ook écht een flinke misser bevat, is Hot Fuss gewoon een erg fijne, dansbare plaat. De onbevangenheid is nooit meer in deze hoedanigheid teruggekeerd en dat is ergens wel jammer. Hoe mooi ik hun boodschappen over Las Vegas, hun jeugd(liefdes), de mensheid en PTSS soms ook vind, ik kan me goed voorstellen dat mensen soms een wat pretentieuze indruk van de band krijgen als je het vergelijkt met de nonchalance van Hot Fuss. Jawel, het gaat over smerige nachtclubs in tropische oorden, stukgelopen relaties en zelfs moord, maar tegelijkertijd is het allemaal met een knipoog en lijkt het vooral een feestje te moeten blijven.

Een tweede Hot Fuss zal er qua thematiek en stijl nooit komen en dat hoeft wat mij betreft ook niet. De mannen zitten in een andere fase van hun leven, dus ik vind die stijlwijziging niet onlogisch. Bovendien heeft het, naar mijn mening, ook genoeg materiaal opgeleverd dat (ver) boven Hot Fuss uitsteekt. Wel zou ik het mooi vinden als de band nog eens een keer voor wat meer eenvoud gaat: weg met zoveel mogelijk toeters en bellen en gewoon vier man in de studio. Hun meest recente single Boy getuigt er misschien wel van dat ze daar zelf ook een beetje naar snakken. De tijd zal het leren.

4,5*