The Cure - The Cure (2004)

Voorheen heb ik deze plaat met de grond gelijk gemaakt, maar er toch maar eens flink de tijd voor genomen, en moet mijn mening drastisch bijstellen, het is een groeidiamant die meerdere luisterbeurten moet hebben maar daarna plots mijn cd speler niet meer uit is gekomen. Behoorlijke intensieve en heavy plaat met een woeste Robert, anders maar toch erg lekker!!

Niet mijn favoriete Cure-album. Het geluid is te log en te bombastisch, wat de sfeer vaak niet ten goede komt (en daar moet the Cure het vooral van hebben) en slechts enkele songs ("Before Three", "The End of the world", "Taking off" en de laatste 2 nummers) kunnen mij bekoren en zelfs die halen niet het peil van hun klassiekers. Geef mij maar the Cure ten tijde van "17 seconds" en "Faith".

Wel een drukke plaat, iets meer rust zou de baspartijen ook beter laten uitkomen. Voor de gitaar en meer de rockliefhebbers is het wel weer een aangename plaat. De sfeer van oude Cure-platen mis je wel een beetje, maar een band evolueert en dat hoeft niet negatief te zijn. Je moet het zijn tijd geven en over 10 jaar is dit de oude Cure waar naar wordt gerefereerd.
Net zo mooi als Bloodflowers.

Laatst weer 'ns gedraaid om maar 'n stem uit te brengen. Ik kom uit op een 3.5*** Het is gewoon een andere Cure dan de andere platen. Ik prefereer de andere maar deze is ook zeker niet verkeerd. Ik wil hem alleen al hebben voor de geniale hoes. Ik vind het simpwelweg een groots meesterwerk. Robert zou het zelf gemaakt kunnen hebben....,

Ik verlaag em naar 3*, met de tot dusver gehoorde nieuwe nummers (zij het single dan wel live gebracht) in gedachte, die met kop en schouders boven het merendeel van de nummers op deze CD uitsteken. Daarmee bewijst The Cure, en dan vooral Robert Smith, maar weer eens dat ze een pak beter kunnen dan dit, nog steeds. Een nummer als Underneath The Stars veegt zowat alles op deze plaat radicaal van tafel, en zelfs recente B-side NY Trip heeft meer punch, vitaliteit en sfeer dan pakweg 3 naar willekeur gekozen nummers op deze plaat gecombineerd, om nog maar te zwijgen over Freakshow. En vooral: elk nieuw nummer dat ik gehoord heb, en dan ook ècht wel èlk, is herkenbaar The Cure. 4 maten in het nummer, en er bestaat geen twijfel meer over over welke band het gaat. Dat mis ik enorm op deze plaat, waar het lijkt alsof bijna elk nummer evengoed van een andere groep zou kunnen komen.

Ik heb een voorgevoel dat de nieuwe full plaat deze CD zal doen verkrimpen tot een onaangename kater na een avondje stevig zuipen. We shall see...

..Op 13 oktober, want de plaat is een maand uitgesteld.

Maar idd..Als ik me baseer op de nieuwe singles/Livenummers die ik al gehoord heb kan ik concluderen dat the cure terug is. Vooral Underneath the stars, a boy I never knew, sleep when I'm dead en baby rag dog book zijn al beter dan alle nummers van deze 'The Cure' samen. Vooral die twee eerstgenoemden zijn briljant.

Ik vind de kwaliteit van de tot dusver uitgebrachte singles ook alles overtreffen wat hierop staat. Behalve wellicht Anniversary. Ik verlaag deze ook maar eens naar een 3,5*. Draai dit bijna nooit meer.

Dit vond ik eerlijk gezegd een tegenvaller. Ik keek heel erg uit naar de release en toen ik het album voor het eerst beluisterde was ik teleurgesteld (en geschokt omdat Robert Smith me zelden teleurstelt!). Zoals eerder gezegd vermoed ik ook dat de platenmaatschappij er voor iets tussenzat. Dat en de producer die met nu metal-bands gewerkt heeft. Not my cup of tea.

Hoewel ik na 'Bloodflowers' hoge verwachtingen van de opvolger had, viel mij dit album absoluut niet tegen. Met de tijd is gebleken dat ik deze CD minder vaak beluister dan 'Bloodflowers' en ander Cure werk, maar met name 'The promise', 'Anniversary' en ; Lost' vind ik erg mooi. Als geheel toch net wat minder en daarom niet behorende tot mijn Cure favorieten.

Ik ben benieuwd naar de nieuwe CD, al vond ik van de vier verschenen singles slechts de helft goed. (My number one en Perfect boy)

Wat een laag gemiddelde!


Ik zie bij nummers als Lost, Labyrinyh en The Promise Meneer Smith in dwangbuis tegen de muren van een isoleercel aanschurken.
Dit afgewisseld met heerlijke popsongs als The end of the world, I don't know what's going on en Alt. end maakt dit voor mij een briljant album.

Ga er voor zitten en geef dit album nog een paar luisterbeurten. Laat je niet afschrikken door de eerste twee songs, die voor sommige Cure fans, en ik ben er één van, misschien te stevig zijn.

Hup, naar 4,5 ster jij.

Ik doe mee, heb van de 3 een 4 gemaakt. Hoger wordt het niet, want daarvoor vind ik het geheel toch net iets te mager en ben ik van The Cure beter gewend, ook al staan er en paar parchtige nummers op dit album.

De recent gelekte demo versies (tiens, tiens, net nu Universal behoorlijk op RS zijn zenuwen begonnen te werken, wat een toeval) van de niet gereleasde nummers opgenomen tijdens de sessies voor dit album, samen met de B-sides van dit album, bevestigen voor mij toch echt wel dat er tijdens die sessies genoeg nummers zijn opgenomen om een knoert van een dijk van een monster van een plaat mee samen te stellen (ware het niet dat ze zo verschrikkelijk slecht geproduced zijn, naar mijn smaak). Dat ze dat niet hebben gedaan begrijp ik nu nòg minder. Strum en Please Come Home moeten zowat 2 van de beste nummers van die hele sessies zijn, en die brengen ze dan niet uit? En niemendalletjes als (I Don't Know What's Going) On en Never halen het wel?? What the ...?

Ik begin zowaar een beetje boos te worden van frustratie en onmacht, in die mate dat ik zin heb om mijn stem nog te verlagen tot 2,5*. Jawel, Dames en Heren, ik begin stilaan WMS nog meer te appreciëren dan deze plaat...

En dat terwijl ik Fake één van The Cure's betere nummers vind. Wat nogmaals bevestigd dat ze wel degelijk genoeg nummers hebben opgenomen tijdens deze sessies die mij meer dan kunnen bekoren. Maar deze album samenstelling... nee... sorry... ben er echt niet goed van.

Dat refrein van Please Come Home is overigens simpelweg moordend. Wat een emotie in RS' stem!

Deze plaat was toch stukken beter dan de laatste.

Deze moet ik nog eens goed tegen het licht houden. The End Of The World vind ik in ieder geval een uitstekend nummer, ik heb dat nummer ooit zomaar gedownload en het verbaasde me destijds dat het een nummer van na 2000 was.

Hmm, nu weet ik weer waarom ik een hele poos niet meer naar deze worp van The Cure geluisterd heb. Bedenkelijke poging om indertijd mee te surfen op de hippe golven der rage rock.

Dit was voor mij het eerste album van The Cure en in tegenstelling tot velen, is het ook één van mijn favorieten.

Vind het wel vervelend dat ik nu 3 Cure albums in mn top 10 heb. Het wordt een beetje eentonig.

Ik heb wel een potentiele top10 tip voor je:
http://www.musicmeter.nl/album/4286

Ik heb hem net voor mijn verjaardag gekregen en vind de cd net als alle andere albums an the cure erg leuk.
favo nummers :

Lost
The End of the World
Us or Them

Gefeliciteerd!

Dit album moet ik toch maar weer eens opzetten, maar wat ik mij van de laatste luisterbeurt kan herinneren was vooral de hardheid van de nummers.

Ik vond het toen een (voor de The Cure) te zwaar geluid en Smith schreeuwt meer dan dat hij zingt. Maar ik zal hem weer eens opzetten.

Mijn eerste echte Cure vandaag gekocht. En zover ik in de enkele luisterbeurten reeds heb waar kunnen nemen is de enorme bombastiek in de songs. Robert schreeuwt idd relatief veel voor zijn doen volgens mij. Dat maakt dat de eerste impressie van de cd mij omschreven zou kunnen worden in onrust. Maar echt, als alleen de zang wat rustiger zou zijn, al was het ietsje, dan zou de pracht van de muziek meer heerschappij krijgen. Want hemeltjelief, de nummers zijn eigenlijk gewoon stuk voor stuk weergaloos goed.
Alleen dus wat jammer van de productie naar mijn smaak, maar duidelijk is en blijft: die Robert snapt wel hoe mooie muziek te maken. Beetje snel om nu al een beoordeling te geven. Doe ik dus een suggestieve, een voorlopige: 3,5

Begrijp niet zo goed waarom je met deze bent begonnen, als je de keuze hebt tussen onder meer Faith, Porn, Seventeen Seconds, Head On The Door, The Top, Kiss me, kiss me, kiss me

Helemaal akkoord. Maar moet het ff hebben van second-hand. Een nieuwe volprijzige cd is nog even toekomstmuziek. Het liefst was ik eigenlijk begonnen met Pornography of Wild mood Swings. Twee totaal verschillende werken, maar volgens mij beide van klassenivo. Maar dat komt nog. Deze vind ik overigens echt prima te behappen. De muziek is echt waanzinnig, alleen is het wat schreeuwerig geproduceerd, dat is thans mijn gevoel erbij.
Ik weet niet, ook The Top stond voor een leuk prijsje te koop......misschien dat ik tóch beter die had kunnen nemen. Shake Dog Shake en Caterpillar ben ik immers reeds bekend mee.
Desniettemin: ik vind deze echt lekker als de voor mij eerste echte Cure-cd!
Ik bevestig in deze even mijn stem. Die hield ik van de week voorlopig op 3,5.
En die behoud ik.
Er is echter één nummer wat me echt minder raakt: 'Going Nowhere'
Het nummer is eigenlijk best mooi, maar vind de klaagzang van Robert hierin nét iets teveel van het goede, beetje zeurderig.

Met dat schreeuwerige ben ik geheel akkoord! Ook de nu-metal productie (zelfde producer als Limp Bizkit o.a.) kan bij mij niet op veel enthousiasme rekenen Er staan inderdaad nog wel een aantal aardige nummers op, maar het verbleekt bij hun magistrale albums uit de jaren 80, die stuk voor stuk allemaal van veel grotere klasse zijn! Over de vergelijking Pornography maar helemaal te zwijgen Wil je die naam nooit meer in één zin met Wild Smooth Springs (bewuste verhaspeling) uitspreken?

Hahaha......oeps..raak ik een gevoelige snaar?
Ach...Wild mood is werkelijk een contrast met wat me tot nu toe bekend is van The Cure, maar zó slecht is het niet...........toch?

Ik denk,... mijn beste Saldek, dat je hier niet alléén bij mij een gevoelige snaar raakt.. ken een flink aantal users op MuMe alleen al die als ze dit lezen gelijk wat bezweringen moet gaan doen met wierook en de kwade geesten verdrijven die ze hiermee door hun kamer hebben gehaald (reptile, Deric.. om maar wat users te noemen). Lees anders de posts bij die platen maar eens. WMS is nu niet bepaald een stap die de fans de band licht hebben vergeven. Van mij hadden ze nog 10 self-titled albums mogen maken, als ze maar nooit... enfin, je begrijpt het

Helemaal mee eens, op WMS staat alleen Want en This is a Lie wat op nivo komt.
Echter The Cure - The cure is voor mij net als de titel, een krampachtige poging oude glorie te evenaren en aansluitin te krijgen. Het heeft enekele goede songs, maar het geforceerde overheerst bij mij.
Jammer je The Top niet nam, Wailing Wall, The Top en Give me it zijn echt briljant!

Vergeet Shake Dog Shake niet, Piggy in The Mirror en The Empty World.. waanzinnige plaat!

Kwam hier onlans de Japanse persing van tegen in een 2de hands CD winkel. Was daar al een tijdje naar op zoek, vooral via internet, maar de prijzen die ervoor gevraagd werden zinden mij niet. Dit soort releases vinden is voor mij dan ook een beetje een spel. In de eerder vernoemde 2de hands zaak lag hij voor 8€, en om één of andere mysterieuze reden heeft de uitbater mij er zelfs maar 5€ voor aangerekend. Ook al ben ik in principe geen groot fan van al dat marketing geneuzel met 37 verschillende soorten releases tot gevolg, voor die prijs ga ik het niet laten!

Enige reden, en dat moet ik jullie waarschijnlijk niet verduidelijken, waarom ik de Japanse versie ook wou (naast de reguliere limited edition), is omdat daar ook "Truth, Goodness And Beauty" op staat, alsook "Fake". Deze laatste had ik al als B-kant van single "End Of The World", maar ik heb altijd al gevonden dat dat nummer het volste recht had om op het full album te staan. En zowaar, ik vind ook dat het album er met deze twee extra nummers op vooruit gaat! "Fake" is stiekem één van mijn favoriete Cure nummers ("I can't fly, I never really could, I just throw my arms out as I fall"), en die TGAB mag er best ook wel zijn. Weinig geïnspireerde tekst deze laatste, maar het nummer ademt wel een typisch Cure sfeertje uit. Maar met deze tracklisting komt het album gewoon beter over naar mijn smaak. De wansmaak van de missers op dit album wordt er wat extra door verdund.

Naar mijn bescheiden mening is de Japanse versie dus de beste versie. Al blijft ik het, en ik niet alleen, crimineel vinden dat nummers als "Strum", "Please Come Home", "This Morning" and "Your God Is Fear" het niet gehaald hebben, of slechts als B-kant moeten stellen. Ronduit ridicuul...

Ik had hier geen hoge verwachtingen van, maar het is best een leuke CD. Wat vooral opvalt is de gedreven zang. De band komt qua sound komt lekker direct doorzetten. De aanpak is dus duidelijk anders dan gebruikelijk was, maar dat pakt best redelijk uit.