The Cure - The Cure (2004)

Anniversary is overigens wel heel erg mooi.......................................

idd daar heb je een goed punt.
Ik zal het album weer eens een kans geven,, vanmiddag eens in de auto weer eens opzetten...

Deze cd is geproduceerd door Ross Robinson, dat is ook de man achter de eerste Korn cd's.
Deze man weet ook artiesten redelijk tot het uiterste te drijven met hun emoties.
Zo hoor je bijvoorbeeld de zanger van Korn helemaal los gaan op hun debuut cd waarbij hij huilt en schreeuwt en dat een paar minuten lang.
Korn heeft nu net weer een album gemaakt met Robinson, en Jonathan Davis heeft verklaard dat hij zichzelf van kant wou maken door het gene waar Robbinson zich door heen joeg.
Ook op deze cd zijn weer de nodige emoties te horen.

Dus uiteindelijk is het niet verwonderlijk dat deze plaat zo donker en boos is, dat is deze producer wel toe vertrouwd.
Dit is mijn eerste Cure cd geweest, ik heb hem zomaar gekocht in een opwelling nadat ik hem heb geluisterd in de muziekzaak. Ik heb er nooit spijt van gehad.

****4

Na paar maal herbeluisterd te hebben, geen op of af waardering wel paar nummers opgewaardeerd, maar ook andersom.
Albums van The Cure zoals Faith, Pornography, The Top en Wish kan ik meerdere malen aanhoren, maar deze ging wederom bij 2de listerbeurt, vrij vaak in skip-stand...

In 2004 vond ik dit een top plaat en had ik 'm minstens vier hele sterren gegeven.

Nu, zes jaar later, luister ik er naar terug met meer kritische oren en vind ik deze plaat niet met elk nummer even sterk. Smith doet het absoluut weer erg sterk, maar de nummers weten niet allemaal even goed uit te pakken.

De plaat lijkt ook een soort mengeling van de duistere The Cure die wij kennen van onder andere Disintegration en Pornography en de vrolijke "huppel Cure" van onder andere Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me.
Die mengeling is gelukkig wel geslaagd te noemen, want nergens zijn de verschillen in nummers storend.

Drie hele dikke sterren, want dit album verveeld toch wel iets te snel en is niet altijd even sterk.

Dit is een van mijn favoriet Cure album, omdat het zo alternatiev is

en daarom is het beter volgens mij is The Cure sowieso niet alternatief, en kan je het nog eerder commercieel noemen. wat je uberhaupt met alternatief bedoelt.

Alternatief is natuurlijk een erg relatieve term.

The promise is voor mij het beste van the cure

Wat krijgt dit album toch weinig aandacht.

Anniversary is heel populair. Had zo op Disintegration kunnen staan. Daarom waarschijnlijk ook populair. Naar mijn idee doen Robert en co. hier toch wat anders dan ze eerder hadden gedaan en mij bevalt het goed. Anniversary is hier mijn minst favoriete nummer. Erg goed, maar past er niet tussen. De rest is nog beter.

Ach, maakt The Cure toch nog een album van het niveau 'hakken over de sloot'. Dit is toch wel een plaat waar veel behoorlijk geforceerd uit de teentjes moet komen. Smith schreeuwt en duwt en trekt dat het een aard heeft. Toch is The Cure zo'n band die ook op een hele mediocre plaat toch nog een paar fijne nummers tevoorschijn kan toveren, zoals de opener (altijd goed verzorgd bij de heren, de openingstrack).

Voor zij die nieuwsgierig zijn naar het niveau van de nummers die het niet gehaald hebben, noch als A-kant, noch als B-kant: Strum, en het ronduit moordende Please Come Home. Kan mij er echt kwaad in maken dat dat nummer nooit officieel uitgebracht is geweest.

Dit commentaar onderschrijf ik nog steeds, maar mn score was wel wat mager. Verhoogd naar 3,5***, want een mindere Cure-plaat is nog steeds van een niveau waar de meeste bands van dromen.

Beste Cure album van de laatste decennia. Veels beter dan Bloodflowers. Ik hoop dat ze ooit nog zo iets van dit niveau uitbrengen. Keilelijke hoes dat wel, daarom half punt minder.

Sla me dood maar dit is m'n favoriete Cure plaat. Mooi gevulde drumlijnen, emotie maar niet op het zagerige af wat ik al eens durf op te merken bij deze donkere kerels. Het rockt en grooved allemaal lekker. Wel moet ik zeggen dat platen aan herinneringen zijn verbonden, en laat dat net bij deze een zeer mooie herinnering zijn.

Voor Cure begrippen een erg mager album, ik wordt nergens geprikkeld door een memorabel nummer, een wat stuurloos album.
Going Nowhere is een aardige afsluiter en geeft tevens de richting aan waar de band zich naar begeeft.
Blijf stilletjes hopen dat ze het juiste pad weer weten te vinden, de opvolger van dit album is mogelijk nog beroerder van niveau.

Afgrijselijk album. Beste nr. Labyrinth daarna End of the World nog enigszins acceptabel. Rest rechtstreeks de kliko in..de opvolger is ms zelfs nog slechter..zeker qua productie in ieder geval...

Dat vind ik toch wat overdreven. Heb deze toevallig herbeluisterd vorige week en ook al is het allesbehalve een hoogvlieger, ik heb in mijn leven toch al heel wat muziek gehoord die hier kwaliteitshalve nog een aantal niveaus onder zat. Al is 4:13 Dream inderdaad nog een stuk minder, zowel qua productie als songmateriaal. Nee, die laatste worp van The Cure vind ik quasi ongenietbaar.

Wat wordt deze plaat toch slecht ontvangen. Toegegeven, het was m'n kennismaking met The Cure en daardoor krijg je toch al snel een band met zo'n album, maar ook kwalitatief vind ik hem jaren later nog ijzersterk.

Vooral het rauwe, directe spreekt me ontzettend aan. Niet alles is even strak, maar dat geeft de muziek juist veel emotie en energie mee, wat nog eens versterkt wordt door de directe vocalen.

Absolute hoogtepunt: The Promise. Fantastisch!

I Can't Find Myself

De openingszin vat het hele album samen. Robert en zijn cornuiten zijn na het onderschatte Bloodflowers slechts een schim van zichzelf. Weg is alles wat The Cure uniek maakt. En nu we toch bezig zijn; iedere zin voor memorabele melodie is ook zoek. Na zoveel genialiteit wordt iedere misstap hen vergeven, dat dan weer wel. Maar dit titelloos album en de jongste spruit zijn binnen het oeuvre van The Cure mismaakte gedrochten.

En toch is dit album geen complete ramp. Smith weet hoe hij een nummer moet schrijven en de band heeft voldoende ervaring om een product af te leveren waarop menig muziekensemble jaloers kan zijn. Toch trekt het me absoluut niet. Er is reeds genoeg middelmatige (hence the word) muziek in de wereld. Het blijft hopen op nog 1 voltreffer.

Gelukkig blijven ze live top, getuige de 2 fantastische concerten afgelopen weekend.

I got lost in someone else

Alleen al het liedje "anniversary" .... allemachtig wat mooi.
Mooier muziek is haast ondenkbaar.

Gigantisch sterk album. Tot nog toe het BESTE wat The Cure heeft gemaakt.

En dan "Us or Them" .... Kippenvel. Het beste dat The Cure gemaakt heeft is gemakkelijk dit album, ondanks alle andere stemmen.

U trotseert met de borst vooruit de stroming. Dat kan ik waarderen.

Tussen mij en dit album zal het echter nooit goed komen. En dat hoeft ook niet. The Cure hoefde anno 2004 niets meer te bewijzen.

Het is niet dat ik de beste liedjes van The Cure op dit album terugvind, maar het is dat dit album in zijn geheel mij het best bevalt. Had Disintegration niet de zoete liedjes van de eerste helft bevat, of had Pornography iets meer variatie geboden, dan was mijn keuze op één van die twee platen gevallen, maar het is niet anders. Dit album geeft me gewoon alles wat ik wil. En ja, ik weet dat dat vreemd valt bij vele Cure-liefhebbers. Nou ja, dan maar.

Weer even draaien natuurlijk, haha, en dan kom je bij The Promise... Dan hoef je niets meer uit te leggen.

The Promise ben ik pas na enkele jaren gaan waarderen. Maar nu is het een favorietje op dit album

Ik zal eens kijken of ik ook een top100 The Cure kan maken. Denk dat dit album dan niet oververtegenwoordigd wordt, want andere albums hebben zoveel verschrikkelijk mooie dingen, maar de concentratie op dit album boeit me. Heerlijk.

Gisteren nog eens beluisterd. Ik blijf dit toch een van de betere latere platen van The Cure vinden.