Joni Mitchell - Blue (1971)

mijn stem
4,09
466 stemmen

Canada
Pop / Folk
Label: Reprise

  1. All I Want (3:32)
  2. My Old Man (3:33)
  3. Little Green (3:25)
  4. Carey (3:00)
  5. Blue (3:00)
  6. California (3:48)
  7. This Flight Tonight (2:50)
  8. River (4:00)
  9. A Case of You (4:20)
  10. The Last Time I Saw Richard (4:13)
totale tijdsduur: 35:41
139 BERICHTEN 5 MENINGEN
zoeken in:
 
0
Fedde
geplaatst:
Zeventig wordt ze, later dit jaar. Ik had nog niks van haar. Carey kende ik van de single. Nu luister ik naar Blue. Mooie weemoedige liedjes zingt ze, met oog voor detail. Ze observeert mensen en relaties met een vergrootglas. Het is 1971. De singer-songwriter staat op: Carole King, James Taylor, Carly Simon, Judee Sill. David Geffen, Russ Kunkel, Graham Nash spelen hierin een belangrijke rol.

Critici, en die moet je altijd geloven, zeggen dat dit Mitchell's beste album is. Belangrijk ook. Heel belangrijk voor de ontwikkeling van het genre. Allmusic gooit er zonder probleem 5 sterren tegenaan.

De songs zijn inderdaad prachtig. De stem van Mitchell is loepzuiver maar ook wat te springerig. Ze heeft overduidelijk een alt-stem, maar lijkt graag de hoge C te willen halen. Die haalt ze dan ook wel, maar het maakt me wat onrustig. "Doe eens even normaal, mens " brengt mijn weinig ontwikkelde polderbrein me te binnen. Artistiekerig. Dat was misschien ook wel de mode van die dagen en ik vergeef het haar graag. Ik ben toch wel blij dat dit CD' tje zomaar naar me toe kwam rollen.

De opnamekwaliteit is trouwens geweldig. HDCD staat op het hoesje. Ik geloof het direct; bijzonder fraaie klank.

avatar van De-noir
5,0
0
Het openingsnummer moet wel een van de mooiste liefdesliedjes ooit geschreven zijn. Krijg er altijd waterige oogjes van

avatar van Lura
5,0
0
Sinds kort beschik ik over HDtracks-versie. Klinkt het allemaal nog mooier. De liefhebbers van vinyl zullen het wel niet met me eens zijn.

avatar van Johnny Marr
4,5
0
Blue, wat een wereldnummer, gaat door merg en been.

avatar van perrospicados
4,0
0
Sinds kort beschik ik over HDtracks-versie. Klinkt het allemaal nog mooier. De liefhebbers van vinyl zullen het wel niet met me eens zijn.


Yep

avatar van Yann Samsa
4,5
0
Waarom the Last Time I Saw Richard zo weinig stemmen krijgt hier, mij een raadsel. Eén van de mooiste nummers dat Mitchell ooit heeft gemaakt. Wat een tekst ook

The last time I saw Richard was Detroit in '68,
And he told me all romantics meet the same fate someday
Cynical and drunk and boring someone in some dark cafe
You laugh, he said you think you're immune, go look at your eyes
They're full of moon
You like roses and kisses and pretty men to tell you
All those pretty lies, pretty lies

avatar van Slowgaze
4,5
0
Ik heb er op gestemd hoor, maar soit, 't viel mij ook al op.

avatar van L_T_B
4,0
0
Politiekgerelateerde berichten verwijderd.

 
0
kistenkuif
geplaatst:
Joni Mitchell kwam destijds bij mij pas voor het eerst binnen met Hejira. En hoe! Ik vind het nogsteeds verslavend goed. Muziekvrienden wezen me toen op het inderdaad ook niet misselijke The Hissing Of Summer Lawns. Daarna moest Blue eraan geloven. Dat was het echte meesterwerk, zo werd mij verzekerd. Mooi niet; althans niet voor mij. Ik werd een beetje tureluurs van haar uiterst wendbare stem op dit album. En nog. Ze doet er teveel mee op Blue. Op de eerder genoemde albums wordt haar vocale acrobatiek meer in toom gehouden door ritme, arrangementen en de haar omringende musici en ontstaat er voor mij een muzikale meerwaarde. Rijker dan de som der delen. Die synergie heeft Blue voor mij niet.

avatar van Kronos
4,5
0
Voor mij ongeveer hetzelfde verhaal, kistenkuif. Alleen was The Hissing of Summer Lawns mijn eerste kennismaking en vind ik dat nog altijd haar beste. Met Hejira en Don Juan's Reckless Daughter samen op de tweede plaats. Maar met Blue blijft de echte klik uit.

 
0
kistenkuif
geplaatst:
Kronos schreef:
Dat het op dit album zo overkomt kan ik me wel voorstellen. Ik persoonlijk vind haar vocale acrobatiek veel beter passen op een album als The Hissing of Summer Lawns. Het vult de veelgelaagde ingenieuze muziek daar perfect aan. Ik vind Blue, hoewel essentieel, dan ook lang niet haar beste album.


Lees net bovenstaand (oktober 2010). Krek hetzelfde en nog bondiger verwoord. Aan u de eer.

avatar van Kronos
4,5
0
Ah, dank je. Van 2010 alweer. Was helemaal vergeten dat ik er hier iets over had geschreven.

Onlangs heb ik nog eens naar Shadows and Light gekeken. Met Jaco Pastorius op bas en Pat Metheny op gitaar. Schitterend concert. Het dooie gemakje waarmee Joni Mitchell haar aparte gitaarspel en vreemde zanglijnen met onnavolgbare timing brengt is zo verbluffend dat het bijna grappig wordt.

avatar van Lura
5,0
0
kistenkuif schreef:
Joni Mitchell kwam destijds bij mij pas voor het eerst binnen met Hejira. En hoe! Ik vind het nogsteeds verslavend goed. Muziekvrienden wezen me toen op het inderdaad ook niet misselijke The Hissing Of Summer Lawns. Daarna moest Blue eraan geloven. Dat was het echte meesterwerk, zo werd mij verzekerd. Mooi niet; althans niet voor mij. Ik werd een beetje tureluurs van haar uiterst wendbare stem op dit album. En nog. Ze doet er teveel mee op Blue. Op de eerder genoemde albums wordt haar vocale acrobatiek meer in toom gehouden door ritme, arrangementen en de haar omringende musici en ontstaat er voor mij een muzikale meerwaarde. Rijker dan de som der delen. Die synergie heeft Blue voor mij niet.


Kistenkuif, ik begrijp je probleem. Je wordt teveel afgeleid door haar stem, die nogal fladdert. Daar heb ik nooit problemen mee gehad. In jouw geval gaat dat irriteren.Wel moest ik enorm wennen, als haar stem heel hoge toonhoogten haalt en aan haar stemkleur an sich. De songs op dit album zijn voor mij zonder meer de mooiste die ze geschreven heeft en haar meest persoonlijke. Maar volgens mij heb je niet zoveel op met scheidingsplaten, gezien je commentaar bij Alela Diane

 
0
thedude1975
geplaatst:
Mijn eerste kennismaking met Joni was Blue, andere albums van haar hebben me nooit zó weten te pakken (en misschien heb ik ze die kans ook wel niet gegeven). Elk nummer op deze plaat is raak en bij de afsluiter staan de tranen telkens weer in mijn ogen. Prachtig.

avatar van John Milton
5,0
0
Lura schreef:
Sinds kort beschik ik over HDtracks-versie. Klinkt het allemaal nog mooier. De liefhebbers van vinyl zullen het wel niet met me eens zijn.


Nou ik wel. ik ben net van de cd naar de 24bit versie gegaan en Goddammit wat een album.
Ik heb de vinyl craze nooit zo begrepen met zijn plopjes en krasjes. Ja ik ken de theorie, my ears just don't agree

avatar van Funky Bookie
3,5
0
Mooie plaat, met groeipotentie.
Via Prince bij dit album terecht gekomen. Ik vind het al mooi, maar hetb het gevoel dat het echte muntje nog moet vallen.

avatar van Kronos
4,5
0
Ik beluister dit album al meer dan twintig jaar, Funky Bookie, en het kwartje is nooit echt gevallen.

Geef mij maar albums als Hejira, Don Juan's Reckless Daughter en The Hissing of Summer Lawns.

Volgens mij was het trouwens vooral laatstgenoemde album waaruit Prince veel inspiratie haalde.

5,0
1
Bij mij was het meteen de eerste keer raak. Ik was meteen verliefd op Joni en dat zal ik denk ik altijd blijven. Zo oprecht en eerlijk en intiem.

avatar van Johnny Marr
4,5
0
Johnny Marr schreef:
Blue, wat een wereldnummer, gaat door merg en been.

Voor mij blijft dit opgaan. Niet A Case of You, River of California maar het titelnummer vind ik het allermooiste nummer. Natuurlijk zijn die drie andere en eigenlijk wel zo goed als alle songs op deze plaat bloedmooi.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.