Joni Mitchell - Blue (1971)

Je moet van haar stemgeluid houden, natuurlijk. Maar geldt dat niet voor iedere artiest, Bob Dylan is ook niet eenieders piece of cake..
Ik hou van haar ontzettend warme en aparte stem. Niet voor niets wordt ze als de beste vrouwelijke singer-songwriter beschouwd, en eigenlijk moet ze voor Dylan compositorisch niet onderdoen.
Ik ga wat vaker Mitchell luisteren, ik heb de meeste van haar cd's maar ik luister er te weinig naar.
Blue is een prachtplaat, simpel en naakt, maar O zo mooi.

Ja, Blue is meesterlijk. Joni is een fantastische songschrijver en muzikante. En toch: wanneer je zegt: ik ga haar wat vaker luisteren vraag ik me af: welke platen dan? Blue natuurlijk, maar toch draai ik verder niet veel van haar.
Die platen van voor Blue bijvoorbeeld zijn mij nu toch wat te lievig en folkachtig. Vroeger vond ik ze wel mooi. De twee na Blue ken ik niet zo goed en daarna kwam haar jazzy periode met Hejira. Een originele plaat en misschien ook een meesterwerk, maar het wil bij mij maar niet echt vallen. Ik mis daarin iets. En wat ik van haar daarna heb gehoord komt me altijd voor als wel goed, maar net niet het ware.
Misschien heeft ze de neiging iets te intellectuele muziek te maken.
Ik weet niet echt wat er de reden van is, maar ik draai het zelden

Ik vind dat Joni Mitchell muziek maakt waar je ook echt even uitgebreid voor moet gaan zitten. En daarom draai ik ook niet zo veel muziek van haar.

Daar hoort hij volgens jou en mij en de bewonderaars van Joni Mitchell in thuis. Maar als wij de Top 250 zouden mogen samenstellen, zou die er dan niet heel anders uitzien?
Ik hoop dat platen zoals Blue het nooit tot die grote lijst schoppen: dan kun je ze al sneller als kitsch bestempelen omdat het grote publiek ze appreciëert. Neen, laat Blue maar over aan de ingewijden, laten we er stilletjes van genieten en ons geen zorgen maken om de top 250.

Als deze plaat geen 5 sterren krijgt, welke dan wel?

Deze plaat gisteren nog op de fiets beluistert toch een prachtige plaat. Ik moet wel nog wat wennen aan haar stem, want die is van tijd tot tijd toch wel heel hoog.

Nuja voorlopig geef ik het een 4

Onze nederlands eigen Charlie Dee zingt nummers van Joni Mitchell in haar theatertour. A tribute to Joni.

Zij weet de nummers van Joni geweldig te verkondigen en ze wist -in ieder geval mij- te raken. Een beter alternatief dan een concert van Joni zelf is er niet,

hier is de link:
http://charliedeemusic.com/html_lyl/index.php

Zij speelt onder andere: blue, mingus, woman of heart and mind, coyote, river, both sides now, little green en meer.
Er komt binnenkort ook een CD en DVD van uit.

Ik heb deze dame leren kennen via de coverplaat van Tom Barman en Guy Nuyten. Op die plaat coveren ze onder andere Nick Drake, Captain Beefheart, Serge Gainsbourg maar ook Joni Mitchell.

De liedjes trokken mijn aandacht en zo heb ik mij op deze plaat gesmeten. Voor alle duidelijkheid de liedjes zijn River en Case of You als ik mij niet vergis.

ik zag eens een docu op uur van de wolf geloof ik.
sinds toen een beetje cd`s wezen zoeken.wat voelt het toch goed als je eindelijk weer eens 'nieuwe' muziek ontdekt
vind deze toch wel een van de beste .
heerlijke muziek maakt deze vrouw.prachtige muziek mét inhoud.

zeker 4,5 sterren.

M'n eerste vriendinnetje versierde mij met All I want

Dan zou ik in een keer om zijn...

[quote= Dan zou ik in een keer om zijn... [/quote]

Dat was ik ook
En het leuke is dat we elkaar (nog steeds) zo ongeveer 2 keer per jaar zien
Nah, is toch liefde he?

Misschien wel het mooiste album ooit gemaakt.

River kan mij nog steeds heel erg bij de lurven grijpen. Nadat de relatie met Graham Nash was stukgelopen schreef ze dit nummer, het hele album trouwens:

He tried hard to help me
You know, he put me at ease
And he loved me so naughty
Made me weak in the knees
Oh I wish I had a river
I could skate away on
I'm so hard to handle
I'm selfish and I'm sad
Now I've gone and lost the best baby
That I ever had
Oh I wish I had a river
I could skate away on

Net weer River gehoord.

Gewoon geen woorden voor, zo mooi............

Eigenlijk nooit de moeite voor Joni genomen.
Maar kon tot de conclusie dat zonder haar waarschijnlijk geen Tori Amos, Heather Nova en Kate Bush zouden zijn.
Het leggen van emoties in de muziek vormt hier de basis.
Icoon voor latere zangeressen.

Ik ben niet zo erg kapot van dit album. Ik vind persoonlijk dat het stemgebruik de intieme sfeer, die normaal zo bij folk hoort, kapot maakt. Joni is hierin een beetje de beyoncé van de folk. Veel techniekjes,maar ik voel niks.

Techniekjes? Techniekjes? Joni laat juist nooit horen wat ze met haar stem allemaal kan doen (dat doet iemand als Rickie Lee Jones meer), maar ze past haar stem toe zoals het nummer er om vraagt.

Niet mee eens, ik vind dat joni mitchell een beetje een vocalenpatser is. Kijk mij nou eens goed en gevoelig zingen. Het valt extra op doordat er voor de rest ook weinig instrumentatie is. Het klinkt in ieder geval niet meer oprecht.

Dat het op dit album zo overkomt kan ik me wel voorstellen. Ik persoonlijk vind haar vocale acrobatiek veel beter passen op een album als The Hissing of Summer Lawns. Het vult de veelgelaagde ingenieuze muziek daar perfect aan. Ik vind Blue, hoewel essentieel, dan ook lang niet haar beste album.

Ik kan het er onmogelijk mee eens zijn.

Joni had zeer veel techniek, maar zij houdt zich niet zomaar aan de conventionele regels. Ze slingert soms behoorlijk door de bocht, en zeker op dit album is haar zang soms zéér gewaagd.

De vergelijking met Beyoncé.... Hoge vs. lage cultuur.

Ben het hier erg mee eens. Als groot Joni-fan wordt ik wel eens moe van de (over) exposure dit dit album ten deel valt in vergelijking tot albums die minstens zo goed zijn en vaak soms beter.

Over de techniekjes kunnen we kort zijn overigens. Dat lijkt me hier volledit niet aan de orde.

Ik ben het wel eens met Misterfool, ik heb precies hetzelfde. Ik zag dit album gisteren voor 5 euro liggen, maar ik had hem toch niet meegenomen. Toen me voor mijn kop geslagen door de hoge beoordelingen bij dit album en snel het album via het internet beluisterd, maar dat beviel me niet. Ik vind haar stem irritant, ik kom op deze manier echt niet door het album heen. Ik wacht nog met een beoordeling, misschien verandert de mening over haar stem wel als ik het meer hoor.

Misschien kun je dan beter eerst Hejira of Court and Spark proberen. Joni zingt daar minder gewaagd (misschien omdat haar stem langzaamaan al iets minder werd, sigaretten?).

De zang is inderdaad gewaagd en gaat blijkbaar ten koste van de appreciatie. Misterfool zegt dat het niet meer oprecht klinkt. Dat is het natuurlijk wel. Even emotioneel geladen muziek zoals die van Neil Young of soms Bob Dylan. Authentieke emoties zonder over the top te gaan, of melig te worden.
Het is nog altijd een van mijn favoriete albums. "A Case of You" is ook zo'n parel naast "River". Ik ben benieuwd naar haar latere werk.

En drank!

Maar minder? Ik zou willen zeggen: dieper, donkerder en mooier!

Dat is zeker ook de moeite waard vind ik zelf en dan doel ik op Travelogue en Shine.

Overigens heeft het bij mij jaren geduurd eer ik dit volledig ben gaan waarderen (mijn eerste berichtje bij dit album spreekt voor zich). Andere albums van haar genoten altijd veel meer de voorkeur.

Shine vind ik een vreselijke miskleun. Van haar stem schiet niks meer over behalve wat hees gejammer. De muziek klinkt synthetisch en de teksten zijn flauw. De cd ligt bij het stapeltje weg-ermee.

Ik heb dan zelf "Don Juan's Reckless Daughter" als vergelijkingsmateriaal, maar ik snap wat je bedoelt. Joni's stem schiet hier (positief) alle kanten op, terwijl de begeleiding vrij kaal is (maar verre van simpel!). Op de wat rijker geïnstrumenteerde albums gaat de muziek ook erg jazz-achtig alle kanten op, bijvoorbeeld als in een nummer als "Talk to Me" van eerstgenoemde album (dat overigens ook mijn favoriete Joni-nummer is).

Ik vind dit Blue van een zeldzame klasse, met nummers als Blue, California, River en A Case of You kan ik hier onmogelijk van een draak spreken. Haar gitaarspel was onconventioneel evenals haar zang. Joni bewandelde niet de wegen die zovelen al liepen, maar deed haar eigen ding, net zoals haar tijdgenoot Dylan. Ik kan mij wel indenken dat de stem wat wenkbrauwen laat fronsen, maar zij gebruikte het ook als een instrument en was m.i. zekers niet ontdaan van welke vorm van emotie dan ook. Zelf prefereer ik de stem zoals op Heijra of Night Ride Home.