menu

The Cure - Pornography (1982)

mijn stem
4,03 (879)
879 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Fiction

  1. One Hundred Years (6:40)
  2. A Short Term Effect (4:22)
  3. The Hanging Garden (4:33)
  4. Siamese Twins (5:29)
  5. The Figurehead (6:15)
  6. A Strange Day (5:04)
  7. Cold (4:26)
  8. Pornography (6:27)
  9. Break [Group Home Demo] * (2:11)
  10. Demise [Studio Demo] * (2:10)
  11. Temptation [Studio Demo] * (4:01)
  12. The Figurehead [Studio Demo] * (6:12)
  13. The Hanging Garden [Studio Demo] * (5:30)
  14. One Hundred Years [Studio Demo] * (7:01)
  15. Airlock: The Soundtrack * (13:07)
  16. Cold [Live] * (3:55)
  17. A Strange Day [Live] * (4:05)
  18. Pornography [Live] * (5:56)
  19. All Mine [Live] * (2:55)
  20. A Short Term Effect [Live] * (4:06)
  21. Siamese Twins [Live] * (6:03)
  22. Temptation Two [AKA LGTB) (RS Studio Demo] * (3:58)
toon 14 bonustracks
totale tijdsduur: 43:16 (1:54:26)
zoeken in:
avatar van reptile71
Man of Sorrows schreef:
Ik denk dat de 'vraag' van Killers eerder als statement was bedoeld, vandaar de 'u'.
Killers mag zelf zeggen of dat zo is. Ik had niet het idee. Ik dacht dat het te maken had met mijn leeftijd.

avatar van Thekillers87327
5,0
reptile71 schreef:
(quote)
Zeg maar 'je' hoor! Momenteel is het Belgische Whispering Sons razendpopulair in het genre.

Je kunt deze topics eens checken als je meer wil ontdekken in het genre:
PostPunk (Revival) op MuMe 2018
New wave / post-punk / gothic aanraders

Ik vind Disintegration iets romantisch hebben. Pornography is dan wel heel donker, maar de sound vind ik zo lekker dat ik er serieus enorm blij van word.

Haha ik zei u vanwege de leeftijd ja, zo oud ben je. Nee grapje hoor haha heel erg bedankt ik ga t checken

avatar van reptile71
Thekillers87327 schreef:

Haha ik zei u vanwege de leeftijd ja, zo oud ben je. Nee grapje hoor haha heel erg bedankt ik ga t checken

Potverdorrie, denk ik eindelijk eens respectvol te worden behandeld is het weer niet waar.

avatar van Snakeskin
3,5
Koud, en toch liep ik mijn jonge jaren zeer warm voor.

avatar van Man of Sorrows
4,0
Ik vermoed dat Smith naast al zijn acid en literatuur zich in die periode regelmatig opsloot met het hallucinante Movement van New Order.

Tijdens 'Truth' kijken we doorheen de ogen van iemand die reeds afscheid heeft genomen van het leven; de verteller probeert binnen te dringen in de suïcidale geest van het hoofdpersonage.

A Strange Day

Give me your eyes
That I might see


Het hele nummer lijkt ook een vervolg te zijn (de act zelf) op het onwezenlijke New Order nummer. Met een songtitel als 'A Strange Day' doet Smith ook weinig moeite om zijn inspiratie geheim te houden.

De beklemmende sfeer van The Figurehead doet ook erg denken aan de gitaar-drum combinatie van 'ICB'. Movement is de implosie, Pornography de explosie.

avatar van Premonition
4,5
Verrassende theorie, Man of Sorrows. Ik vermoed dat Movement ongetwijfeld door de band is beluisterd in de periode van de opnames, was toen net een paar maanden daarvoor uitgebracht, maar hoor toch muzikaal weinig overeenkomsten. Closer was van grote invloed op het geluid van Faith heeft Smith wel eens gezegd en dat hoor ik ook. Het enige Cure nummer waar een duidelijk New Order invloed te bespeuren is, Inbetween Days, kwam pas drie jaar later uit.

avatar van Premonition
4,5
Smith heeft eens gezegd, dat de bands weinig contact hadden in die dagen, door “that fucking pratt of a bassplayer, who couldn’t stand the fact that our bassplayer was far better looking and a better musician”

avatar van Barney Rubble
4,0
Is het gek dat ik bij Pornography aan een term als nihilisme moet denken. Er zit een soort woede omtrent de doelloosheid van het bestaan in dit album. Goed, misschien ga ik te veel af op die openingszin; "It doesn't matter if we all die". Maar ja, de band valt hierdoor behoorlijk hardhandig met de deur in huis.

Het titelnummer is me nochtans het meest bij gebleven. Zo schizofreen; met al die opdoemende stemmen en steeds harder aangezwengelde angst. Ja, dit is een intens album, zo blijkt wel.

avatar van Man of Sorrows
4,0
In mijn ervaring is 'Faith' dan weer het ultieme nihilistische album. Op meerdere songs keert Smith zich tegen het Katholicisme en schrijft hij enig mooi over de relativiteit van alles waar wij mensen waarde aan hechten.

Porno klinkt agressiever maar tekstueel ook veel minder subtiel. Ik snap de associatie met Nihilsme wel maar heb dit veel sterker bij Faith. Of bij het veel recentere In This Light and On This Evening van Editors.

Now darling
You're born, get old and die here
Well that's quite enough for me
We'll find our own way home somehow


Dezelfde kijk als 'The Funeral Party' maar de blik vooruit tegenover de retrospectieve blik aan het graf van Robert Smith.

avatar van Barney Rubble
4,0
Eigenlijk nooit zo stil gestaan bij de- toch wel erg sterke tekst- van Papillion.

avatar van TEQUILA SUNRISE
3,5
Over deze plaat ben ik altijd minder enthousiast geweest, zeker t.o.v Seventeen Seconds, Faith & Disintegration.
Laat ik het zo zeggen, het roept 37 jaar na dato nog steeds tegenstijdige gevoelens bij me op.
Die plek in de Rock & Roll Hall of Fame is natuurlijk volkomen terecht!

Jean-Maurice
TEQUILA SUNRISE schreef:
Die plek in de Rock & Roll Hall of Fame is natuurlijk volkomen terecht!



De albums die jij noemt zijn ook goed natuurlijk maar ik heb bij Seventeen Seconds en Faith het gevoel dat ze nog een beetje hun geluid aan het zoeken zijn, bij dit album gaan ze voor de eerste keer helemaal voluit. Disintegration heb ik eigenlijk pas veel later ontdekt en weten te waarderen, nu vind ik dat afgezien van sommige liedjes ook een van hun beste. Mijn beste vriend die gisteren op bezoek was kende Disintegration niet eens. Heb ik hem even laten horen en hij vond sommige nummers van dat album lijken op Pornography. Daar ben ik het wel mee eens. Disintegration heeft datzelfde 'volle' geluid.

avatar van Paranoid_Fish
3,5
Eerste 2 albums zijn beter. Ik geraak meestal niet verder dan de eerste paar tracks.

Arbeidsdeskundige
A Strange Day en The Figurehead zijn in die volgorde mijn favoriete nummers op dit briljante maar tevens bijzonder deprimerende album.

Arbeidsdeskundige
Paranoid_Fish schreef:
Eerste 2 albums zijn beter. Ik geraak meestal niet verder dan de eerste paar tracks.
Dan zou je het vijfde nummer (met een bijzonder hoog depressief gehalte) en zesde nummer eens kunnen proberen.

avatar van Paranoid_Fish
3,5
Arbeidsdeskundige schreef:
(quote)
Dan zou je het vijfde nummer (met een bijzonder hoog depressief gehalte) en zesde nummer eens kunnen proberen.

Will do!

5,0
Geef mij maar de opening met een heerlijke gitaarsolo van Smith!!!

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Na Seventeen seconds ervoer ik Faith zó sterk als een herhalingsoefening dat ik de Cure daarna eigenlijk niet meer volgde. Totdat een paar jaar later iemand die ik recent had leren kennen mij in een stoel neerzette, me in de ene hand het tekstvel en in de andere een gevuld glas gaf en me aan Pornography onderwierp. Ja, dat kwam wel even binnen.
        Het merkwaardige aan deze gitzwarte plaat is eigenlijk dat hij op het eerste gehoor zijn impact ontleent aan de monotonie van steeds herhaalde zangmelodieën met weinig refreinen, donkere baspartijen, harde tribal-drums met minimaal (of geheel geen?) bekkens, en extreem depressieve teksten waarin de enige lucht bestaat uit de wrange galgenhumor van regels als "I can never say no to anyone but you" en "Please love me / Meet my mother". Bij nader inzien blijken de nummers echter veel beter en complexer in elkaar te zitten dan oorspronkelijk gedacht, dankzij de spacy gitaareffecten, de "stiekeme" instrumenten op de achtergrond (die tinkelende piano op A short term effect, de achterstevoren-geluidjes op The hanging garden, het glockenspiel op Cold), de ruimtelijke produktie en de eigenlijk best pakkende melodieën. Daardoor is de plaat niet alleen afwisselender dan hij aanvoelt, maar is de draaibaarheidsfactor ook groter dan je zou denken bij zo'n loodzwaar album (hoewel mevrouw OnHeavenHill het met die laatste constatering niet helemaal eens is).
        Allemaal technisch geleuter achteraf, het ontleden van de stijl van een plaat die juist zo sterk op het sombere gemoed in plaats van op de analyserende hersens werkt. Voor mij is dit in ieder geval één van de essentiële platen uit de eerste helft van de jaren 80 when goth ruled (hoewel ik toen dacht dat dat genre doom heette), samen met de twee platen van Joy Division, Movement van New Order en Heaven up here van Echo & the Bunnymen. Nog altijd mooi en indrukwekkend.

4,0
geplaatst:
Misschien wel mijn favoriete album van The Cure. Er staan geen fillers op en de hele plaat heeft een donkere kant. Heel anders dan sommige latere singles als The Walk of The Love Cats.
De beste tracks vind ik A Hundred Years en The Hanging Garden.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:06 uur

geplaatst: vandaag om 03:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.