Spandau Ballet - True (1983)

Altijd dat gedoe over die kapsels, modieuze outfits, videoclips en platen hoezen...

Dat hoorde nu eenmaal bij die tijd. En tegenwoordig is het echt niet anders, het jasje heeft alleen een andere kleur.

Grunge was ook een 'modeverschijnsel', houthakkershemden, kapotte jeans, stoppelbaarden,...

Iedere tijd en ieder genre heeft zo z'n eigen modegrillen. Dat was in de eighties ook zo. En door de populariteit van de videoclip ontkwam je er niet aan.

Ik geloof dat veel mensen alleen daardoor al een afkeer hebben van de muziek van bands als Spandau Ballet en Duran Duran. Vergeet niet dat dit artistieke bands waren, fenomenale muzikanten met een eigen stijl en geluid.

In de jaren '90 kun je pas praten over confectipop met marketingbands als New Kids On The Block, Backstreet Boys of Spice Girls. Spandau Ballet is van een totaal andere orde.

Tja Spandau Ballet ..... het is nooit mijn ding geweest . Toch iets te gemaakt naar het tijdsbeeld van toen . Keurig in de kleding , geen haartje verkeerd en een erg gladde sound , vooral als je het na al die tijd terughoort .
Muzikaal valt er weinig op aan te merken , want dat zit wel goed inelkaar en Mr. Gentleman himself Tony Hadley heeft een sterke herkenbare stem .
Het is alleen zo godvergeven netjes allemaal en vooral de passie en de soul is ver te zoeken in de liedjes .
Een typisch geval van een band met een plaat uit een tijdsbeeld die mij in ieder geval weinig aanspreekt .
True en Gold waren de hitjes . Tegenwoordig gedoemd tot de Sky Radio playlist .

Was zeker een lange avond....

Écht bijna alles is vreselijk aan Spandau ballet.

En dan mag je, voor de eerlijkheid, de outfit en de goedzittende haren in de beoordeling nog niet eens laten meewegen.

Net nog even geluisterd, je geeft iedereen toch een eerlijke kans. Maar het valt niet mee, erger nog dan het in mijn beleving in 1983 al was.

Twee sterren is een erg lage beoordeling van mij, vaak probeer ik nog de creativiteit en kunstzinnigheid positief te beoordelen, ook al is het niet mijn smaak.

Maar deze slappe hap is verre van creatief en kunstzinnig. Rechtse feelgood pop als voorlopers van het ik-tijdperk, als opvolgers van alle linksigheid die we in de muziek hadden sinds Vietnam.

Alle ouders konden weer opgelucht adem halen met zo'n brave band (en vergelijkbare consorten).

Het allerergste is de zang van Tony Hadley (zo heet-ie toch?) waar alle bovengenoemde kwalijke zaken vanaf druipen. Nog geen stickie gezien in z'n leven. Alleen veel dames liepen er nog mee weg, in die tijd. Nee, geen heimwee hier.

Wel jammer dat Spandau Ballet het hier zo moet ontgelden, in deze categorie vind ik bijvoorbeeld Foreigner veel ongeinspireerder. Dit is nog wel aardig, Gold had zelfs van om het even welke New Romantic- of radiovriendelijke New Wave-band kunnen zijn.

In deze categorie? Foreigner's laatste cd in 1983 was de klassieker 4 (1981/82), dat was toch wel van een geheel andere orde. Maar ook later in het Lou Gramm tijdperk in de jaren '80 was de rock van Foreigner wel wat maatjes te groot voor Spandau ballet.

Okay, ik heb de tijd niet meegemaakt, maar ik vind Foreigner nu typisch saaie formulerock die prima past in CV-ketel-reclames. Al ken ik niet meer van hen dan hun hitjes. Spandau Ballet steekt zijn kop ook zeker niet ver boven het maaiveld, maar op deze CD proef ik ten minste nog een zweem van creativiteit en oprechtheid.

Niet 100% mijn kop thee verder, maar ook niet veel slechter dan (de middenmootalbums van) Ultravox, INXS, Duran Duran.

Je slaat de spijker op z'n kop, Omsk. Waarom wél Foreigner, waarom geen Spandau Ballet.

Foreigner is niet slecht natuurlijk, die gasten kunnen spelen, natuurlijk, maar hun muziek heeft wel een behoorlijk Budweiser-gehalte. Bij Spandau Ballet proef ik iets meer artistieke dadendrang.

True is een klasseplaat.
Veel meer zat er niet in voor Spandau.

Hun andere albums zijn meestal pover op een paar singles na.
Hun eersteling had nog een zekere sturm und drang in zich.

True telt 5 hits op 8 tracks.
Daar kan je gewoon niet omheen.
Zelfs Communication en Pleasure (alleen buiten UK een single)
nopen, net als het trio Lifeline, True en Gold tot meezingen.

Ook het artwork vond ik mooi.
Die bolhoed en die duif spraken de Rene Magritte fan in mij aan.
The Nits hadden op Omsk en Adieu Sweet Bahnhof vergelijkbare hoezen.

De zomer van 1983 was toch ook een beetje die van True.

Grappig, nu ik langer naar die hoes kijk zie ik ook de 'witte figuur' tussen de 2 gekleurde gedeelten in....(ik heb al eens meer soort van die 'trucs' gezien waarbij je in dezelfde tekening zowel een oude vrouw als een jonge vrouw kon zien).

Niet veel aan toe te voegen, behalve dat de stem van Tony Hadley mij wel aan die van Alison Moyet doet denken.




Zoals die binnenhoes bedoel je, met al die bandleden in van die korte sportbroekjes en harige benen.

Hoe dan ook True was destijds een van mijn eerste singletjes en ik vind het nog steeds een prachtig nummer. Samen met Through the Barricades, die ik ook op single had, voor mij de twee mooiste hits van dit Spandau Ballet.

wel redelijk. ik hoor toch wel muzikanten die toch enigzins creative popnummers maken. een beetje in de categorie fout maar toch best leuk. in gold zit trouwens wel een redelijk gave zinssnede

well love is like a hard prison wall
you can leave me standing so tall

goed er zijn veel betere teksten te vinden maar dit valt best mee. 3*

Jeugdsentiment maakt dat je muziek die eigenlijk helemaal niet zo goed is op de een of andere manier toch hoger waardeert, maar zelfs dat lukt Spandau Ballet niet.

Elders op de site heb ik een foto gepost van Spandau Ballet in hun kilt-tijd (To Cut a Long Story Short); toen waren ze grappig en anders en vielen ze op. Het eerste album was een stuk minder dan bijv. dat van ABC (The Lexicon of Love) en vervolgens werd het steeds een stukje minder. Ik heb nooit de kneep van het pakkendragen begrepen (behoor professioneel tot dat gilde en zie het eerder als een randvoorwaarde dan als een benefit); ook Echo & The Bunnymen droegen tijdens hun eerste tournee pakken (van het camouflagesoort) en dat vond ik wel passen bij hun muziek.

Voor mij heeft Spandau Ballet de belofte die ze in den beginne leken te bieden nooit helemaal waar gemaakt. Ook Heaven17 was een suit club en die had zeker met de eerste twee albums meer te bieden. Duran Duran was ook New Romantics, maar dan wel van het triestige soort, een kitscherig schilderij van een zigeunerjongetje met betraande ogen, al kan ik de singles wel waarderen. De best geklede band was voor mij begin jaren '80 echt wel The Jam.

Politiek geladen off topic discussie verwijderd. .

Spandau Ballet - True (Special Edition) | CD WOW! Nederland - cdwow.nl

Deze release staat op mijn verlanglijstje.
Hun eerste 4 albums zijn trouwens in deluxe formaat uit nu.

Heb nu True deluxe in huis en die klinkt okee.
Toch wel een bijzonder fijn plaatje, gelikt maar fijn.

TRUE 1983

Het is bon ton om lacherig te doen over Spandau Ballet.
Met de deluxe editie van True in de CDspeler ben ik eindelijk
klaar voor een recensie. Eentje die komaf wil maken met de clichees.

True opent met Pleasure.
Terecht, want het album blaakt van het spelplezier.
Heel vlotte nummers met aardige hooks en subtiele arrangementen.
De sax zit als een zonnig citroenschijfje op je cocktailglas gespeld.

Het producersduo Swain en Jolley (zie ook Imagination, Bananarama en Alison
Moyet) drukt zijn stempel. Soft jazz en soulelementen voeren de boventoon.

Pleasure werd in de Benelux als opvolger van Gold op single gezet.
Voornamelijk omdat de twee eerste singles van True hier weinig deden.

Communication was de tweede single.
Opnieuw een nummer dat swingt als de beesten.
Er zit een zomerse toets in het album en de bijhorende clips.

In dat opzicht sluit True goed aan bij het werk van Duran Duran.
Muzikaal staan deze new romantics op True nog het dichtst
bij The Lexicon of Love (1982) van ABC. New wave of soul.

Code of Love is een rustpunt op kant 1.
Een sfeervolle ballad boordevol lekkere, instrumentale likjes.
Muziek als een cocktail bij het zwembad. Een Wham! referentie.

En dan is er Gold. Een 80s anthem zonder weerga.
Die uitgekiende percussie, de klaterende piano en de vocalen.
Opmerkelijk hoe geraffineerd Spandau Ballet op True uit de hoek komt.
De twee voorgaande albums stonden bol van de vette funk grooves.

Kant 2 start met Lifeline, de allereerste single van dit album.
Net als bij Pleasure word je hier al snel blijgemutst van.
Zo'n song waarin alles klopt. Misschien wat te gelikt.

De muziek op True heeft volgens velen te weinig ballen aan het lijf.
Maar een comfortabel zittende boxershort op zijn tijd kan ook deugd doen.

Met Heaven Is a Secret zijn we op een albumvullertje gestoten.
Een lied dat niet echt blijft hangen vind ik. Maar niet slecht.

Foundation is de link met het vroegere werk.
Een nummer dat vooral uit een vlotte groove is opgetrokken.
Het refrein wordt bij voorkeur met gebalde vuisten gescandeerd.

Afsluiten doen we uiteraard met de titeltrack.
True is, hoe melig je de song ook mag vinden, een klassieker.
Tony Hadley in maatpak zingt met de flair van Bryan Ferry.

Bijna gelijktijdig gereleased met Every Breath You Take van The Police.
En beide nummers steunen op een briljante gitaarlik.

This is the sound of my soul ...

Geef dit album nog eens een kans op je Ipod bij de zwemkom.
Bij voorkeur onder een gezellige augustuszon en met een drankje.
Je zal meteen merken dat 2,72 sterren veel te weinig is.

Ik waardeer je pleidooi, maar ik ken het album echt goed en mijn sterren blijven dan ook ongewijzigd.

Wij zijn het ook vaak eens, maar een vergelijk met The Lexicon of love van ABC, hoewel het generatiegenoten én electronicacollega's zijn van Spandau ballet, gaat ook echt te ver.

De 'zwoele' stem van Hadley legt het volledig af tegen het passievolle, veel fanatiekere geluid van Fry. Iets dat ook volledig in de muziek tot uiting komt. Waar ABC binnen hun genre en met hun aanpak bij mij dan ook zonder problemen het predikaat rockband verdient, is Spandau ballet daar mijlenver van verwijderd.

Dat is helemaal niet erg, gezien de verkoopcijfers waren er velen ook weg van (o.a. mijn ega), dus het had zijn aanhangers, maar het zijn dezelfden die nu muziek van Michael Buble en Katie Melua kopen.

Ook daar is niets mis mee maar het geeft wel aan dat er een behoorlijk richtingenverschil zit tussen The Lexicon of love en True.

Duran duran opereerde eveneens op een ander level en spreekt/sprak in eerste instantie dan ook hele andere groepen (jongere) kopers aan. Zij maakten met aanstekelijke nummers meer een populaire kruising tussen pop/rock en kenden een vrij frisse manier van opereren, met een verre knipoog richting bands als Roxy music en David Bowie.

Nee, ik kan geen sterke composities of zelf een vleugje rock ontdekken in de romantische aanpak van Spandau ballet op True en blijf, net als bij Buble en Melua, er ver vandaan.

Hadley heeft wel degelijk passie in de stem.
Dat onderscheid met Fry hoor ik toch minder.

Ik vind ABC toch ook in de eerste plaats een popband met soulinvloeden.
Hetzelfde gaat voor mij op bij Spandau Ballet.

ABC heeft wel een zekere theatraliteit en rootsgetrouwheid.
The Lexicon of Love is een beter album dat True, maar de vier eerste albums
van Spandau Ballet halen het voor mij toch van de vier eerste van ABC.

Spandau Ballet is gelikter, maar onderschat vind ik.
Chant no1 en Only When You Leave rocken toch behoorlijk.
Op het album True ligt de klemtoon meer op de piano en de percussie.
De setting is zwoeler, zomerser, maar wel soepel en swingend.

Mijn vergelijking met Duran Duran was er vooral een
van algemene sfeer en trendgevoeligheid in de early 80s.

Wie houdt van klasse popsongs wordt op True niet teleurgesteld.
Waarom zou muziek altijd een vuist (rockelement) moeten maken?
Songs als Pleasure en Gold zijn opzwepend genoeg.

Neen, geen poging om je te bekeren, musician.
Maar gewoon een onderstrepen van mijn argumenten.

Als ik 2 geef aan een album, dan is dat vooral op basis
van slechte nummers. En dat oordeel vind ik hier gewoon te streng.

Na het relaas van dazzler opnieuw uit de kast getrokken en beluisterd. Met een glaasje wiite wijn. Maar ik proefde champagne.

Opgewaardeerd naar vier sterren, met Gold als vijf sterren plus bonus.

Jammer dat Spandau Ballet het hier zo vaak moet ontgelden. Gewoon een prima groep, die de fluwelen kant van de hitparade vertegenwoordigde. Daar is toch niets mis mee? Uitstekende muzikanten ook.

Ook Parade krijgt veel te weinig credits. Songs als Only When You Leave en Highly Strung liggen in het verlengde van de sfeer van Gold.

Al jaren gestopt met roken.
Wat niemand verwachte gebeurde toch.
Deric die de sigaret af zwoer.
Geen koortsachtige nachten meer.
Badend in het zweet omdat je hooguit nog twee sjekkies kon draaien.
Verslavingsdrang hield je wakker.
Opeens dan die ommezwaai.
Verbod op roken op je werkplek.
Vervolgens zelfs in de disco en het café.
Nooit last gehad van afkickverschijnselen.
Maar nog steeds droom ik er over.
Altijd dat pakje shag in mijn achterzak.

Vanaf True mocht Spandau Ballet niet meer in de Wave kringen.
Duran Duran was nog net veroorloofd.
Maar voor deze mooi geklede jongens was geen plek meer.
De band ervaren als dovende sigaret.
Sinds de Soul de overhand nam waren ze passé.
Ondanks het goed scoren op de hitlijsten.
Zou het komen door het gladde imago?
Songs die later ideale kandidaten vormden voor Idols achtige shows?
Ik kan me zelfs een Jeroen van de Boom herinneren.
Jaren terug al True performen bij De Nachtsuite.
Terwijl presentatrice Christine van der Horst moeite had om haar ogen open te houden.
Maar ik denk natuurlijk ook aan Veronica’s Rocknight.
Een onbekende Sam Brown als achtergrondzangeres.
Slaapzak op de bank.
Vader die probeerde je wakker te schudden.
Geweldige uitvoering van Gold.
Vaag horend in het optredend slaapmoment.

Ook nu gaan in de nachtelijke uren mijn gedachtes terug in de tijd.
Genoten heb ik van Spandau Ballet.
Voor mijn vormsel zelfs opvolger Parade gekregen.
Sigaretten draaien lukte toen nog niet.
Vanwege de angst voor brandende lucifers durfde je deze niet eens aan te steken.
Wat kan er in een jaar veel veranderen.
Het roken al snel geleerd op de MAVO.
Spandau Ballet maakte plaats voor The Cure en Simple Minds.
Nu jaren later wel weer in bezit van Parade en True.
Nostalgie kun je nooit als fout afrekenen.
Nostalgie is het verlangen naar vroeger.
Dus ook naar het gelikte Spandau Ballet.

Wat een geweldig mooi stukje hierboven mij! Idd kan mij helemaal in het verhaal vinden. Dit album is voor mij echt nostalgie. Draaide mijn zus altijd. Staan een aantal goede nummers op!

-3.5-

Na het noeste werk van de twee heren hierboven zet ik het album klaar om vanavond weer eens te draaien. Hier ten huize maak ik daar iig één persoon blij mee en da's me ook wat waard.

Maar eerlijk is eerlijk - dit album is stukken beter te beluisteren dan het volgende. En voor de lieve vrede chez nous draai ik ook wel eens wat meer 'gematigde' dingen.

En die stelling van Dazz dat de eerste 4 van de balletjongens beter zijn dan die van de alfabet-boys die kan ik niet zo 1-2-3 steunen. De Lexicon of Love was de allereerste cd die ik ooit kocht en met zo'n plaat (thans weer op lp) ontwikkel je toch een band. En de productie van Trevor Horn is echt subliem en uitermate effectief. Besides: Martin Fry was altijd beter gekleed dan (Woolworth-man - dat leek ie tenminste) Tony Hadley.

Heerlijk album.Volume omhoog,kap omlaag en meebrullen maar.

Nee dit is te braaf, spanningsloos en gladgelikt. Alsof er een alternatief moest worden bedacht voor het ranzige en/of werkschuwe tuig dat bands als Soft cell en UB40 bevolkte en allerlei kwalijke teksten de ether in slingerde.

Ik werd geboren in de tijd dat dit populair was dus ik heb er geen herinneringen bij. Maar als ik het zo eens beluister dan denk ik niet dat ik veel gemist heb.

Tot zover een te begrijpen conclusie, ik ben het er wel mee eens.


Wat hier vervolgens aan het papier wordt toevertrouwd tart elk verbeeldingsvermogen. Werkschuw tuig? En tegelijkertijd albums uitbrengen en toeren? Je kunt vinden wat je wilt van UB40 en Soft cell maar niet dat ze zaten te niksen. Ranzig? Een vermoeden van je dat ze zich niet wasten?


Dat blijkt!


Tja. Als je jezelf de beperkingen op wilt leggen om niet in 1983 rond te willen kijken in de muziek van toen, lijkt mij jammer voor jou en een beetje kortzichtig...

Ik ben juist aan het terugkijken want anders had ik dit niet geluisterd. Dat ik niet veel gemist heb daarmee doel ik op Spandau Ballet zelf.

Maar met ranzig werkschuw tuig bedoel ik vooral de teksten en het imago van de genoemde bands. Want je hebt gelijk dat niksen niet te combineren is met succesvol artiest zijn.

Zeker nog nooit de bijhorende fotoshoot van de band gezien?

http://images.tvrage.com/people/55/162286.jpg

Ranzig werkschuw tuig, genaamd Spandau Ballet.