Spandau Ballet - True (1983)

Als je mijn post goed gelezen had dan wist je dat ik juist bedoelde dat Spandau ballet daar het tegenovergestelde van is.

Brave pop voor yuppen die op de Tories stemmen.

Ja, dat was slecht gelezen. Mijn excuzes.

Hun hits zoals Communication, Gold en True vind ik wel aardig maar Spandau Ballet zal nooit één van mijn favoriete bands worden, ook voor mij te gelikt (ik kan RogerV wel begrijpen).

Al met al heeft de groep zich wel genestelt in de popcultuur die de jaren 80 zo kenmerkte . New Romantics . Maar met name de albums zijn erg karig in kwaliteit . Ik vind zeker dat zij een aantal prima hits op hun naam hebben .
Duran Duran is wat dat aangaat ook een band die even erg hot was , maar het vooral ook van de singles moesten hebben .
Ik heb altijd even wat meer gehad met Duran Duran . Spandau Ballet vond en vind ik te gladjes en te steriel .

Ik vind dit album van Spandau Ballet toch een lichtpuntje.
Waarom kan je lezen in mijn recensie. Ik heb trouwen een best of
met alle videoclips op bonus dvd en ik moet zeggen dat die gladjanussen
van Spandau Ballet toch voldoende humor en zelfrelativeringsvermogen uitstralen.

Iets waar genregenoten Duran Duran en vooral Ultravox minder in uitblinken.

Ik heb ook iets meer met Duran Duran dan met Spandau Ballet maar beiden hebben tenslotte een aantal leuke singles uitgebracht. Maar het minpunt van verscheidene jaren '80-hits - en die van Spandau Ballet in het bijzonder - is de gladde productie waardoor de muziek wat steriel klinkt en niet helemaal overkomt bij mij.

Dat de leden van Spandau Ballet zichzelf niet al te serieus nemen vind ik een pluspunt. Humor en zelfrelativering, dat mis ik totaal bij vele hedendaagse hitparade-acts.

Gekocht voor Gold en titelnummer True. De rest van het album is zo mierzoet dat ik het zelfs als irritant bij-hangsel ervaar. Koop maar een greatest hits van deze jongens. Net wat minder pijnlijk.

Te veel Country naar jouw zin?

Typisch voorbeeld van te snel beluisterd volgens mij.
Lifeline, Pleasure en Communication doen weinig onder voor de twee biggies.

Ik kan mij vinden in de kritieken van Max Payne, het is net iets te clean. Het is dan ook zo'n plaat die tijdelijk gigantisch scoort maar daarna ver terugzakt.

Niet mee eens, Communication maar zeker Lifeline zijn zeker zo goed als de grote hits hiero.

Gladjanussen of niet, een nummer als gold en true zitten toch reetegoed in elkaar en zijn goed bedacht en uitgewerkt

Heb verder niks met de band, vind through the barricades een geweldig nummer en men weet degelijke fatsoenlijke muziek te maken

Ik heb de begin jaren 80 bewust meegemaakt, sterker nog dat waren mooie jaren. Toen dit album uitkwam was ik 20 jaar en ik ben het veel mensen eens dat het nogal clean en zoet is. Voor mij is het echter meer dan dat, het is ook een tijdsdocument, De songs zijn prima popsongs en als ik sommige nummers zo af en toe op radio voorbij hoor komen kan ik niet anders zeggen dat deze na bijna 30 jaar nog steeds staan als een huis.

Gisteren nog eens de bonus dvd opgelegd.
Met een ingekorte versie van een live concert uit 1983
(de ontbrekende nummers staan in audio op de bonus cd).

Spandau Ballet speelt toch wel een aardig potje muziek live,
weliswaar geassisteerd door een toetsenist en twee backing vocalistes.

True blijft een te zwaar verguisde, want prima popplaat.

Gold

Ik vind dit een geweldig album, met in het bijzonder Gold en Heaven is a secret. Ik heb Spandau Ballet leren kennen via de autoradio van Grand Theft Auto Vice City. Ik vind het een geweldige band.

Op hun eerste twee albums stonden nog wel een paar aardige nummers (Musclebound,Chant no 1) maar hier is het alleen nog maar suikerpot muziek.Communication breakdown is eigenlijk het enige nummer wat niet het predikaat slecht verdiend.

Ik vind dit album net boven de middelmaat uitstijgen. .maar echt geniaal is het inderdaad allemaal niet.

Meest opvallende vind ik overigens de foto op de binnenhoes. Die doet me toch wel heel erg denken aan de toen grote concurrenten duran duran (jaar eerder met de binnenhoes van rio)

Jammer dat de lange versie van gold hier niet op staat, want die vind ik echt super goed.

De singles houden het album enigszins nog interessant.

Misschien.

Gold gaat dan nog, net als Pleasure, maar True de single is toch ook tenenkrommend futloos?
In de meest gunstige zin kun je zeggen dat er nog een "romantische kracht" uitgaat van dit album.

Als daar speciale behoefte aan is, doen deze cd.
Zelf blijf ik er ver van weg.

True is mierzoet inderdaad, maar door de tijdsgeest waarschijnlijk wel gewoon acceptabel.

Ik zal dit album ook niet veel draaien, net als andere sp albums, een best of is genoeg. Maar wel leuk om erbij te hebben voor de vinyl verzameling

Ik ben blij dat dit album weer eens onder de aandacht is (al is het dan wat negatief).

Dit plaatje past voor mij even lekker bij 1983 (ik werd toen 14) als Kajagoogoo, Eurythmics,
Culture Club, Duran Duran, Doe Maar en The Police om maar een paar helden te noemen.

Er staan ook vijf succesvolle singles op (als je de continentale release van Pleasure meerkent).
En die singles zijn stuk voor stuk hitpotent te noemen. Met voldoende catchy hooks om bij te blijven.

Zo zou ik de gitaarlik in True niet durven onderschatten.
PM Dawn - Set Adrift on Memory Bliss

In feite even onweerstaanbaar als de lik van Every Breath You Take.

En als Tony Hadley dan pathetisch uithaalt met flarden als
This is the sound of my soul en Listening to Marvin all night long,
dan werd de muzikale nieuwsgierigheid bij mij wel degelijk geprikkeld.

Trouwens, onderschat de band niet.

De live bonus dvd bij de deluxe editie laat een optreden horen en zien
dat geruggesteud door een keyboard speler bijzonder geolied verloopt
en waarbij de saxofonist met de bles, waarbij je zou kunnen vermoeden
dat de looks primeerden op de inhoud, muzikaal van wanten weet.

Of neem nu de videoclip bij Lifeline (gewoon even aanklikken).
De spelvreugde (Pleasure) spat er duidelijk voelbaar vanaf.

Hun eerste album was een stijloefening,
op het tweede hadden ze hun vorm te pakken,
al zijn niet alle nummers even overtuigend.

Op True vindt de groep de balans tussen eigen geluid en hitgevoeligheid.
Parade probeert die formule bevredigend, maar iets te nadrukkelijk uit te melken.

Spandau Ballet maakte hiermee ongeveer dezelfde muziek als Bryan Ferry rond deze periode.
Alleen doet niemand daar moeilijk over, omdat hij de frontman van Roxy Music is.

De muziek ligt misschien in het verlengde van elkaar maar de stem van Ferry kan me toch een stuk meer bekoren dan die van Hadley.

Ik geloof ook niet dat je serieus bedoelt wat je schrijft. Het onderscheid tussen Avalon, het album van Roxy Music dat je moet bedoelen, en True is wel een verschil tussen dag en nacht en hebben niets met elkaar te maken.

Bryan Ferry kan nog geluisterd hebben naar Japan, waar zijn grote volgeling David Sylvian een bijzondere stijl mee had ontwikkeld. Maar bij de opnames van Avalon zal Ferry geen herinneringen aan True hebben gehad, al was het alleen maar omdat True een jaar later dan Avalon zou verschijnen.

Ferry solo kwam pas weer in 1985 op gang maar Boys and Girls klinkt als een rechtstreekse opvolger van Avalon, dus ook hier geen Spandau Ballet invloeden.

Ik vind deze albums echt aardig in dezelfde richting zitten als True.

Maar waarom het omdraaien, musician?

Je kan toch ook stellen dat Spandau Ballet Roxy Music elementen in hun sound mengde.
Kijk naar die smokings en die manier van zingen van Tony Hadley ... heel Ferry-achtig.

Vanuit dat perspectief blijft de bewering van deric toch enigszins overeind.

Wat ik zelfs durf onderschrijven is dat voor bands als Roxy Music en Japan
de looks ook een bewuste en bepalende factor waren in het totale muziekplaatje,
maar dat we daar bij deze bands minder over struikelen dan bij Duran of Spandau.

Die twee laatste vinden we over het algemeen bands
die meer met hun looks dan met hun muziek bezig waren.
Ik vind die stelling niet altijd even terecht.

Dat Duran Duran, Spandau Ballet hebben wellicht gekeken naar Bryan Ferry, mogen ze vooral zelf weten uiteraard.
Ferry is al jarenlang een bron van inspiratie.

Maar laat duidelijk zijn dat zij naar Ferry hebben gekeken en niet andersom. Ik vind dat de muziekstijl new romantic van Spandau Ballet ook maar weinig te maken heeft met de avant garde rock van Roxy Music en Japan.

Ik begrijp dat er redenen worden gezocht om zowel Spandau Ballet als Duran Duran de hemel in te willen prijzen. Maar wat mij betreft hier niet over de rug van Roxy Music. De mierzoete kauwgomballenpop van Spandau Ballet kun je er gewoon niet mee vergelijken, dat geldt ook voor Duran Duran en het verschil lijkt mij evident.

Spandau Ballet en Duran Duran hebben ook nog weer hun onderlinge muzikale verschillen. Ik laat beide bands graag in hun waarde.

Ik vind Duran Duran nog enigszins new-romantic-achtig klinken, maar Spandau Ballet heeft er wat mij betreft nauwelijks mee te maken . Evenals musician vind ik ook de band Spandau Ballet erg hitgericht klinken in vergelijking met de bekende nummers die in de eerste helft van de jaren-80 hebben gestaan (Ikzelf heb dat echter niet kunnen meemaken).
Dit album hoorde ik voor het eerst toen ik hem een jaar of 12 geleden in de platenkast van mijn vader en moeder aantrof. Ik heb het toen uitgeprobeerd op de platenspeler van de kamer, waar ik toen der tijd in het weekend bij mijn ouders logeerde (Ikzelf woonde toen op een woon- en werkvoorziening voor jongeren met autisme). In vergelijking met de gemiddelde muziek die in 2002/2003 in de hitlijst stond vond ik dit goed klinken, maar nu ik door de jaren heen veel meer platen heb gehoord, moet ik toch concluderen dat dit album eigenlijk niet zo goed is. Redelijk dat wel, maar tot de New-romantics behoren vooral; Roxy Music, Ultravox, ABC, Human League en Japan.

New Romantics sloeg op een gladde en meer positieve (lees: meer hitgerichte) variant van de new wave. Enigszins te vergelijken met de glamrock jaren '70 in die zin dat hier ook glitter en glamour een belangrijke rol spelen maar hun muziek is een stuk lieflijker. Daar hoort Spandau Ballet ook bij net als Duran Duran, ABC en Culture Club (en Kajagoogoo kun je er ook bij rekenen). Enigszins ook Ultravox, Human League en Visage maar die zijn veeleer synthipop (heeft wel raakvlakken met New Romantics). Roxy Music is de grootste inspiratiebron daarvan.

Ik vind Spandau Ballet eerlijk gezegd meer richting de categorie Boybands gaan. Gelukkig waren zij veel beter dan de boybands die er tien á vijftien jaar later waren (waaronder Boyzone, Backstreet Boys en East 17).