OutKast - Aquemini (1998)

Vind 't niet zo goed als ATliens, om een of andere reden geef ik weinig om nummers als Rosa Parks en skew it on bar b. Aan de andere kant Aquemini, Slump en The Art of Storytelling pt. 1 vind ik weer geniaal.

Echt zonde om zo'n waardeloos nummer als Mamacita hierop te gooien

Recent aangeschaft nadat ik ATliens en Southernplayalisticadillacmuzik ook al kende.

ATliens heb ik al lang orgineel en vind ik hun beste, het debuut met de moeilijke naam moet er weinig voor onderdoen en is gwn erg goed en moet dringend aangeschaft worden.
Deze Aquemini doet het toch wat minder voor mij.

Er staan zeer goede songs op maar het is het overall geluid en sfeer van deze plaat die mij niet grijpt. Waar de eerste 2 albums van deze heren zich direct in mijn geheugen gegrift hebben komt deze Aquemini maar traag binnen en blijft er weinig hangen. Het begint nochtans erg goed met het prachtige Return of the "G". Ook Slump & Synthesizer kunnen Ernie bekoren maar dan is het toch wel even wat minder. Mamacita & Spottieottiedopaliscious "redden" de plaat dan weer een beetje voor mij waar andere users die tracks juist minder vinden. Redden is wat te sterk uitgedrukt maar het middenstuk van de plaat maakt weinig indruk op mij.

Aquemini is zeker geen slecht album maar staat voor mij in de schaduw van het erg goede debuut en de geniale 2de, meerdere luisterbeurten dwingen mij misschien tot andere gedachten dus pak mij aub niet te hard aan Aqueminiliefhebbers

Wat een meesterwerk! 4,5*

Van de intro tot de het einde een regelrecht meesterwerk. OutKast neemt na een verhoogd budget de productie in eigen handen en dat betaald zich uit in een briljante emulsie van geweldige verses, live instrumenten, en ongenaakbare on-beat flows van 2 van de beste rappers aller tijden.

Dit album heeft gewoon alles: soul, jazz, hip-hop, instrumental, sfeer, emotie, pijn, verdriet, vreugde, humor, en originaliteit. Het is een samenhangend geheel met als enige smet (al eerder genoemd) 'Mamacita', dat als nagels over een krijtbord door de flow van dit album heen krast.

Daarbuiten is elke track de volle 5 sterren waard met als absolute diamanten: 'Liberation', 'Synthesizer', 'Storytellin 1+2', en 'Spottie'. Voor mij is het een van de beste albums aller tijden en telkens weer een genot om te luisteren.

Dit album zit zo ontzettend dichtbij de 5 sterren voor mij. Mamacita verpest dat helaas. Maar toch, wat een meesterwerk is dit album. Aquemini is een van mijn favoriete tracks allertijden.

Zo muzikaal, zo makkelijk, zo lekker. En met 'Mamacita' is niets mis. De soulhop van OutKast blijft niet te versmaden.

Aquemini blijft toch wel mijn favoriete Outkast album. Van begin tot eind blijft dit album boeien en het zakt op geen enkel moment weg. Zelfs een track als Mamacita die niet bij iedereen goed in de smaak valt kan ik goed hebben. Favoriete nummers zijn toch wel: Return Of The G, Skew It On The Bar-B, Aquemini en Da Art Of Storytellin’. Absoluut meesterwerk van de heren uit ATL!

N.a.v. Johnny Marr's greatest hits-draad, deze weer eens afgestoft en opgezet om vervolgens te worden weggeblazen! Man, dit rijpt goed. Ik was vroeger al lyrisch, maar kan nu nauwelijks nog een zwakker moment aanwijzen. Als het moest dan valt het oordeel op West Savannah en Mamacita maar tegelijkertijd zou ik die tracks ook niet willen missen. Het valt me ook weer op hoe erg dit album in balans is. Het niveau van 2 t/m 6 is echt onwaarschijnlijk hoog. Daarna vormt Slump een heerlijke laidback schakel naar het ietwat getemporiseerde tweede deel van de plaat met de lang uitgesponnen Spottieottiedopalycious en natuurlijk het prachtige Liberation. Deze tracks duurden me vroeger wat te lang, maar met de jaren komt het geduld ;p. Ik vind ze prachtig. En ik ben erg blij dat hier de versie van Da Art of Storytelling zonder Slick Rick op staat. Al met al gewoon het volle pond waard dus. Mijn eerste Outkast, ook wel een van eerste platen denk ik, en nog altijd een van mijn beste .

Logisch, dit is dan ook hun beste album

Blijf nog even op 4* omdat ik ATliens nog net iets beter vind maar deze Aquemini is enorm gegroeid in mijn oren. Even tijd nodig gehad maar wat een fantastisch album is het toch.

Die 4,5 loert echt om de hoek want Mamacita is voor mij het minste nummer maar ik stoor er mij ook niet aan. Alle andere songs vind ik eigenlijk schitterend. Wat een verschil met mijn bericht uit 2015 waarin ik Aquemini wel naar waarde schatte maar er toch niet lyrisch over was.

Outkast heeft een loepzuivere hattrick gescoord met hun eerste 3 albums en dat zeg ik omdat ik Stankonia nog volledig moet ontdekken buiten de singles. B.o.B. van die plaat is een heerlijke track