Rush - Vapor Trails (2002)

Ozric, je hebt toch niet net een halve ster van de score afgehaald alleen omdat een aangekondigde heruitgave je niet aanstaat?

Omdat ik hem weer opzette, en het echt verschrikkelijk vindt. Vanaf en inclusief Test for Echo heeft Rush voor me afgedaan. Geen enkele plaat na Counterparts vind ik leuk. Counterparts daarentegen en Presto vind ik echt helemaal te gek.

Dit vind ik herrie.

Als je kijkt naar de muzikale historie in zijn algemeen, dan zie je dat zowel de grote (klassieke) componisten, bands en artiesten in het begin pieken, waarna de creatieve bron langzaam opdroogt met af en toe een opleving, getriggerd door bandwisselingen of ingrijpende gebeurtenissen. Eenieder zal voor zichzelf wel wat voorbeelden kennen. Rush beleefde voor mij haar ‘finest hour’ tot en met Hemispheres. Daarna maakte ze ‘gewoon’ een aantal goede albums. Deze plaat beschouw ik als een absoluut dieptepunt. Een brij herrie, waarin geen enkel nummer nog verschil maakt; beroepsdeformatie. En het werd daarna wel beter maar nooit echt meer goed.

Persoonlijk vind ik dat ze nooit hun popstructuurtjes en insteek moesten loslaten. De rock van Counterparts werkt nog prima.

Maar ik vind Rush niet goed als hardrockband. Ik vind ze gewoon geen goede hardrock schrijven.

@ hmaeghs. Dat klopt wel aardig wat je daar schrijft.
En met je drie laatste regels ben ik het al helemaal eens.
Ik blijf het ook een behoorlijk zwaar gemis vinden dat Rush hun synts vandaag de dag thuis laten.
Vooral bij Snakes had dat naar mijn gevoel erg goed kunnen werken.

Wat een ellende allemaal, ik zou bijna denken dat het echt slecht is. Vooruit, ik zal het binnenkort een kritische luisterbeurt geven en kom erop terug

Overigens, Rush maakt harde rock, maar geen hardrock. Eerder prog rock, liever nog progressieve rock en dat is meteen wat de heren m.i. met VP gemaakt hebben. Progressief in de bijvoeglijke vorm van het naamwoord. Dat wil overigens niet zeggen dat je het dan goed vindt.

Juist.

Ach dat valt best wel mee. Rush heeft ons zoveel luister plezier gegeven.

Maar als je kijkt naar de geschiedenis van Rush. Dan zit er best een duidelijke rode muzikale lijn in. En het gaat me er niet om wat jij of ik geiniger vinden. Dat mag iedereen lekker voor zichzelf uitmaken. Keuze genoeg dacht ik zo.
Deze plaat heeft of geeft echter geen enkele verwijzing naar de vorige plaat of de volgende. Die valt eigenlijk als een anvil door het Rush dak. En dat op zich is niet eens mijn kritiek. Maar de nummers zijn ronduit zwak. En daar gaat het om.
Leuk hoor een soort Heavy Metal Rush versie. Maar dan moet het ook DE Rush kwaliteiten hebben. Een Neal die een soort Philty Taylor lijkt na te moeten doen op One Little Victory. Pffff belachelijk als je het mij vraagt. Ik begin bijna Overkill Overkill mee te blaten. Waar zit verdimme de orginaliteits stempel die je gewoonlijk in/op bijna iedere Rush plaat vet voor noppes erop en vooral erin krijgt geknalt?! Ik kan hem niet vinden hoor. Behalve op de hoes dan.
Het klopt gewoon niet. Het klopt gewoon helemaal niet.
Rush was zichzelf gewoon niet bij deze plaat. In alle opzichten.
Meschien hadden ze er alle reden voor.
De dood van Neal zijn vrouw en dochter. Was dat rond deze tijd?

En of Rush Rock of Hard rock of Pro Rock maakt. Het zal best.
Het zal mij een barst uitmaken.

Als geheel misschien vrij matig maar nogmaals How It Is is echt een topnummer. Vooral die bridge komt bij mij keer op keer heerlijk binnen.

Foot upon the stair..

Mooie tekst van hoopvolle waarheid ook.

De mannen kunnen wel degelijk heerlijk strak componeren. Maar dat hoef ik jullie sowieso niet te vertellen vermoed ik.

Verder is dit album gewoon niet heel pakkend of zoiets.

Ik heb hem natuurlijk wel in mijn platenkast staan. Alleen al vanuit historisch belang. En geloof me: ik heb Rush erg hoog zitten. Ik ben er mee opgegroeid. Ik vermoed echter dat aan dit album een flinke dosis frustratie en verdriet ten grondslag ligt. Negatieve energie die er uit moest. Heel begrijpelijk, maar daarom nog niet perse mooi. Ik vind het thematisch onder de maat, melodisch armzalig met beperkte tempowisselingen, zonder een enkele gitaarsolo en zonder een enkel rustmoment. Muziek wordt gemaakt in de stilte - 'in between', schreef ooit iemand, maar daar moet ik 67:19 minuten op wachten. Snappen doe ik het echter wel.

Nee kerel ik ben realist en als je mij een beetje volgt heb ik ook zeer veel moete met: Presto en Roll the Bones

Ik heb gisterenavond de hoofdtelefoon maar eens opgezet en dit album een luisterbeurt gegeven. Dat was al met al alweer ruim een jaar geleden, en met hoofdtelefoon kan ik me helemaal niet herinneren. Mijn Beyerdynamic brengt altijd van die details naar voren die over de speakers heel anders klinken. Met de hoofdtelefoon kom je erachter welke geheimen een album echt voor je heeft.

Welnu, mijn mening:
1. Het is een goede keus dat er een remix komt. Het geluid van deze uitgave is werkelijk verschrikkelijk. De compressie is maximaal, details verdwijnen in een brij van gegrom en geruis. De speltechnische details van de mannen zijn er volop, meer dan anders, maar je hoort het niet. Het komt niet over.
2. Nu ben ik een behoorlijk positief ingesteld mens, dus mijn verwachting is dat deze remix heel veel gaat bloot leggen van de muziek zoals deze in de studio klonk. Qua geluid wordt het dan een soort van S&A / CA geluid. Wellicht minder vol, maar wel in die richting.
3. Ik vind de meeste nummers, en dan moet je door de brij heen luisteren wat niet altijd makkelijk is, wel goed in elkaar steken. Let wel; Rush is hier vernieuwend aan de gang gegaan. Een melodie wordt op een heel andere manier dan gebruikelijk uitgewerkt tot een nummer. ik kan hier mateloos van genieten: een hoop ellende achter de rug, bijna als band uit elkaar gevallen en dan op zijn Rush vernieuwend bezig zijn. Qua composities is dit bij veel nummers een duidelijke overgang van het matige Test for Echo naar S&A. Echter vind ik veel nummers beter dan de meesten van het latere album. De nummers 7 tot en met 12 steken werkelijk allemaal subliem in elkaar.
4. Geen solo's en geen toetsen. Geen solo's: mijn stelling is dat dit album 1 grote solo is die continu gestalte krijgt per nummer. Alles in dienst van het nummer, de bedoeling, de tekst. Wat Lifeson hier doet is van grote klasse. Moeilijk ook. Idem Lee en Peart. Inderdaad niet standaard. Geen toetsen: Als ondersteuning had dat hier en daar wellicht gekund, maar ik vind de keuze om dit niet te doen, in deze situatie alleszins te billijken.
4. De teksten. Zijn weer Briljant. Passen helemaal bij het moment van toen. Van Peart.
5. Dit verklaart waarom de melodien heavy zijn aangezet. Waarom de nummers soms langer duren dan je denkt dat nodig is. Het was een zoektocht. Zoeken naar geluk. Het geluk van het alledaagse. Met alle overpeinzingen, terugval, onzekerheden etc. En als je dat dan vindt: One little victory. Niet meer en niet minder. The way out is the way in. There is never love without pain. Hope is like an endless river, the time is now again. Dank u wel Neil voor deze wijze lessen.

De remix gaat alles nog duidelijker zichtbaar maken. De mist is geklaard, het album komt helemaal tot leven. Ik geloof erin. Dit is een essentieel album voor Rush. Van Rush. Voor mij.
Ik ga voor 4,5*. That's how it is.


En nu maar eens zien of ik de enige ben

Tsjonge leptop, dit is een verdomd mooie recensie, ik ga die remix zeker aanschaffen en eens goed beluisteren!

Je breekt een mooie lans voor de band en voor dit album, Leptop. Ik ben ook benieuwd naar de remix, maar heb er een hard hoofd in. De nummers worden dan wel opgepoetst, maar zullen er niet echt door veranderen.
En dat hoeft ook niet. In dat opzicht is VT een essentieel album. Het geeft duidelijk een bepaalde fase weer in het (hun) leven. Geen zwart zonder wit, geen wit zonder zwart. Als alles even briljant is en even mooi, wat maakt dan nog het verschil?

Zeker een mooi verhaal, Leptop. Tip: daar linksboven je bericht zit een sterretje. Als je daarop drukt, wordt je verhaal een 'mening' (recensie) en springt hij er wat meer uit.

Dat is zonder meer een heel sterke opmerking!

Het verhaal achter Vapor Trails maakt dat het album iets beter te plaatsen is. Maar ik vind dat het album van zichzelf genoeg zeggingskracht heeft. Met de nadruk op kracht. Het geluid stoort mee geenszins. Buiten de opmerkingen daarover kan ik me dan ook goed vinden in het relaas van Leptop.

Zo te zien komt er een Rush-approved remix versie van Vapor Trails binnenkort...
Rush to Release Remixed 'Vapor Trails' + Box Set of Atlantic Albums - ultimateclassicrock.com

Prima uiteenzetting

Ik heb de remix een dag binnen en het verschil qua geluid is enorm: veel meer dynamiek, meer hoog, meer laag, vooral ronder laag. Meer gelaagdheid, meer punch. Vooral minder blik. Meer lucht in de muziek. Daarnaast zijn er hier en daar wat geluidjes bij gekomen, hier en daar wat minder. Er zitten GITAARSOLOS in ineens, bijvoorbeeld na het geweldige gesoleer in Ceiling Unlimited (bass van Geddy). Al met al een hele verbetering. Ik heb wel het idee dat door deze remix sommige nummers wat van hun rauwheid hebben verloren en nu een meer virtuoos randje hebben gekregen.

Eens kijken of ik deze versie vanaf nu blijf draaien....

Ik heb hem ook binnen, de prijs was wel netjes met 8,99. moet hem enkel nog wel beluisteren. eens kijken of ik wat aan de 3,0 kan doen

Half puntje erbij zit er vast wel in toch

Maar begrijp ik nou goed dat de inhoud van de muziek ook echt veranderd is? (Gitaarsolo's toegevoegd )

of andere dingen weggehaald waardoor een solo overblijft ipv een muzikale brij

Draak van een plaat i.v.m. andere albums. Niet echt RUSH waardig

Hoewel ik dit album van Rush op cd heb, heb ik ook de nieuwe versie besteld. Ik vond en vind dit nog steeds een goed album. Eens kijken of ik er dan nog zo over denk.
@Neal Peart: ik denk dat er heel wat bandjes zijn die graag zo'n album hadden willen maken.

Maar van RUSH verwacht is geen kwaliteit...nee TOP(!) kwaliteit en dat is dit album verre van dat...

Conclusie: smaken verschillen Neal

Dus Rush mag in die enorm lange carriere eigenlijk geen (in jouw ogen) minder album maken, geef je ze er ook straf voor als zoiets toch voorkomt?

Wij verschillen duidelijk van mening over dit album. Ik vind dit een bijzonder progressief album, zeer Rush waardig derhalve.