Crosby, Stills, Nash & Young - Déjà Vu Live (2008)

Dat kan nooit gelden CSN en zeker niet voor Young!!!

Ik meng mij even in deze interessante discussie. Hans Brouwer heeft hier gedeeltelijk gelijk wat betreft het niet meer in staat zijn om met nieuw werk te komen. Het laatste CSNY album is alweer van 1999.. Het laatste CSN album zelfs van 1994 en het nieuwe album zou dan een coveralbum worden. Het lijkt er dus inderdaad op dat de heren wat moeite hebben om met iets nieuws te komen.''Man Alive'' van Stills vond ik verder ook niet geslaagd, al is ''Songs for Survivors'' van Nash wél erg aardig en ook die laatste van Crosby & Nash schijnt erg goed te zijn hoor ik.

Aan de andere kant heeft Ad Brouwers hier ook een punt.
Neil Young is inderdaad nog altijd creatief en komt vaak genoeg met iets nieuws. En op dít album is teren op oude successen zeker niet van toepassing, het album staat bomvol met nieuwe protestsongs van Neil Young afgewisseld met oude klassiekers. Maar oke, die willen de fans vanzelfsprekend ook horen lijkt me zo.

Naarmate de leeftijd meegaat spelen wordt de kwantiteit zeker wat het maken van "nieuwe" muziek minder.Ten eerste hoeven de heren niet zo nodig meer. Bij Crosby speelt ook nog dat zijn gezondheid niet zo best is (levertransplantatie), Maar verder zijn ze nog steeds aan het "touren" ( Crosby ook met CPR). Verder is Graham Nash ook al heel lang bezig andere artistieke bezigheden, zoals o.a. fotografie. Verder is hij bezig met een 3 delig oevre cd , die begin volgend jaar uitkomt. Zij zijn dus echt niet nog niet met pensioen en het zijn ook geen robotten die hun leven lang nieuwe songs blijven schrijven. We mogen dankbaar zijn voor wat er úberhaupt nog uitkomt van hen. Zeker als dat nieuw matriaal is.

Ik vind de samenzang op deze plaat juist goed (op de meeste nummers).

En het recente werk van Crosby (inderdaad o.a. met CPR), Nash en zeker ook Stills vind ik nog steeds geweldig. De eerder genoemde Fleet Foxes vind ik niet meer dan een slappe CSNY/Beach Boys imitatie, die lang niet het songwriting-talent van CSNY hebben (zelfs niet als ze in de zestig zijn)!

Ben het helemäááál met je eens!!!!

Geen idee - wil ik ook niet over speculeren - let's wait and c. Ik vind de plaat van de FF nog steeds ok - en ja een oeuvre van één e.p. en één album is niet bepalend. Het zou niet de eerste belofte zijn die een voortijdige creatief einde beleeft.

Tja en wat betreft de heren Stills en Young - imo de twee prime songwriters van dit stel - op 1,5 meter afstand staat een geelbruine langwerpige box met het werk van Buffalo Springfield en dat koester ik met veel genoegen: in zijn soort lang onovertroffen en een blijk van uitzonderlijk talent in al zijn prilheid.

Zo is ook bij het 40 jarig bestaan van CSN&Y er weer iets unieks: ik kan mij niet heugen dat een solo cd van één van de leden ooit een directe aanleiding was voor concerten van het complete viertal.

Ik hou mij verre van alle persoonlijke leed, kommer en kwel, operaties en wat dan ook, wil alleen constateren dat er met behoorlijke regelmaat prima nieuw werk van de heren uitkomt, met Neil Young voorop. Leeftijd lijkt daarop niet zo heel erg van invloed te zijn.

Sterker nog, Living with war, de briljante solo-cd van Neil Young doet heel wat jeugd nog verbleken. Zij kunnen oprecht een voorbeeld aan hem nemen.

Ze mogen van mij ook hun zakken vullen, als ze ons daarmee blijven verheugen met hun werk en aanwezigheid.

Als groot fanaat en aanhanger van Living With War & CSNY, moest deze cd uiteraard in huize musician worden binnengehaald. Het hoeft niet allemaal meer op de eerste dag van uitbrengen (ik hou dat vaak niet eens meer bij) maar het komt er uiteraard wel van.

En ik heb ook wel een aantal opmerkingen.

De cd begint uitermate belabberd, dat is bepaald geen goed voorteken. Je moet er even doorheen, je kunt er beter voor kiezen direct te beginnen bij track 3.

Living with war, als reactie op een zinloze oorlog, heeft duidelijk weer eens iets gemeenschappelijks losgemaakt bij CSNY, heeft de reden van hun langdurige bestaan weer eens flink nieuw leven ingeblazen.

Ondanks al mijn wensen op dat vlak, slagen ze er niet in te komen tot een betere prestatie dan Neil Young solo met LWW. Het is opmerkelijk trager, de machtige drumslagen ontbreken (naam drummer bij Young is mij even ontschoten) en het is duidelijk te merken, dat ze de nummers oorspronkelijk niet met hun vieren hebben opgenomen. Ze zijn niet geschreven voor de wereldberoemde harmonieën van CSNY.

Young zelf komt ook regelmatig met een akoestische gitaar, volstrekt uit den boze, waar op LWW uitsluitend zijn electrische Crazy Horse dienst mocht doen.

Gek genoeg, zijn het juist de oudere nummers die duidelijk opgefrist lijken (hulde voor Wooden ships en military madness).

De over het algemeen toch ook dominante rol van Stephen Stills lijkt vooral te zijn uitgespeeld, het is misschien niet zijn cd, maar zijn bijdragen zijn nu toch wel heel erg mager.

Al met al, roept de cd qua samenwerking meer vragen op, dan ze beantwoord.
Als CSN&Y zich blijkbaar goed voelen bij de teksten en muziek van een solo-cd als LWW is het mij een raadsel, waarom er zoveel slappe muziek op CSNY cd's is gezet. Ook van Young zelf overigens. Met een beetje meer pit hadden ze zich veel beter in de picture kunnen spelen, in plaats van de rol in te nemen van hippie die over de houdbaarheidsdatum heen is.

De cd is prima voor hen, die niet genoeg kunnen krijgen van het LWW thema, de CSNY fanatici; niet voor een nieuw publiek.

Daar ga je weer musician. Meer zit er helaas niet meer in voor CSN&Y. Dit is het beste wat ze nog kunnen geven (in ieder geval live) accepteer en waardeer dat nou eens. Jouw stuk begon mooi, maar al snel raak je de draad kwijt, vriend. Quote; Ze kunnen oprecht een voorbeeld aan hem nemen einde quote misschien heeft de één meer energie dan de ander. Je kunt een mens niet RESETTEN Misschien loopt Neil nog de grootste kans met een gitaar in zijn hand te sterven, de anderen kiezen daar niet voor. Maar als dit concert later zou blijken hun zwanezang te zijn hebben we een mooi document met 4 muzikanten die voor de vrede hebben gestreden en gezongen. Zo begon het en zo eindigde het.

Ad, ik schreef dus dat de jeugd een voorbeeld kan nemen aan Neil Young, niet de overige leden van de band (hoewel dat ook een aardige zou zijn, maar dan van jouw hand).

Ze zijn nu, in leeftijd, van begin 60 tot halverwege 60. Ik weiger dat oud en afgeschreven te noemen. En er zijn genoeg fitte muzikanten in de 70, zelfs 80. Waarom zouden we hen daarvan uitsluiten? Zij zijn zelf van de grootste vernieuwende generatie die er ooit is geweest.

Bron van inspiratie, ze hebben de rock, het protest ook op de kaart gezet. Ik kan mij niet voorstellen, dat ze daar ooit van af zullen stappen, net zo goed als dat ook hun protest tegen zinloze oorlogen zal verstommen.

Wat ik jou duidelijk wil maken dat zij naast muzikant, ook echtgenoot zijn, vader zijn misschien ook al opa. Misschien leuke hobby's hebben waar ze nu wat meer tijd aan willen besteden. Ik weet niet wat voor werk jij doet en hoe goed je daarin bent en ook hoe inspirerend je in een steeds jonger team bent maar op een gegeven moment wil zelfs jij toch ook eens met pensioen, In die context moet je onze discussie zien. Voor het geld en de roem hoeven ze echt niet meer en hun families zullen ze ook wel eens wat meer willen zien . Dat is geen ouwelullenpraat maar pure realiteit

Geen ouwelullenpraat maar wel een ouwelullenplaat.

Ach die had mijn vader er maar zat, maar tegenwoordig vind ik ze eigenlijk niet allemaal zo slecht. Ja, 't is gek wat tijd met je doet. Maar misschien bij jou niet.

Nee, het is geen ouwelullenplaat, dat kun je van de teksten en muziek niet zeggen.

In ruste? Ik zal ze krijgen! Houden ze eerst mij jaren uit mijn slaap en dan ik zeggen dat ze achter de geraniums mogen gaan zitten, op de prairie!

Gewoon aan de slag! (En ik heb overigens nog steeds niet het vermoeden dat ze bij hun familie willen gaan zitten, die indruk hebben ze nooit gewekt. Zouden ze daarmee niet een beetje laat zijn?)

Nou dan wordt het tijd dat we een petitie gaan opstellen. Doorgaan tot de dood erop volgt en vooral nieuwe hoogtepunten maken, met minder nemen wij, fans, geen genoegen. Jullie zijn er mee begonnen en nu maken jullie het ook af. Met een tweede Looking Forward nemen wij geen genoegen. En je familie daar moet een bezoekregeling voor getroffen worden. Eén weekend per maand is ruim voldoende. En tenslotte CSN, één keer per half jaar ruk je die rareNeil maar eens een tijdje van zijn ranch af. Als tegenprestatie zullen wij trouw al jullie albums kopen, tot het bittere end, Getekend< De Fans

Ad, ik had het niet beter kunnen verwoorden.

"I'm a dirty old man, but I do what I can, I am tring to make a living, I'm a dirty old man............."

Neil Young houdt er zelf ook al helemaal rekening mee

Heb hem gekregen van mijn lieftallige vrouw, eerste luisterbeurt klonk helemaal niet gek!

Als mijn vrouw mij met "Déjà Vu Live (2008)" denkt te verrassen dan..... Ja, wat dan Dan zeg ik: "Schat we zijn nu bijna 25 jaar getrouwd en na al die jaren ken je me nog steeds niet" ?

Dan vraag je om het bonnetje?

Je mag een gegeven paard nooit in z'n bek kijken !

Geen CSNY liefhebber Hans?

Stijn_Slayver, het album "Déjà Vu" uit 1970 vind ik nog steeds meer dan geweldig. Echter "Déjà Vu Live (2008)" doet mij gruwelen. Waarom? Zie mijn eerdere berichten.

Inmiddels is dit album weer afgelopen en ben ik tot de conclusie gekomen dat een 6je wel een beetje te weinig is. Het is wat mij betreft geen topplaat, maar ik kan er best van genieten.

Het zit hem vooral in kleine details. Het begin van Deja Vu bijvoorbeeld, waar Crosby & Nash wat rommelig zingen. Het gepraat van Bush tijdens Let's Impeach the President, of Wooden Ships waar het solotje van Stills in het intro ontbreekt. Zo ook de Living With War piano stukken, voor de soundtrack misschien leuk (heb de film nog niet gezien), maar om naar te luisteren eigenlijk nergens voor nodig.

Pluspunten zijn dan weer de leuke versies van Military Madness en Shock & Awe en eigenlijk is het ook wel weer eens leuk om For What It's Worth in de echte Buffalo Springfield uitvoering te horen. Stills wou dat live nog wel eens beperken tot een paar akkoorden en een solo.. Ik ga deze dan toch maar kopen, alleen wacht ik wel even tot hij ergens flink afgeprijst is.

Heren Hans Brouwer en Dondijk, het zou juist het ultieme gevoel van liefde zijn als zij jullie de cd DejaVu Live zou geven, da's altijd nog beter als 'n verzamelaar getiteld: Alle 13 Dood en je je bij het aanbieden van het kado een soort déja vu gevoel zou krijgen. En Stijn beter later dan nooit , als je de pianostukken mooi gaat vinden ( en dat gaat een keer komen ) heb je het CSN&Y gevoel weer.

Heer Ad Brouwer, u bent verkeerd ingelicht. Ik héb deze cd vanmiddag gekregen, dus het ís een ultiem gevoel van liefde.

Ik vind het ook best mooie pianostukken, alleen vind ik het hier niet mooi bij passen. Het pianostuk aan het einde vind ik overigens mooier dan die aan het begin, net iets hoger dacht ik. Het is puur instrumentaal, terwijl de kracht van CSNY het vocale gedeelte is. Met mooie zang erbij zou het al een stuk leuker zijn.

Of het laatste pianostuk als intro en het 1e pianostuk What Are Their Names weg, zo is het me een beetje teveel van het goede (nouwja mindere moet ik dan eigenlijk zeggen).

Nee ik begrijp je wel, ik dacht dat je het helemaal niet mooi vond, dus nou snap ik 'm. Misschien wel 2x omdat in de film zo uitkomt, weet ik ook niet, maar ik ga de dvd heel snel kopen dan weet ik het.

De definitie van liefde is dus voor een ieder verschillend .

Nóg een keer geluisterd en dan is daar nu eindelijk de waardering!

Ik vind het nog steeds niet allemaal even soepel lopen, maar dat heeft zijn charme eigenlijk wel. Klinkt erg 'menselijk'.

Menselijk? Toe maar Stijn. Mogen we ons bij recensies beperken tot het muzikale gehalte?
Ik hoor overal en nergens allerlei redenen om hoge punten te geven, die vooral niets meer te maken hebben met de plaat.

En daar mag je ook terecht de conclusie trekken dat Neil Young zijn zaakjes met Living with war beduidend beter op orde heeft, dan de vier heren met bijna hetzelfde repertoire tijdens Deja vu live. En dat, terwijl het zo prachtig had kunnen zijn: eindelijk eens nieuw, stevig werk en niet meer dat oude jaren 70 geluid.

Deja vu live bewijst, dat Neil Young waarschijnlijk geen zin meer heeft in een reünie. Wat heeft hij te winnen? Hij zet alleen zijn eigen reputatie op het spel en de beste nummers bewaart hij toch alleen voor zijn solo cd's.

'Menselijk' is wat vaag omschreven, ik zal het toelichten. Het klinkt zeg maar alsof het gewoon een lokaal bandje is die in een cafétje een leuke show geeft. Zang is niet meer top, lawaaierige improviserende solo's etc., dat heeft zo z'n charme. Op de studio platen klinkt alles altijd heel erg mooi en zijn ze nergens op een foutje te betrappen, dit is dan ook wel eens leuk om te horen.