The Verve - Forth (2008)

Als je "RPA & the United Nations of Sound" bedoeld vind ik dat allerminst zeer slecht en bovendien niet solo. Of weet jij inmiddels meer over een nieuw solo album?

Ik refereerde inderdaad aan RPA & the United Nations of Sound wat ik toch daadwerkelijk wel een Richard Ashcroft solo-project wil noemen in plaats van een nieuwe band. Bovendien vind ik het niet zeer goed: overproduced, te Amerikaans en te religieus-achtig. Geef mij maar zijn eerdere soloplaten.

Een nieuw album, zeer akoestisch, schijnt in de maak te zijn. Maar goed, Ashcroft kennende zal het wel even duren.

Dit is een goed album van The Verve maar over de gehele linie te lang om van begin tot eind te boeien. Dit komt door het grotendeels vrij lome karakter van de muziek op nummers als Love Is Noise na. Het album opent echt geweldig met Sit And Wonder. Forth is gewoon een lekker luisteralbum, tijd om nog eens wat andere albums van The Verve te beluisteren. Het debuutalbum is de volgende want mijn moeder heeft alle albums van The Verve in de kast staan. Deze krijgt 3,5 ster.

Deze sluit meer aan bij hun debuut, niet te vergelijken met Urban Hymns.
The Drugs Do Work.

Ik hoor dat echt niet, ik vind het meer (voorspelbaar) aansluiten bij Urban Hymns maar dan zonder de sterke composities

Urban Hymns vind ik meer kant en klare songs hebben, dit zijn meer geluidslandschappen met wat meer psychedelische invalshoeken, die ik op het debuut ook meer hoor.

Ik vond dit een gave plaat, maar zet hem nog maar weinig op. De Artwork vind ik nog steeds super.

Laatste weken weer wat meer tijd om regelmatig vinyl op de platenspeler te leggen. Zo ook deze weer eens z'n rondjes laten draaien. Dit album bevalt nog steeds goed. Ashcroft bezit natuurlijk het mooiste instrument met z'n stem, maar het merendeel van de composities zit echt wel lekker in elkaar. Soms draalt het iets te lang door, maar dat vond ik op voorganger Urban Hymns eigenlijk nog meer het geval.
Prima plaat - geen hoogvlieger maar meer dan onderhoudend op z'n tijd.

Mooi artwork, een fraaie stem en een terugkeer naar de psychedelische geluidsflarden van de begin jaren van de band. Ashcroft is een uitstekende zanger, maar ook hij kan deze plaat niet redden. Forth duurt veel te lang en de songs zijn niet dermate afwisselend dat ze de volle lengte weten te boeien. Hier en daar een tempoversnelling had al voor meer variatie gezorgd. De eerste twee schijven van de heren wisten mij wel te overtuigen maar dat doet Forth niet. Sit and Wonder is an sich een goede song maar het euvel van langdradigheid begint dan al de kop op te steken. En zo ploeteren de mannen voort, bevatten enkele songs een aantal prima ideeën maar wordt dat onvoldoende uitgewerkt. Voorbeelden hiervan vormen tracks als Judas, Numbness en I See Houses, een middenstuk van de plaat waarbij ik een gaap niet kan onderdrukken. De nummers werken nergens naartoe en dat is funest voor de beleving. Forth is stof aan het happen en zal ook niet meer de weg naar de platenspeler vinden in tegenstelling tot de eerste twee worpen.