menu

The Verve - Forth (2008)

mijn stem
3,55 (249)
249 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Parlophone

  1. Sit and Wonder (6:50)
  2. Love Is Noise (5:27)
  3. Rather Be (5:25)
  4. Judas (6:17)
  5. Numbness (6:33)
  6. I See Houses (5:11)
  7. Noise Epic (8:13)
  8. Valium Skies (4:34)
  9. Columbo (7:18)
  10. Ma Ma Soul * (6:01)
  11. Muhammad Ali * (6:45)
  12. Appalachian Springs (7:28)
  13. Let the Damage Begin [Live] * (4:09)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 1:03:16 (1:20:11)
zoeken in:
avatar van c-moon
Tja... de hemeltergende performance annex gigantische Ashford egotrip op Werchter, bevestigden mijn reserves ten opzichte van The Verve, dat plus het feit dat ik die nieuwe songs ronduit weerzinwekkend vind, met als absoluut dieptepunt het super irriterende "Love Is Noise", laat ik met plezier deze kelk (cd) aan mij voorbij gaan...


Maar zij die dit wel kunnen apprecieren: veel plezier ermee

avatar van aERodynamIC
3,0
Met The Verve maakte ik kennis in 1993 toen ze optraden als voorprogramma van Smashing Pumpkins.
Waarschijnlijk door de grote spanning voor de hoofdact kon de band mij totaal niet boeien.
Toen daar 4 jaar later dat schitterende album Urban Hymns verscheen kon ik maar niet geloven dat dit dat bandje van toen was.
Nog steeds beschouw ik Urban Hymns als één van de betere albums uit die tijd.
En dan nu een comeback in de vorm van Forth.
Misschien dat er een te grote tijd tussen zit maar ik kan hier niet warm of koud van worden. Het album sukkelt maar door, is traag en nergens veer ik op. Saai? Ja, voor mij is dit een saai album. De single vond ik al niet veel maar die weet zelfs nog wel aardig op te vallen en de rest weet er niet echt overheen te komen. Ik voel de emotie niet meer en spannend is het dus zeker niet.
Het kan zijn dat The Verve hoort bij de tijd van dat geweldige Urban Hymns (alhoewel ik het solowerk ook nog wel goed kon pruimen), het kan ook zijn dat ik simpelweg geen klik ervaar.
Kwestie van jammer, maar een teleurstelling is het ook weer niet gezien het feit ik hier niet reikhalzend naar uitkeek of zo.

avatar van Wickerman
4,0
De nieuwe plaat ligt gelukkig meer in het verlengde van de eerste twee albums van The Verve, maar ook in het verlengde van de eerste twee solo albums van Ashcroft. Beter dan Urban Hymns, absoluut. Een groeiertje wellicht, maar nu geef ik het 4 sterren.

3,5
Na een paar keer luisteren geef ik het een 3.5. Zoals Tondeman zei, het heeft de dromerige van A Storm in Heaven, maar dat was shoegaze en space-rock. Bijvoorbeeld lijkt I See Houses op wat Coldplay of Keane zou maken. Zo voelt Forth dus als een verlengde van Urban Hymns. Ik vergeleek bijna alles met One Day van Urban Hymns: Forth is stadiumrock.

Toen ik Mover al hoorde, kon ik verwachten dat Forth mij zou kunnen teleur steller. De live versies uit 1994 (zo oud is dat liedje) vond ik geweldiger klinken. En hoewel de studio-versie sneller is, vind ik de vocals vooral zonde. Zo ook bij Sit & Wonder: terwijl live-versies van Sit & Wonder geweldig klonken, vind ik de studio-versie vele malen minder. Ashcrofts stem wordt vervormd, net als op het einde bij Love is noise. Waarom wordt dat gedaan?

Daarnaast zijn de teksten minder: "She said 'A latte, DOUBLE SHOT! for ... Judass'??!". WTF?! Love is Noise gaat ook nergens over. Dan hoor ik liever History (zelfde onderwerp).

Ik ben blij dat McCabe meer inbreng heeft. Er zijn wel een paar rockers, maar Noise Epic is geen This is music, Come on of zelfs geen Rolling people. Het is eerder punk dan space-rock. Columbo klinkt wel space-rock met inclusief een donker sfeertje door McCabes gitaar en de groove gedaan door Jones en Salisbury, maar die gaat helaas weg in de outro. Numbness vind ik wel een goed nummer. Het doet denken aan de bluesy The Thaw Sessions, maar dan langzamer.

aERodynamIC zei dat Forth traag en saai is. Dat kan misschien komen door de lengtes van de nummers, die ook nog op elkaar lijken qua stijl.

tondeman
I See Houses en Judas, saaie, softe shit inderdaad. En de lyrics zijn ook niet het sterke punt hier, nee. Rather Be... tja

Numbness en Columbo, ja! Valium Skies ook en zeker Appalachian Springs: grote uitschieters waar de stijl voor mij wel werkt. Maar vooral Numbness en Columbo
Sit and Wonder vind ik dan toch wel lekker, al is ie live stukken beter. 't Zelfde geldt voor mij voor Love is Noise..

avatar van Kaaasgaaf
4,5
Wat is 2008 toch een bijzonder muziekjaar!
Naast vele fijne nieuwe bandjes (Dodos, Fleet Foxes, Vampire Weekend), een overal afgekraakte maar niet te onderschatten prachtplaat van 's werelds mooiste actrice (Scarlett Johansson), een van de meest saaie en voorspelbare bandjes ooit die zowaar met een fris en origineel meesterwerk op de proppen komt (Coldplay) en de meest winterse band denkbaar die met een zomerse plaat op de proppen komt (Sigur Rós).

En alsof dat allemaal nog niet genoeg is komen er dan nog eens twee zeer bijzonder en invloedrijke bands na meer dan een decennium afwezigheid met nieuwe werk op de proppen. Geen gebruikelijke 'reunie-achtige albums', die makkelijk incashen op het oude succes, maar daadwerkelijk iets nieuws brengen op artistiek vlak, het logische en integere vervolg op waar we 'waren gebleven', gewoon de draad opgepakt alsof we inmiddels niet meer in een geheel nieuw tijdperk leven, zonder daarmee op welke wijze dan ook achterhaal te klinken, integendeel zelfs: deze albi klinken opvallend urgent.

Het zal geheel toevallig zijn, maar de titels van beider albums lijken ook al verdacht veel op elkaar: Third en Forth. Ja, ik heb het hier over de nieuwe Portishead en de nieuwe Verve.

Elf jaar geleden luisterde ik eigenlijk alleen naar klassieke muziek, The Beatles en Bob Dylan. Op een blauwe maandag kocht ik echter van mijn zakgeld twee albums waarvan ik singles kende van de radio: Radiohead's OK Computer en The Verve's Urban Hymnes. Eerstgenoemde heeft nog jarenlang op mijn nummer 1 gestaan van favoriete platen aller tijden, tot het met een zeer kleine voorsprong van die plek verdrongen werd door Kid A van dezelfde band. Urban Hymns heeft ook altijd zeer hoog in mijn top 20 gestaan, deels vanwege sentimentele redenen, deels omdat het gewoon ijzersterke songs zijn met een zeer fijne atmosfeer.

Later heb ik de eerdere platen van The Verve gekocht en ook al hoorde ik de kwaliteit (History van A Northern Soul werd zelfs mijn favoriete nummer), als geheel grepen ze me nooit zo erg als Urban Hymns. Ook heb ik de solo-carriere van Richard Ashcroft gevolgd, zijn eerste plaat vond ik erg fijn, de tweede wel aardig, de derde genant.

Omdat ik had begrepen dat de nieuwe Verve meer zou aansluiten bij het geestverruimende geluid van hun eerste twee albums dan bij de liedjes van Urban Hymnes had ik eergisteren, toen ik hoorde dat hij was gelekt, goed voorzorgsmaatregelen getroffen in de vorm van kwaliteitshash, ruim-zittende kleding en kaarsverlichting.

Het eerste nummer, Sit & Wonder, werkte bijzonder veelbelovend: lekker langgerekt, vol spanning en sfeer. Ik had wat negatieve dingen gehoord over Love Is Noise, ik had het nummer zelf nog niet gehoord (als ik echt heel erg naar een album uitkijk, wil ik dat alles bij de eerste luisterbeurt nieuw is en daarom vermijd ik bewust teasers in welke vorm dan ook), maar ik begrijp echt niet waarom: dit is een opwindende achtbaan van een song, in 1 woord: fantastisch! Maar vanaf Rather Be begint het album naar mijn idee pas echt: de hele plaat heeft een heel prettige dromerige sfeer, waarbij je soms (Noise Epic) wakker schrikt, maar op een hypnotische sfeer. De laatste drie songs: Valium Skies, Columo en Appalachian Springs vind ik het best. Toen het album afgelopen was heb ik deze drie songs op repeat gezet en viel heerlijk in slaap.

Zoals gezegd heb ik altijd net iets meer gehad met Urban Hymns dan met de eerste twee albums, maar ik had geen nummers als Sonnet of Lucky Man verwacht en daarom viel het in het geheel niet tegen. Het is denk ik wel een wat moeilijker album dan Urban Hymns, in tegenstelling tot dat album kan je deze denk ik niet elk moment van de dag opzetten en ik verwacht ook geen hitjes, althans niet in ons land. Maar dat is nou juist het gedurfde van Forth: het bewandelt geen veilige paden, terwijl deze band dat zo makkelijk had kunnen doen. En dat is weer de overeenkomst met Third.

Overigens kende ik dus geen van deze nieuwe nummers nog, ook niet in live-uitvoeringen. Ik kan dus geen vergelijkingen trekken met de live-versies. Maar ik hoop dat ze binnenkort ons land aandoen, want deze band heb ik altijd al een keer live willen zien (is er stom genoeg nooit van gekomen).

khonnor
ik zou zeggen, fuck al die cynische journalisten die klaarstaan om deze plaat af te breken...

dit is een prachtplaat. het losse, atmosferische, psychedeische, semi-geimproviseerd geluid van storm in heaven gecombineerd met het poppier geluid van urban hymns. een makkelijke plaat? forget it. een poging tot easy money? nope.

valium skies, appalachian strings, sit and wonder... zucht...

ps nick mccabe moet god wel zijn. wie anders zou dergelijke geniale pracht motiefjes uit zn gitaar kunnen halen.

beaster1256
ja, die ga ik wel eens ontlenen in de bib en daarna mijn mening verkondigen , de reacties zijn te varierend hier en een mens kan ook niet alles kopen

avatar van TerryA
3,5
net geen 8 uit 10 maar wel stuk beter dan een 7 uit 10 (3.5 uit 5 op mm) dus maar een 4 op deze site en een aanrader

avatar van Gizzmann
3,0
Ik geef dit net geen 2,5. Snap niet hoe dit aan zijn MuMe cijfer komt..

Zigstar
Wat een mooie cover... ik kan me niet inbeelden dat een album met zo'n hoes slecht kan zijn. Ik ga 'm zometeen maar eens beluisteren.

avatar van Gizzmann
3,0
Niet slecht, maar nergens bijzonder. Inderdaad wel een mooie cover.

avatar van venommyotis
5,0
Appalachian Springs, Sit and Wonder, Judas, Valium Skies,... dat verdiend op zich al een 5. Voor degene die dit album nog niet waarderen...luister meerdere keren...en dan komt het wel...Eigenlijk de beste manier om een cd te waarderen is simpel: cd opzetten en je met iets bezig houden ...afwassen,poetsen en/of andere....als je aandachtig luistert dan forceer je het eigenlijk een beetje, raar om dit uit te leggen,maar het is wel zo...enfin just try it

avatar van VanDeGriend
4,5
Nou dacht ik tot nu toe eigenlijk dat Coldplay de meevaller van het jaar had gemaakt maar dat zou toch wel eens mee kunnen vallen nu ik deze meevaller van The Verve heb gehoord

avatar van c'est Barry
3,0
Ben het helemaal met Gizzmann eens; de nummers zijn o.k., niet meer dan dat. Helaas is deze plaat nergens echt verrassend of spannend.

avatar van blur8
3,5
Sit and Wonder
Een Hypnotiserend begin, met rondzingende gitaren bas en drums en dwingende zang

Love Is Noise
Een swingende Verve. De eigenwijze koortjes maken er iets speciaals van, op het irritante af. .

Rather Be
De piano maakt een veelbelovende basis. Als het refrein start is het duidelijk: Muzikaal hebben de Verve weer goud in huis. De gepijnigde zang maakt het feest compleet.

Judas
Even rust. Een lome zomerse bries; wat is het leven geweldig.

Numbness
Blues rock. Maakt op mij geen echte indruk.

I See Houses
Weer die gedragen piano met rondzingdende gitaren. Klink bekend, maar zalig makend.

Noise Epic
Een juiste titelkeuze. Veel Noise, weinig muziek.

Valium Skies
Kalmerende klanken zijn inderdaad noodzakelijk na de epidemische Noise. Meer dan een toonzettig richting betere tijden is het niet.

Columbo
Nog een voortsukkelend intermezzo. Meerdere tempo wissingen ten spijt, wordt het niet echt spannend.

Appalachian Springs
Breed uitwaaierende bassen en gitaar maken dit een groeinummer.

Conclusie: 6 uit 10. Muziek in het verlengde van Urban Hymns. Vertrouwd maar bevlogen. Een geweldig album waar ik de komende maanden mee vooruit kan.

avatar van coldwarkids
4,0
c'est Barry schreef:
Ben het helemaal met Gizzmann eens; de nummers zijn o.k., niet meer dan dat. Helaas is deze plaat nergens echt verrassend of spannend.


Ik vind ook dat de nummers goed zijn, maar ik snap niet dat mensen dit niet hadden verwacht.
Dit is hoe The Verve moet zijn, zo zijn ze altijd geweest.
Nooit hard, altijd aan de zachte kant.
Ik vond destijds "Drugs Don't Work" ook niet hard ofzo.
Dat soort nummers vind ik wel degelijk op Forth terug.
Dus mijn conclusie is: The Verve is wel degelijk terug, en hoe!!!

avatar van thebestfreaks
2,5
2,74*
Bij vlagen wordt mijn interesse getrokken en op sommige momenten gegrepen. Deze momenten zijn voor mij Numbness en Appalachian Springs. Ik vind het helemaal geen vervelende cd wat sfeer betreft, maar zoals al eerder benoemd, wat saai.

avatar van thelion
4,5
En The Verve is back.....
Nee niets nieuws of een ander geluid dan voorheen, maar dat had ik ook niet verwacht.....
Dus deze nieuwe plaat van de heren voldoet prima aan mijn verwachtingen en trekt gewoon de lijn door na Urban Hymns....

4* voorlopig maar sluit zeker niet uit dat dat noch eens aangepast gaat worden (naar boven wel te verstaan)

avatar van forza_
4,5
Keek er heel erg naar uit en gelukkig zijn mijn verwachtingen ingelost, goed album. Aantal schitterende nummers, paar wat mindere. Heb ze op Werchter gezien en vond ze live echt geweldig, heerlijk die arrogantie van Richard Ashcroft en het dan ook nog waar maken!

avatar van Rise2
3,5
Niet vernieuwend, wel weer prachtig!

Gewoon een goeie plaat ,punt.

3,5
coldwarkids schreef:
Ik vind ook dat de nummers goed zijn, maar ik snap niet dat mensen dit niet hadden verwacht.
Dit is hoe The Verve moet zijn, zo zijn ze altijd geweest.
Nooit hard, altijd aan de zachte kant.
Ik vond destijds "Drugs Don't Work" ook niet hard ofzo.
Dat soort nummers vind ik wel degelijk op Forth terug.
Dus mijn conclusie is: The Verve is wel degelijk terug, en hoe!!!


Altijd zo? Nooit hard, altijd de zachte kant? Je maakt een grote fout. Ze waren ooit shoegaze en space-rock (Verve EP, A Storm in Heaven, No Come Down) en Alternative rock (A Northern Soul). Ik had hoge verwachtingen toen ik een live versie van Sit & Wonder hoorde (en later zag op Youtube), maar uiteindelijk werd het toch een overgeproduceerd liedje.

khonnor
da's dan ook het enige probleem dat ik heb met deze plaat. lichtjes overgeproduceerd.

heb me ondertussen de 2LP versie besteld via amazon.co.uk vanwege twee extra nummers

avatar van coldwarkids
4,0
paffy schreef:
(quote)


Altijd zo? Nooit hard, altijd de zachte kant? Je maakt een grote fout. Ze waren ooit shoegaze en space-rock (Verve EP, A Storm in Heaven, No Come Down) en Alternative rock (A Northern Soul). Ik had hoge verwachtingen toen ik een live versie van Sit & Wonder hoorde (en later zag op Youtube), maar uiteindelijk werd het toch een overgeproduceerd liedje.


Ja oke, maar kijk maar eens naar Urban Hymns.
Dat album werd "populair", daar stonden in ieder geval ook geen harde nummers, althans niet veel.
Dat sloeg wel aan, dus als ik dit nu zo hoor, lig dit in het verlengde van Urban Hymns, en snap ik dus de negatieve kant er niet aan.

fastpulseboy
jah, nu twee keer gehoord, maar dit is echt zooooo om te gaaaaaaaapen. pffff, zo uniek als ze vroeger klonken en richard nog "mad" was zo zal het never nooit meer worden. stadionpop en supermarktmuzak is dit. Hoewel "mover" nog wel gaat.

Lost Highway
Dat vind ik toch fel overdreven fastpulse. Ik ben een liefhebber van zowel het debuut als van UH, hoewel deze inderdaad best verschillend zijn. De bij wijlen hemelse gitaarsound van hun eerste plaat krijgen we niet meer te horen, maar er valt voor de liefhebber van de typsche Verve sound wel nog voldoende te genieten. Ik ga hem niet bij mijn schapje meesterwerken zetten maar beklaag me de aankoop niet. Wat Storm in Heaven en Forth wel gemeen hebben zijn hun übermooie hoes.

avatar van Wickerman
4,0
Is er ergens ook een jewel-case verkrijgbaar, want ik heb geen zin in een kartonnen hoesje.

Lost Highway
Ik zit er ook mee. Geheel off topic maar die kartonnen dozen zijn geen stimulans tot het kopen van cd's. Moet je al zien dat je een leeg doosje bij de hand hebt, want als je de cd tien keer in dat karton schuift, is ie hopeloos beschadigd. Bovendien moet je nog goed opletten dat je je doosje met origineel + het origineel karton goed samen houdt. Als fan van het eerste uur ben je de klos, binnen een half jaar ligt de cd in de winkel tegen halve prijs, mét een degelijke verpakking en met een resem bonustracks erbij.

avatar van the viking
3,5
Of de vinyl versie aanschaffen natuurlijk, bovendien met als voordeel een veel betere geluidskwaliteit. Nadeel: vinyl is weer stukken prijziger.
Na de eerste luisterbeurten springt het nummer Love is Noise (met een catchy tune gezegend) eruit . Hoogtepunt voor mij is echter Columbo. Prachtig nummer!

avatar van herman
2,5
Klinkt best goed op het eerste gehoor. Begint vrij toegankelijk en wordt gaandeweg - net als op Urban Hymns - steeds psychedelischer. Ben benieuwd of dit album na meerdere luisterbeurten een lege huls blijkt of een flinke groeipotentie heeft.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:10 uur

geplaatst: vandaag om 21:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.