Metallica - Death Magnetic (2008)

Suicide & Redemption blijft met voorsprong het beste nummer op de plaat. Met vlagen hoor je het echt Metallica daar in.

De rest is allemaal aardig tot goed. Maar het klinkt allemaal een beetje te geforceerd ("we moeten iets Thrashy maken")

En sommige nummers zijn veel te lang. Ik heb niets tegen lange nummers (integendeel zelf), maar ze moeten gevarieerd klinken zodat ze geen seconde vervelen.

Dat vind ik ook het beste nummer van het album, terwijl ik normaal gesproken niet zo gesteld ben op nummers zonder zang.

Waarom niet?
Op Master Of Puppets vind ik Orion ook het beste nummer.

Een lied gaat mij snel vervelen als er geen zang in voorkomt, maar bij de nummers van Metallica is dat niet het geval.
Ik vind de 1e vier nummers op Master of Puppets beter dan Orion.

Ik vind zang (zeker bij Metallica) het laatste waar ik naar kijk om iets te beoordelen.

Ben ik dan een uitzondering dat ik dit album zo weinig draai? Natuurlijk is dit een goed album, maar ik betrap mezelf erop dat ik eerder de voorkeur geef aan een aantal andere geweldige krakers. Metallica is de oude Metallica niet meer maar een andere Metallica. Hm, het lange weekend is begonnen dus morgen nog eens een draaibeurt geven. Pijnpunt is voor mij The Unforgiven III.

Ik draai deze ook amper nog.
Ik stoor me ontzettend aan de productie en sommige nummers hebben niet echt inhoud en duren wat te lang of breien maar wat voort.
Ook ik vind Suicide & Redemption hier het beste nummer.
Deze klinkt nog echt zoals vroeger, waar ik de andere nummers toch te veel geforceerd vind klinken.

Na lang luisteren vind ik vooral 1, 2, 8, 9 en 10 de moeite waard. Volgende keer een heel album van dat niveau, een betere productie en misschien iets creatiever drumwerk en ik ben tevreden. En dat mag dan ook wel iets minder dan vijf jaar lang duren voor die uit is.

Toch jammer. Ik luister nu de flac versie van het album (dus betere kwaliteit) en ik hoor nauwelijks verschil. Nog steeds bar weinig dynamiek of detail.

Tsja, iets wat er niet is, krijg je met een lossless codec óók niet te horen

Vergeet je All Nightmare Long niet? Daar hoor je weer een beetje het echte Metallica geluid in terug. Nog steeds samen met S&R krakers van deze plaat.

Tja, dat refrein All Nightmare Long wordt naar verloop van tijd een beetje irritant. Maar verder is ie wel redelijk.

Tip: het complete album vaker beluisteren, achterlijke gladiool, voordat je een oordeel geeft. Heb het onlangs voor een 10-tje aangeschaft op de markt en ik had niet gedacht nog zo'n plezier te beleven aan nieuw werk van dit verwaande zooitje. Ja, de nummers duren (te) lang, het geluid is niet best, maar er wordt met een overtuiging geragd, alsof ze willen zeggen: 'we hebben nog wat goed te maken'. Beste album sinds de zwarte plaat (dat is trouwens geen prestatie).

Dit is een erg moeilijk album om te beoordelen, aan de ene kant klinkt het typisch metallica, maar aan de andere kant ook weer niet.

Na de afzwakking van metallica met het black album (zalig album overigens), load en reload werd met st. anger al een stap in de goede richting gezet. Met dit album gaan ze nog een paar stappen verder.

Het album opent lekker snel met that was just your life. Een sterk nummel, al heeft dit nummer meer weg van een snelle rocker dan van een trasher.
Ook bij the end of the line heb ik dat zelfde gevoel. De aanloop naar de solo is best wel mooi en zou zo naar een hoogtepunt kunnen leiden, maar tijdens de solo helpt kirk met overmatig gebruik van zijn wahwah pedaal de solo vakkundig omzeep. De vertraging tegen het einde aan maakt wel veel goed.

Broken, Beat & Scarred is eig niet veel meer dan een goede albumvuller.
The day that never comes is een mooie ballad die doet trugdenken aan de klassiekers (one, fade to black). Tijdens de solo gaat het echter mis, er komen veel leuke ideeën voorbij, maar er zit totaal geen lijn in.
Dan komen we bij het eerste hoogtepunt van het album nl: All Nightmare Long, een heerlijke song dat zich kan meten met het werk uit de jaren 80. Tijdens de solo brengt kirk het nummer naar een hoogtepunt.
Cyanide is best een leuk nummer, maar komt ook niet verder dan een goede albumvuller.
The unforgiven III is niets vergeleken met het origineel. Maar op zich best wel een leuk nummer.

Het 2e hoogtepunt van het album is the judas kiss, een sterk nummer dat zo uit de jaren 80 zou kunnen komen, al zou het daar als een van de mindere nummers gezien worden.

suicide and redemption is een lekker instrumentaal nummer, al ontbreekt soms ook een beetje de lijn in de muziek.

Het laatste en misschien wel beste nummer van de plaat is het lekker trashende my apocalypse.

Conclusie: Een vrij goed album dat slechts met vlagen kan tippen aan het werk uit de jaren 80, nl meer rock, minder trash.
Bij dit album ontbreekt namelijk het lekker rauwe gevoel en de intensiteit van bv. MOP of RTL.

Wat heeft iedereen trouwens tegen st. anger, ok het klinkt totaal niet metallica en de productie is ook niet al te best, maar daarom is het toch niet meteen rotslecht? Het gaat mij nog steeds vooral om de muziek, niet om de bandnaam.

st anger is een kutplaat en als er naast st anger nog zoveel betere muziek is die je kan draaien lhacride) waarom zou je dit dan uberhaupt opzetten

tHrash... voor de duizendste keer!

Toch blijft deze verrekte Death Magnetic heerlijk wegluisteren. Dat had ik nimmer verwacht. Ik heb gemerkt dat ik hem bij elke gemoedstoestand wel op kan zetten. En dat doe ik dan dus ook.
Wat mij betreft kan deze plaat als geslaagde missie de boeken in. Enkel Cyanide is een wat langdradig nummer.

Ik zet deze eigenlijk nooit meer op. Wassie zo slecht dat ik alle nummers alweer vergeten ben dan. Ik zal hem morgen in de auto even weer meenemen, en onderweg naar het werk even weer afspelen. Ik heb de nummers en melodieen niet meer in mijn hoofd zitten. Waarschijnlijk doet hij mij dan toch minder dan ik eerst verwacht had.

Beluisteren met mate en je zult er gegarandeerd nog plezier aan beleven, Ricardo .


Mooi verwoord, Loco. Vooral de term "achterlijke gladiool" heb ik nog nooit iemand horen zeggen. Ik hoor ook wel dat het bij lange na zo'n diepgang niet meer heeft als het '80s materiaal, maar dat neemt niet weg dat nagenoeg alle nummers er dan weer in hakken als ik het beluister. De lengte van de nummers heb ik me eigenlijk nog nooit echt aan gestoord; misschien bij The Unforgiven III, waar dezelfde tekst wel nogal vaak herhaald wordt, maar dat wordt dan weer goedgemaakt door de formidabele solo en het mooie stuk dat er naar toe opbouwt. Wat betreft de productie, wend ik mij steeds tot de Guitar Hero III versie, de versie die wél luisterbaar is zonder dat je speakers aan gort geknald worden.

Als mp3 klinkt het nergens naar en heeft het album flink wat herstellingen nodig om de clipping te verwijderen. Maar als ik het ceedeetje in mijn stereo of in de autoradio doe, klinkt het ineens als een klok.

dit is het 1ste album dat ik kreeg van metallica en dan nog wel op de releas dag verder hij behoort voor mij tot de minst goeje albums van metallica

Jammer dat ze My Apocalypse niet iets korter hadden gehouden; dan was het wel een korte knaller geworden die ze lekker in de setlist konden moffelen.

Kreeg goeie recenties, maar ik vond er eigenlijk niet veel aan. Ik vond het meer zo'n standaard Metallica cd (wat wel natuurlijk iets is voor de echte fans). Het haalt het niet boven The Black Album, ...And Justice for All en Master of Puppets. Dat waren nog eens klassiekers.

Na een hele tijd niet beluisterd te hebben deze vandaag weer eens opgezet en het is toch wel een erg sterke plaat, ik blijf hem goed vinden en daarom een halfje erbij.

Wat is dit toch een ongeloofelijk stuk slechter als de eerste vier (ok vijf) metallica platen. Nummers die nergens heengaan , gitaarsolo's die er bij de haren worden bijgesleept, zo verschrikkelijk bedacht allemaal. Totaal inspiratieloos. Laatst nog live gezien toen speelden ze denk ik 3 nummers van deze plaat en die waren alle 3 slechter dan alle andere nummers die ze speelden. Ik denk dat ze dat zelf ook wel weten. Ze speelden trouwens ook niks van load en st anger enzo ( thank god).

Live shows geven ze nog als de beste maar die leunen echt op , justice, kill, MOP ,Ride The L, en black album , en fucking terecht.

Op deze staat geen 1 metallica klassieker , het komt niet eens in de buurt.

kut plaat

Schitterende plaat! Vooral de gitaren spelen de ene machtige riff na de ander, ze vullen elkaar zeer goed aan. De zang vind ik bij momenten wat minder. Zo zou ik 'All nightmare long' een prachtige instrumental gevonden hebben. Gewoon die zang eraf wrijven daar!

Dat 'trashy' van 'my apocalypse' vind ik ook wat uit de toon vallen. Ze zijn het best in hun uitgesponnen nummers waar ze wat verkennend te werk gaan en dan patat eventjes op de gaze gaan staan om dan weer op hun basislijn te gaan laveren (als je begrijpt wat ik bedoel). En die Metallica horen we over het meeste van deze schijf.

4* en zowaar een plaatsje boven 'and justice for all' wat mij betreft! (laat de anderen maar melken dat vroeger alles beter was)

Het klopt inderdaad wel dat Metallica veel meer van nummers van de iets langere verkennende soort hebben geschreven dan de thrashy nummers. De pure thrash nummers die ze schrijven zijn echter wel allemaal uitstekend. Fight Fire with Fire, Trapped Under Ice, Battery, Damage Inc., Dyers Eve en My Apocalypse. Erg lekker allemaal.

nee, ik heb echt geen flauw idee wat je bedoelt eerlijk gezegd.
patat op de gaze, op basislijnen laveren, je praat voor mij in raadsels.

een matige CD, dat is het.
nummer 1, 4 en 5 zijn leuk, voor de rest ronduit slappe saaie nummers, sorry Metallica.
nummers als End of the Line vind ik niet alleen niet goed: ik vind ze zelfs ronduit KUT.

en dat slappe gitaargeluid.......

Patat op de gaze = supersnelle riffs en solo's
op basislijn laveren = de mid-tempo stukken waar er hier een stroofje is en daar een refreintje en dan eens een stuk waar de gitaren met elkaar converseren...