Metallica - Death Magnetic (2008)

the day that never comes
all nightmare long
unforgiven III
zijn voor mij de beste metttalica nummers

van dit album neem ik aan?

ja idd maar ook 1 van de beste van metallica, maar een paar nummers op master of puppets en the black album zijn beter, hmm mischien dat ik all nightmare long wel het beste nummer van ze vind, maar ik kan niet kiezen

ik vind album ongeveer gelijk aan the black album, maar master of puppets, ride the lightning, kill em all en ...and justice for all zijn toch een stuk beter dan dit album.

ik vind album ongeveer gelijk aan the black album

Dan vind ik 'the black album' zelfs nog beter en dat is al niet eens het beste Metallica album.

maar master of puppets, ride the lightning, kill em all en ...and justice for all zijn toch een stuk beter dan dit album

Daar heb ik niets aan toe te voegen!
Dit album wordt gewoon zwaar overschat en overtuigt nergens. Als je een album wil horen dat overtuigt, luister dan eens naar 'Ironbound' van Overkill! Dat is een album dat 'Death Magnetic' op elk gebied overklast!

Wat een bekeringsdrang...

En natuurlijk bij het bewuste Overkill album ook nog eens terugverwijzen naar Metallica en Megadeth. Het zit hem echt dwars volgens mij.

Vandaag gekocht voor maar 8,- bij de MM in deventer. Vandaag dus voor het eerst sinds de release weer gehoord, Het is eigenlijk best een leuke cd, de nummers duren een beetje lang dat is het enige minpuntje wat ik kan bedenken. Verder doet Metalica gewoon waar ze goed in zijn. Simpele pakkende nummers maken, die lekekr in het gehoor liggen en lekker weg stampen. Het is allenaal geen technische hogeschool werk wat ik hoor maar dat hoeft ook helemaal niet.

Ik heb veel gelezen dat het drum geluid zo beroerd zou zijn, vind ik eigenlijk best wel mee vallen, het staat alleen vrij prominent in de mix, das alles. Ik denk dat deze plaat de komende dagen zijn weg naar mijn cd speler zonder veel moeite zal vinden. 4*

simpele pakkende nummers?

nou nee, wel probeert men vooral geforceerd epische nummers te maken die de helft korter veel krachtiger waren geweest

Het is wel zo, zelfs een instrumentaal nummer als Suicide & Redemption kan wel iets korter, een stuk wordt eigenlijk heel de tijd herhaald.

De lengte van de nummers vind ik geen struikelblok. Integendeel. Het komt op mij ook helemaal niet als episch bedoeld over, maar als lekker de tijd er voor nemen. Of ik er nu voor ga zitten of het album heb opstaan terwijl ik met andere dingen bezig ben, vervelen doet het mij nooit.

Ik beluister dit album eigenlijk bijna nooit meer. Ik vind de nummers ook gewoon te lang duren, tenminste de meeste nummers wel. En ik vind dat het geluid ook te hard op plaat gezet is. En de drums klinken erg blikkerig ook. Deze plaat is echt wel des Metallica, maar is natuurlijk maar een deels goed geslaagde come back plaat van hun vind ik. Willen ze zichzelf weer echt goed op de kaart zetten en waardig hun loopbaan afsluiten, dan hoop ik dat ze met een album komen nog die maximaal 40 minuten duurt. Gewoon een plaat met korte nummers, ala Ride The Lightning b.v, pas dan zouden ze voor mij goed geslaagd een waardig afscheid kunnen nemen van hun carriere.

Ik hoor weinig epische stukken, het zijn vooral riff georiënteerde metal songs. Ik had het ook niet erg gevonden wanneer sommige nummers wat korter waren geweest, maar nu verveelt het mij ook niet.

Met simpele nummers bedoel ik, dat het geen technische hoogstandjes zijn.

ik hoor ook weinig episch - ik zei ook, men heeft geprobeert - maar je kan niet ontkennen dat veel nummers wel erg lang zijn gerekt

daardoor vind ik ze aan kracht inboeten

"men heeft geprobeert"

Hoe weet jij dat dan? Waar blijkt dat uit? Hebben ze dat zelf gezegd?

Tussen haakjes, het moet zijn; geprobeerd.

Daar zou het inderdaad aan kunnen liggen ja
Maar kom er later nog wel eens op terug.

De nummers zijn lang, mar ik heb niet het idee dat ze heel bewust opgerekt zijn om maar tijd te winnen.

aldus de man die het verschil niet ziet tussen prismalichtval en een regenboog

je hebt gelijk, men heeft vooral geprobeerd korte bondige nummers te schrijven zonder enig episch karakter

eddie, muziekbeleving en verschil daarin

ik vind veel nummers wel zo overkomen

"Prismalichtval"? Jij verzint gewoon woorden ter plekke.
Maar verder ging het inderdaad niet om een regenboog. Wel om dezelfde kleurtjes ervan.


Alsof episch per definitie lang zou moeten zijn. Zoals Eddie al schrijft, het zijn vooral riff georiënteerde metal songs. Invullingen over wat men zou hebben geprobeerd zijn voor eigen rekening.

Episch zijn de nummers inderdaad niet, maar door de lengte van de nummers klinkt het toch wel iets gekunsteld. Ik snap wel wat Joy ermee bedoeld. Er worden gewoon te vaak riffs op dezelfde wijze herhaalt en extra lang uitgesponnen, om misschien episch over te komen, maar het is alleen maar om extra tijd te rekken om extra muziek op een cd te brengen heb ik het idee. Had deze plaat zo'n 40 minuten geduurd dan had ik hem een stuk beter gevonden. Er is niets groots, meeslepends of memorabels aan de songs dat je het woord episch zou mogen gebruiken. Gewoon eenvoudige lekkere metal nummers die beter gescoord zouden hebben als de nummers wat korter waren geweest naar mijn idee.

The Day That Never Comes en Suicide & Redemption vind ik de minst goede nummers van dit album, gewoon teveel herhalingen, en ook te gekunsteld en te overdreven laten klinken dat Lars wel drummen kan. De 2 enigste over de top nummers op dit album vind ik. De rest is eigenlijk nog best goed om aan te horen.

Ik vind het net de 2 beste

Ik vind alle nummers ongeveer even goed. Maar als ik twee favorieten zou aanduiden, dan zijn dat Broken, Beat & Scarred en All Nightmare Long.

Qua stijl is het het best vergelijkbaar met The Black Album; beetje tussen hardrock en heavy metal in. Die stijl bevalt me eigenlijk wel. The Black Album staat bij mij op nummer 2 aller tijden, en dit heeft er wel wat van weg. Wel heavy, maar niet heel ruig en in zekere zin nog wel swingend (voor hoever dat mogelijk is bij metal albums). Pakkende riffs en lekker solo's. Het is wel een groeiplaat. De eerste luisterbeurt was het halve album maar goed, maar tig luisterbeurten later klinkt het allemaal erg lekker.

Vocaal gezien is dit hun beste album IMO. De stem van Hettfield komt er goed uit en klinkt lekker rauw en krachtig.

Ik snap het commentaar op de lange songs niet helemaal. Ze zijn lang ja, maar bij mij blijven ze tot het eind boeien. Zoals altijd bij Metallica. Denk maar aan Fade to Black wat drie minuten te vroeg word uitgefade (is de solo net 2 minuten bezig, is het liedje afgelopen ).

Favoriete nummer zijn: The Day That Never Comes en All Nightmare Long.

Jij houdt dan misschien ook wel het meest van de over de top kank van metallica. Er zitten wel meer riffs in die ik over de top vind klinken.

Ik vind net Broken Beat & Scarred zo uitgerekt en 'over the top' klinken.
Die solo's op Suicide&Redemption zijn echt zalig

Ik vind dit ook een geforceerde poging om de fans van het eerste uur terug te winnen. Helaas ontbreekt de bezieling voor mij in de nummers, het is automatische piloot werk...wat misschien wel onvermijdelijk is na al die jaren ?

Misschien wel dan voor jou. Ikzelf heb er geen last van, na al die jaren, om er niet op automatische piloot maar met bezieling naar te luisteren.

Dit album is eigenlijk best goed, zeker als je ziet naar de klassiekers die ze vooral in de jaren 80 al hebben afgeleverd. De heren zijn niet de jonge honden meer zoals ze in de jaren 80 of begin 90 nog waren. Alle nummers zijn best goed, en eigenlijk van gelijkwaardig niveau. Sommige riffs vind ik dan af en toe echt over de top, maar op zijn tijd is deze tussen de jaren 80 klassiekers door eigenlijk best te pruimen. Wel jammer van de wat te harde productie. Op dat gebied is er eigenlijk altijd wel iets aan te merken op de albums van Metallica. The Black Album komt misschien het dichtste in de buurt bij de perfecte productie.

Voor mij hét moment van het album, fantastisch! Ik heb zelfs overwogen om een kopie te maken vanáf het rustige punt in het nummer. Metallica optima forma!