Metallica - Death Magnetic (2008)

ik geloof dat ik over deze plaat al eerder heb gepost.
maar dit is serieus een genant slechte plaat vergeleken met alle metallica platen tot en met het black album..

er staat niet 1 nummer op dat ooit maar kans had gemaakt om op ride the lightning, master , kill em al , of justice te komen.

en dan zeggen ze spelen weer solo's! Ja solo's die er met de haren bij worden getrokken, nergens geweldige riffs, nergens melodie of kippevel.
als ik een top 30 van favoriete nummers van metallica moest maken , staan er van dit album 0 nummers op. Je merkt het ook op concerten dat deze nummers lauw worden ontvangen, het is gewoon ondermaats.

metallica heeft het niet meer de magie is weg, stoppen mannen, en laten we genieten van het mooie oeuvre van de mannen.

Genant slecht, ondermaats, de magie is weg; geheel subjectieve vaststellingen.

Laten we dus voor onszelf spreken.

Van het mooie oeuvre van Metallica geniet ik des te meer als Death Magnetic daarin bijgerekend wordt. En niemand houdt mij tegen dat te doen.

Als je zo gaat vergelijken dan zijn alle platen na And justice for all slecht.

Moet eerlijk bekennen dat ik ook niet echt kapot ben van Death magnetic.
Maar ik vind dit album in ieder geval veel beter dan die vorige draak.

Ze proberen in ieder geval weer een beetje ''oud' te klinken, alleen komt het geforceerd over. Met andere woorden ze willen wel maar het lukt niet.

Ze kunnen het inderdaad ook niet meer.
James Hetfield heeft de zang niet meer die hij had in de jaren '80 en Lars Ulrich is ook achteruit gegaan.
Van Kirk Hammett weet ik het niet.

Ik vind Hetfield de laatste tijd juist erg sterk met zijn zang, en tuurlijk heeft hij de zang niet meer die hij in de jaren tachtig had, anders klonk hij nu nog als een puber.

hammet speelt wat mij betreft de sterren van den hemel, tenminste, als je van zijn gitaarspel houdt

maar op deze plaat vliegtie werkelijk eens uit de bocht, tot dan toe zat hammet immer op hetzelfde niveau

pluspunt

Ze kunnen het niet meer


Met een groter aantal stemmen en slechts 0.15* minder dan het debuut zou ik zeggen:

Ze kunnen het nog steeds. En meer nog, ze hebben het weer gedaan.

Dat komt eerder omdat het album beter was dan verwacht denk ik, ivm St. Anger, denk als dit album na AJFA was gemaakt het stuk lager stond.

Ach, zo kan je natuurlijk vanalles gaan bedenken om de plaat af te gaan breken. Als hij vlak na AJFA was gemaakt, zou hij denk ik ook een dergelijke rating scoren en zouden mensen weer komen zeggen: "Het is gewoon omdat het Metallica is dat het zoveel krijgt", wat dan ook weer niet waar zou zijn (zie St. Anger). Punt blijft, hij is in de muziekpers en ook hier zeker positief ontvangen, dus je bent in de minderheid met je mening.

Ik geef hem een solide 7; hier en daar had het wat ingekort kunnen worden, maar hem uitluisteren is zeker geen probleem voor mij en het doet deugd om te horen dat de groep er eindelijk weer eens plezier aan beleeft. Ook al is Lars' drumwerk dan ondermaats, de andere bandleden hebben er met hart en ziel aan meegewerkt en dat hoor je. Nu nog hopen dat ze zich nog meer kunnen herpakken met de opvolger en weer op het niveau van hun '80s materiaal komen.

Ik hoop vooral op een korte plaat met lekkere bondige meezingers/brullers. Met deze plaat hebben ze zich al enigzins herpakt vind ik, t.o.v de vorige 3 studio platen. (op Garage Inc na dan want die was met dat oude gecoverde materiaal ook erg goed) Al vind ik Load en Reload ook best goede albums, alleen die horen duidelijk thuis in het genre rock, en niet bij de metal. Niet des Metallica dus.

ben ik de enige die van mening is dat het grooste deel van de nummers op dit album zo'n 1 a 2 (soms 3!) minuten korter hadden gemogen?

Je bent zeker niet de enige. Ik ben het met je eens.
Bij sommige nummers houdt het riffje te lang aan en word het een beetje eentonig.
Ik denk dat Metallica de traditie erin wou houden om veel lange nummers te maken, maar het was beter geweest als ze sommige nummers wat korter gedaan hadden ja. (maar niet allemaal 3minuut liedjes).

Weer het zoveelste meninkje dat naar mijn mening geen hout snijdt. Wel amusant altijd om te lezen hoe luisteraars beter weten hoe het album had moeten zijn. Soms vraag ik me af waarom dat hier geschreven wordt en men niet zelf die betere plaat maakt. Brengt in ieder geval meer op, zou ik denken.

Mij vervelen de nummers nergens door hun lange duur. Ze bevatten dan ook meer variatie dan herhaling.

Een goede review van het album is te lezen op allmusic.

Rolling Stone is ook duidelijk.

Over het verschil tussen Rubin en het tijdperk met Bob Rock:

New producer Rick Rubin shoves Metallica in the opposite direction: Half of Death Magnetic's tracks are over seven minutes long, with song structures that are not so much "verse/chorus/verse" as "long intro/heavy jam/verse/even heavier jam/chorus/bridge/wild solo/outro."

Daar is het hem toch om te doen zeker. Dat is heavy metal ten voeten uit, thrash pur sang. Waarom sommigen weer een 'popalbum' willen a la The Black Album is mij een raadsel.

These songs rarely feel too long: At their best, they combine the melodic smarts of Metallica's mature work with the fully armed-and-operational battle power of their early days.

bron

Allmusic zit er ook ontzettend vaak naast. Ze krijgen ook vaak genoeg kritiek op musicmeter. Natuurlijk erg makkelijk om het ineens wél als een autoriteit te zien als hun mening toevallig een keer overeenkomt met die van jezelf.

Trouwens, wat voor werkelijke inherente overtuigingskracht zit er nu werkelijk in zo'n verhaal. Er is een verschil tussen een 'pop-album' zoals the Black Album willen en je ergeren aan songstructuren die lang zijn vanwege het lang zijn. De jaren '80 albums hadden ook langere nummers maar die waren wel volledig raak en sleepten nergens aan. Niks duurde langer dan het werkelijk hoefde te duren. "Concise" is eigenlijk het ideale woord er voor.

Met name in de tweede helft van de cd lijkt er af en toe geen einde aan te komen. Dat heeft niets te maken met de epische opbouw van die nummers maar met het feit dat er men name in de tweede helft van de cd veel halfbakken riffjes ed. in sluipen die simpelweg niet overtuigen. Dan is het begrijpelijk dat de indruk ontstaat dat ze daar toch maar mee aan de slag zijn gegaan en ze verwerkt hebben om alsnog tot die songstructuren en dat gevoel te komen waar al die jaren '80 fanboys zo lang naar hebben zitten smachten.

Zo negatief moet je het gelukkig ook weer niet zien. Het album eindigt weer sterk met Suicide & Redemption en My Apocalypse en nr 1, 2 en 5 zijn ook uitstekend. Niet geforceerd en langgerekt, maar gewoon goed. The Day That Never Comes en The Unforgiven III zijn echter veel te veel doordrongen met die Load/Reload meligheid waar ik jeuk van begin te krijgen. Broken, Beat & Scarred klinkt wél geforceerd en behoorlijk lomp (en niet op de goede manier). Cyanide is tenslotte erg droevig en The Judas Kiss varieert sterke punten (tof gitaarwerk) met tenenkrommende lyrics en zanglijnen.

Die review van Allmusic is dan ook wat overdreven in het lof geven. Prima album, flinke stap in de goede richting zelfs. Maar wel één met behoorlijke gebreken.

Mij is dat geen raadsel, het is toch een typische weerspiegeling van de maatschappij dat niks langer dan 5 minuten mag duren, zo wordt dat er via de radio en TV(met die drukke shows van Bart Peeters en Peter van de Veire) ingepompt, hoe dikwijls worden langere nummer op de radio uitgespeeld? Niet al te veel, ik betrap mezelf daar ook wel op.

Dat heeft niks te maken met 'een autoriteit' zijn. Het gaat om de inhoud van de review. Wel erg makkelijk om daar met een wijde boog omheen te lopen.

Van die review op allmusic krijg ik anders wel de behoefte om de plaat weer eens uit de kast te trekken.
En hoe goed of slecht een review ook is, het blijft een subjectief verslag van een album. Doe er je voordeel mee om die dingen die aangestipt worden te herkennen als iets wat je belangrijk zou kunnen vinden in de beleving van een plaat.
In die zin beschouw ik geen enkel reviewend medium als autoriteit.

En dat is dan zoals altijd dan weer jouw fout. Jij kunt je niet verplaatsen in iemand anders zijn mening, en komt dan weer met die zogenaamde objectieve meningen van muziektijdschriften en andere onzinnige revieuws aan. Deze site gaat VOORAL over persoonlijke meningen en wat de diverse users persoonlijk voelen bij de div muziek albums, en deze in het bijzonder. Ik ben het helemaal met die users eens, ook ik vind de nummers te lang. Het is niet zo dat ik beter zou weten hoe ik een album zou moeten maken, maar zo voel ik het ook. Wanneer leer jij nou eens om een persoonlijke mening van de diverse users hier te accepteren. Moelijk he eigengereid gedrag te onderdrukken en het eens met iemand eens te zijn, of mensen in hun waarde te laten.

Wanneer laat jij mensen nu eens zelf weten wat ze van dit album vinden, komt volwassener over en snijdt meer hout naar mijn mening.

De review ken ik al. Ik bekijk vaak voor de interesse wel wat er op Allmusic staat. Altijd interessant om te lezen wat de professionele critici er van bakken. Mijn ervaring is echter dat het vrij gemakkelijk is om een ogenschijnlijk goed onderbouwde mening te geven over muziek, ongeacht het feit of dit een positieve of negatieve is of dat de reviewer zelfs maar hoeft te weten waarover hij/zij het heeft. Ik zeg niet dat dit hier het geval is, maar ik heb wel altijd wat argwaan wanneer een "goede" review aangehaald wordt. En zeker wanneer het een officiële review betreft waarbij het al dan niet in de gratie zijn van een band gecombineerd met vooroordelen vaak genoeg een rol speelt.
Van de internetsites is Allmusic nog niet eens de minste, vooral "hit and miss".

Volgens mij willen de meesten een album zoals Ride The Lightning, een iets korter album en iets meer terug naar hun Thrash roots. Ook ik vind dat de 'echte' Metallica.

Als jij nu eens zou kunnen lezen wat er staat. Dan zou je weten dat ik gewoon over een review heb geschreven dat die goed is en hem daarom heb geplaatst. Als jij het geen goede review vindt kan je altijd zeggen waarom niet. Beter dan voor de zoveelste keer een persoonlijke aanval op mij te lanceren over iets waar alleen jij last van schijnt te hebben.


Wanneer leer jij je nu eens bezig te houden met wat je zelf te leren hebt.

Het enige wat jij hier bij dit album schrijft is dat je hem eigenlijk nooit meer draait. Waarom je er dan toch over blijft melken...

Ik lees dat soort revieuws nooit. Vind het onzinnig ook. Ik beluister muziek vooral voor mijn plezier en met mijn eigen gevoel en wat ik er zelf van vind. Een zogenaamd intervieuw van 'kenners' kunnen je zelfs op het verkeerde been zetten ook nog. Ik deed dat vroeger nog wel, maar vond dat veel meningen van de 'objectieve' intervieuwers niet strookten met het gevoel dat ik er bij had. Daarom laat ik dat soort meningen van bladen dan ook altijd links liggen nu. Geef mij maar de uit het hart mening van de users op mu.me, is tenminste oprecht en wat de meesten voelen ook.

Natuurlijk is dat makkelijk. Maar ik plaats die review ook niet als bewijs van wat dan ook. Het is naar mijn mening een goede review. En als je op Wikipedia op de pagina van Death Magnetic kijkt, dan staat daar een heel lijstje van professionele kritieken. Die blijken allemaal lovend te zijn. Niet dat je daarom het album goed moet vinden natuurlijk. Maar waar het daarmee eigenlijk wel op begint te lijken is dat men eigenlijk Metallica gewoon niet goed vindt. Zo blijken 'fans' ook te hebben staan gapen als men de lange nummers van ...And Justice speelde. En dat kan zich dan ook uiten in loze argumentie over waarom Death Magnetic niet goed zou zijn. De nummers zijn te lang... Tja. Luister dan beter niet naar Metallica. Zie ook bij Opeth; 'die grunt past er niet bij'.

Nee hoor, ik heb mijn punt al lang geleden en erg vaak gemaakt bij dit album. De meeste nummers vind ik te langdraderig. De drums klinken erg blikkerig vind ik. Er zit verschil in geluid wanneer ik hem in de auto draai of in huis. In huis vind ik de opname geluidskwaliteit gewoon te hard, voor in de auto klinkt het wat beter, hij klinkt dan iets doffer en vind ik wat prettiger klinken.

O ja dat is een recht uit mijn hart mening zoals ik het nu voel, en heb dus ook geen muziek encyclopedie of muziek tijdschrift naast mij liggen. Gewoon lekker spontaan en impulsief zoals ik het nu voel en zie. Heerlijk subjectief dus.

Van mij hoeven ze niet meer terug naar hun roots, dit album bevalt me na twee jaar nog steeds zeer goed en dat had ik niet verwacht toen het uitkwam.
Bands die zichzelf vernieuwen en niet steeds terugvallen op het oude heb ik wel respect voor, toen ik puber was vond ik het vreselijk dat ze een andere weg insloegen, nu vind ik het logisch, als ik in een band zou zitten wou ik ook niet altijd hetzelfde doen. De nummers duren voor sommigen mischien te lang, voor mij is het een opzwepend geheel met ontzettend lekkere ritmes en solo's, absoluut niet te lang.
Ik vind het van een grote klasse dat een band die al bijna dertig jaar aan de weg timmert nog met zo'n album aan komt zetten.

Daar heb je gelijk in. In principe zijn alle reviews even zinnig/onzinnig of ze nu professioneel zijn of op deze site staan. Interessant om te lezen zijn ze vaak wel, al is het alleen maar om je te verplaatsen in de belevingswereld van een ander.

Dit album is natuurlijk een goeie op de weg terug. Een echt slecht nummer vind ik er ook niet op staan, op 2 nummers na dan. Eigenlijk zijn de nummers kwalitatief bijna even goed. Tenminste ze doen onderling niet veel voor elkaar onder vind ik. Alleen meer dan een uur naar dit soort albums luisteren verveelt mij vrij snel. Daarom hoop ik dat ze nog eens met een wat korter album gaan komen van een minuuut of 40 ofzo. All Nightmare Long blijf ik het ultieme nummer op dit album vinden, die ik van begin tot eind helemaal super vind. Suicide & Redemption vind ik dan weer over de top klinken en teveel geforceerde riffs bevatten, tenminste dat vind ik. De nummers, 1, 2, 3, 5 en het laatste nummer vind ik de besten van dit album. The Day That Never Comes vind ik ook niet bijster goed trouwens, klinkt in mijn oren ook wat geforceerd en gekunstelt, net als Suicide de enigste 2 vullers op dit album heb ik het idee.

Met dit album doet Metallica weer een stap in de goede richting.
De nummers zitten redelijk goed in elkaar maar het haalt lang niet het nivo van hun eerste 5 albums. De productie van het album klinkt iets beter dan de voorganger maar is nog vrij matig. Als de productie beter was gaf ik nog een halve ster meer.

Waarom snijdt zijn mening geen hout? Omdat jij het er niet eens mee bent?
Het is zijn mening over dit album en jij denkt daar helemaal anders over. Dat kan toch?



Die betere plaat zullen ze (helaas) denk ik nooit meer maken.
Ze worden eigenlijk te vaak met het verleden vergeleken en dat is verkeerd (ja, ook ik doe daar aan mee )
Al vind ik dit album al een hele verbetering tegenover het vorige album. Death Magnetic draai ik eens in de zoveel tijd wel een keertje terwijl St.Anger waarschijnlijk nooit meer van de plaats komt.

The Day That Never Comes en Cyanide vind ik nog steeds de minste nummers op dit album, terwijl The Judas Kiss, Broken, beast and scared, All nightmare long en Suicide & Redemption echt goede nummers vind.
Zouden zo regelmatig in de set kunenn terug keren tussen het oudere werk.

Nu ik er zo over na denk ga ik dit album met een half punt verhogen.


Hier ben ik het wel met je eens!