Metallica - Death Magnetic (2008)

Ik vind dit toch wel een teleurstellend album. De nummers duren te lang en komen te geforceerd over. Op zich is het allemaal echt niet zo slecht, soms klinkt het zelfs verrassend gemotiveerd, maar gezien het baanbrekende werk dat deze band eerder uitgebracht heeft is het eerder een redelijk goed dan geweldig album.

Tuurlijk kan dat. Ik schreef er dan ook bij, naar mijn mening.

Waarom ik het er niet mee eens ben gaf ik al aan. En men kan zijn mening natuurlijk altijd verder onderbouwen, zoals bijvoorbeeld door te vermelden welke riffs dan teveel terugkomen. Ik hoor juist heel veel variatie en nummers waarvan de opbouw niet zo voor de hand liggend is. Ik verwijs daarover nog eens terug naar de review van RollingStone, waarin hetzelfde werd opgemerkt.

Het is trouwens vooral de manier van schrijven waarop ik reageerde en minder op of het album wel of niet in de smaak valt. Vertellen dat je iets niet echt goed vindt en uitleggen waarom, is nog wat anders dan luidop zitten bedenken wat Metallica heeft willen proberen en wat niet gelukt is en hoe ze het wel hadden moeten doen.

Ik heb altijd het idee dat het meer is: "als één schaap over de dam is...." En daar bedoel ik mee, dat je het album bijna niet goed meer mag vinden. Omdat het album te lang duurt of omdat het naar vroeger doet denken maar het nivo van toen niet haalt, of omdat het uberhaupt Metallica is,enz. Dus er gaan een heleboel mensen met een verkeerd oor naar luisteren!! Wees nou toch gewoon eerlijk en hoor dat dit echt wel de knaller is die het moest zijn!!!

Natuurlijk is er altijd wel wat te zeuren, maar hou het wel bij de realiteit!!

Ik vind veel nummers op dit album te langdurig.
Daarnaast vind ik bijvoorbeeld Cyanide echt een schijtnummer.
Dit album is bijna gelijkwaardig met The Black Album in mijn ogen.

In wat voor opzicht?

En wat is volgens jou de realiteit dan, of beter gezegd jouw realiteit?

Kijk dit bedoel ik nou, niet je eigen mening posten, maar je verschuilen achter een review van een tijdschrift en dat ook allemaal gelijk maar voor waar aannemen ook. Ik heb nog nooit een interview gelezen van wat voor artiest dan ook. Ik beluister waar ik zin in heb en wat ik lekker vind wegluisteren. Dit album vind ik ook geforceerd klinken, en hij is ook veel te hard op cd gezet, en ik vind de nummers ook te lang duren. Het perfecte metal album waar ik zin in heb om veel te beluisteren duurt voor mij ongeveer 40 minuten. Waarom een metal album die meer dan een uur duurt? Het klinkt een beetje of ze een lang en meeslepend epos hebben willen maken. Maar ik vind het op den duur gewoon langdraderig en vervelend worden.

Blijkbaar heb je er moeite mee dat een muziekblad mijn mening deelt en ga je maar wat verzinnen over erachter verschuilen en gelijk voor waar aannemen.

En vervolgens om je eigen persoontje wat op te krikken moet je er nog bij vermelden dat je zelf nooit reviews leest alsof dat beter is dan soms wel reviews lezen.

Tip: Klik eens op "meningen". De mijne staat er al van meer dan een jaar geleden.

Ricardo je valt in herhaling.

Blijkbaar heb je er moeite mee om in te zien dat er ook nog andere meningen zijn dan de jouwe, en ga je maar wat verzinnen over een manier van schrijven van een user om toch je zin te krijgen.

En vervolgens om je eigen persoontje wat op te krikken moet je er nog bij vermelden dat jouw mening overeenkomt met die van het blad RollingStone, net of het beter is dat je reviews leest dan dat je dat niet doet.

Tip: Klik eens op mijn user name en je ziet meer dan 5000 berichten wat mijn mening is. Soms misschien wel wat impulsief gepost, maar zonder er een wetenschap van te maken met een muziekbijbel of met allerlei tijdschriften naast de pc.

Bedankt voor de utileg

Even over dat laatste.. Dat is ook wel zo, ook ik had liever nieuwe Ride the lightning ofzo gehad, maar die tijden komen niet meer terug dus moet je die oude albums blijven koesteren. (niet persoonlijk bedoeld he )

Wat ze dan wel hadden moeten doen? Dat wat ze zelf willen, en dat hebben ze denk ik met dit album gedaan!


Dit is een echt welles/nietes spelletje.





Kunnen we niet beter een poll houden om te kijken wie er gelijk heeft

Als ik het er op nalees, moet ik Kronos hier toch bijtreden. Wat is er mis mee te verwijzen naar een recensie van iemand die je mening deelt? Alsof het een ongeschreven regel zou zijn om dat te doen. Ik doe het geregeld ook 's omdat het interessant is te zien dat anderen gelijksoortige dingen opmerken. Ricardo, waar zegt Kronos trouwens dat wat Rolling Stone zegt, automatisch waar moet zijn? Je bent echt aan het vitten en blaast een simpele verwijzing van een andere gebruiker naar een muziektijdschrift op tot iets wat het helemaal niet is. Het overnemen van de structuur van Kronos' post doet ook nogal "wat je zegt, ben je zelf" aan.

Wat een domme discussie, zeg.

Ik heb nog eens naar die review verwezen uit gemakzucht. Mijn punt was dat de nummers erg gevarieerd zijn en niet zo'n voor de hand liggende opbouw hebben. In de review wordt dat treffend verwoord aan de hand van een voorstelling van vrij objectieve gegevens.

Dat er mensen zijn die dit album niet goed vinden vind ik maar normaal. Maar als daarbij voor reden wordt gegeven dat de riffs te vaak herhaald worden, dan snap ik daar niks van. Want in de meeste nummers, als er al riffs terugkomen, is dat bijna altijd een variatie van de eerdere riff of met een extra toevoeging van de leadgitaar erbij.

Het instrumentaal Suicide & Redemption heeft wel wat herhaling, maar daar staat het dan weer ten dienste van de groove.


Ik heb gisterenavond het album nog eens beluisterd. Was het al bijna vergeten, maar wat een zalig bombardement aan waanzinnige riffs waarop Hetfield en Hammett trakteren in de tweede helft van The Day That Never Comes.

Na Justice gingen veel thrashbands albums uitbrengen met veel lange riffgerichte songs. Eigenlijk past Death Magnetic daar prima tussen. Ook Heathen opereert op haar laatste album, weliswaar op zijn eigen manier, in dit straatje.
Dat maakt Death Magnetic bijna een typisch Bay Area album. Wellicht precies de reden dat ik hem nog altijd prima te pruimen vind.
In ieder geval tien keer liever dan een terugkeer naar The Black Album ofzo.

Daar is niks mis mee, daar reageerde ik ook helemaal niet op,
Ik heb alleen het idee dat de discussie tussen Kronos en Ricardo een welles/nietes spelletje gaat worden.

Amusementsgehalte.
In muzikaal opzicht vind ik denk ik Death Magnetic wat beter, op The Black Album zitten echt vullertjes, en op DM zitten gewoon slechte nummers tussen, maar geen vullers.

Ik reageerde dan ook niet tegen jou.

Absoluut, toen ik de eerste keer luisterde naar dat nummer, dacht ik: "Wat een slechte mix van One en Fade to Black!", maar ik ben hem toch gaan appreciëren omdat dat eindstuk toch wel serieus wat power heeft. Het is zoals het gevoel dat ik heb over de hele plaat: Niets nieuws, maar wel een ferme stap terug in de goeie richting.

Voor een discussie die een welles/nietes spelletje wordt moet je toch op z'n minst met twee zijn en volgens mij blijkt uit mijn vorige post al dat ik geen deelnemer ben.

En dat is ook al heel wat waard

Death Magnetic is de beste comebacks in jaren ! Met St Anger waren ze al weer terug, alleen dit album is zoveel beter !!
En wat een aandeel van Kirk ! Hell Yeah !

Echt? Dat vind ik net het dieptepunt uit hun carrière. Harder wil niet per se beter zeggen, weet je, en wat op Load en ReLoad stond, beklijfde wat mij betreft nog een pak meer dan elk van de lawaaierige, solo-loze composities op St. Anger.

Daar geef ik je dan wel weer gelijk in; je hoort aan Kirk's gitaarspel dat hij blij is dat hij zich eindelijk nog 's mag uitleven.

St. Anger geldt wat mij betreft als een van de grootste blunders uit de muziekgeschiedenis: Een band die en plein publique op hun gat gaat met nog meer ego-problemen dan de Eiffeltoren traptreden heeft. Een gitarist die geen solo's speelt op een album dat een nu-metal-geluid nastreeft, maar dan in een stramien van nummers die elk zo'n 8 minuten klokken , daarnaast vooral níet geholpen door een productie waar je broek van afzakt. Niet zo vreemd dat Kirk nu ineens opvalt.

Wat betreft 'Tallica: Na St. Anger is het wat mij betreft eigenlijk welletjes. Deze klinkt mij teveel als een Justice Revisited zonder heilig vuur. Best leuk, maar been here, done that a whole lot better.

voor mij het beste metallica album !

rockdude, ken je de oudere albums, ik vind dit album juist een van de minste van Metallica, slap aftreksel van hun oude werk.

Ik wordt hier zoooo moe van!!

waarom dan? een waarheid als een koe , geen speld tussen te krijgen........

Niet overdrijven jongens. Het blijven subjectieve meningen en gezien het gemiddelde denkt de meerderheid van de users er hier toch anders over. Het oude niveau wordt net niet gehaald, maar dat lag dan ook behoorlijk hoog. Prima metalplaatje dit en een aangename verrassing voor mij. Misschien worden het ooit nog wel 4 sterren voor mij. De productie helpt ook (opnieuw) niet mee.

Het album is eerder een synthese van wat Metallica in al die jaren heeft geproduceerd. Een explosieve coctail van hun sterkste ingrediënten. Dat resulteert niet in hun beste album, maar wel eentje dat doet smaken naar meer.

De soms wat heftige negatieve reacties op dit album en halve-ster-haat-stemmen tegenover het respectabele stemgemiddelde (van meer stemmen dan de vier vorige albums halen!) tonen juist des te meer dat Metallica niet onberoerd en onverschillig laat.

Ik luister even naar End Of The Line en probeer dan te denken dat hier geen bezieling inzit. Ik kan het niet volgen. De energie spat er vanaf. Qua stijl is er inderdaad niets nieuws onder de zon. Maar dat hoeft helemaal niet wat mij betreft.