Metallica - Death Magnetic (2008)

Er zit inderdaad een volumeknop op m'n speler, maar die kan de krankzinnige brickwall-compressie van deze CD niet verhullen. (En al die hoofdletters waren daar een simulatie van)

ben het wel met je eens dat nu en dan de herrie idd te erg wordt

herrie plus langdradig doet mij iig nummer 3 tot en met 5 skippen

Ben het er ook wel mee eens dat hij erg hard staat. Als ik op mijn Ipod eerst Interpol luister en vervolgens Death Magnetic knalt mijn kopf.

Van #3 en 4 kan ik het nog verstaan, maar All Nightmare Long skippen? Dat is juist één van de hoogtepunten op het album naar mijn mening. Die heerlijke en aanstekelijke bas-intro, opbouwend met de drums, wordt gevolgd door zo'n ijzersterke riff waardoor je zin krijgt ruiten in te smijten, en aan 01:04 gaan de drums mee in het tempo: puur mosh-moment, dat. Dan komt er een iets tragere strofe, om op te bouwen met een al iets snellere bridge, en dan het refrein: gas op de plank en Hetfield die z'n stembanden eraan schreeuwt. "But your luck runs out-ah!" En dat stukje erachter is gewoon pure muscle. Na de tweede keer het refrein komt dan zo'n interlude, met een lekkere Hammett-solo erbovenop. Weer zo heerlijk is dat stukje aan 05:20 met de beide gitaren die samenspelen, wat een halve minuut later culmineert in opnieuw een sneller stuk met een kort solootje eraan. Puur genieten. En als kers op de taart schreeuwt Hetfield aan het einde van het refrein "Your luck runs oooouuuut!" op een manier die me deed denken aan Mr. Tom Araya, eerlijk gezegd.

Enfin, krachtig nummer en de MuMe-gebruikers schijnen, te oordelen naar de favorieten, ook akkoord te gaan.

Bewijs 1:

Hieraan is duidelijk te zien hoe alles bijna op één en hetzelfde volume doorjakkert:
http://i497.photobucket.com/albums/rr333/Godbluffer/Metallica-BrokenBeatScarred-1.jpg


Bewijs 2:

En hier is een mooi voorbeeld van aan de toppen afgekapte geluidsgolven wat krakerige bijgeluiden tot gevolg heeft:
http://i497.photobucket.com/albums/rr333/Godbluffer/Metallica-MyAcopalypse-1.jpg

NB: Om één of andere reden verschijnen de afbeeldingen hier niet direct. Van IMG wordt steevast URL gemaakt.

Nog niets van gehoord, noch op de computer, noch met de stereo of koptelefoon.

Ook gelijk maar even bewijs 3 posten?

http://img220.imageshack.us/my.php?image=1219687279176kl4zw6za0.jpg

so what

hetfield koopt armani, fotosoepje natuurlijk maar who cares

boeie al was het een foto in zijn nakie met een frikandel in zijn reet

Da's nog eens iets om je een beeld van te schetsen.

Tegenwoordig worden bijna alle metal albums - en andere soorten muziek trouwens ook - op die manier opgenomen om een vette powersound te krijgen, dus waarschijnlijk ben je eraan gewend geraakt, maar vroeger hadden CD's meer ademruimte in het geluid. Je kunt 't vaak meteen al horen doordat oudere CD's een duidelijk lager gemiddeld volume hebben. Het voordeel daarvan is dat er veel meer ruimte is voor verschillen in dynamiek. Het nadeel voor de bands zelf is dat het minder aandachttrekkerig klinkt en daarom hedentendage - helaas - minder goed verkoopt.

Ha, dat wist ik niet.
Wat bedoel je dan met vroeger? de oude Heavy Metal (NWOBH) enzo?

Vergelijk 't maar eens met de productie van The Black Album of de albums daarvoor. Dat is een stuk minder hard geproduceerd.

Jaren 80 en begin jaren 90 met name. Daarna begonnen CD's langzaamaan almaar harder te worden en werden alle voordelen die bij de introductie van het medium CD werden gepropageerd - zoals bijv. een groter dynamisch bereik dan vinyl - de nek omgedraaid.


En je hebt inderdaad helemaal gelijk. Vergelijkbare afbeeldingen van dat album zien er dan ook heel anders uit, ook al is daar al sprake van een - weliswaar lichtere - vorm van compressie.

---------------------------

Hier nog even ter vergelijking een voorbeeld van het nummer Battery, de openingstrack van Master of Puppets, 'n heel ander verhaal:

http://i497.photobucket.com/albums/rr333/Godbluffer/Metallica-Battery.jpg

Iets beter als St. Anger, ongeveer 3 ok nrs en bedroevend slechte productie. Jammer.

Hier ik hou ik van! Maar ik mag ik een ietwat uitgebreider, liefst mét argumenten, waarom je dit vind?

Knijter goede plaat gewoon!!! Punt.

Hoe meer ik de plaat luister hoe beter ik hem begin te vinden
Wonderfull piece of art !

Hoewel de waardering anders doet vermoeden is dit album geen teleurstelling voor mij. Ik had er namelijk ook niet op gerekend dat Metallica mij nog eens bij de lurven zou pakken. Het klinkt allemaal als een knipoog richting de gloriedagen in de jaren tachtig maar zonder diezelfde drive, emotie en subtiliteit. En ja, ik weet dat ik daar niet op had mogen rekenen en dat heb ik dan ook niet gedaan. Maar de songs zijn nogmaals té lang zonder aanleiding. Het klinkt allemaal zo verdomde kunstmatig lang gehouden. De melodische intermezzo's zijn ze vergeten. Enkel 'All Nightmare Long' weet mijn zintuigen nog eens op scherp te zetten.

Even kort door de bocht zeuren? De productie is niet fantastisch (too much drums, not enough bass), tekstueel pover en de single is vertoont wel erg veel 'Fade to Black' steekjes.

Meer nuance? Ik ben altijd content geweest met een album als 'Load'. Ik vind dat in haar perspectief een (bijna) briljante plaat en één die ze moesten maken. Daarna ben ik Metallica verloren en met deze halfsslachtige poging gaan ze me niet terugwinnen. Het is natuurlijk ommogelijk om in de buurt van de klassiekers te komen maar kies dan een andere richting. Dat moeten songschrijvers als Hetfield/Ulrich, verantwoordelijk voor vele klassiekers, toch in hun mars hebben?

Ik heb het nu een paar keer beluisterd en vergeleken met St.Anger vind het goed te beluisteren.
Maar ik word niet wild van dit album, het klinkt maar vrij gewoontjes, er zitten wat ritmewisselingen tussen om het wat interessanter te maken maar dat komt niet helemaal vloeiend over.

En het geluid is niet helemaal helder(ik heb een gekochte cd), vooral bij de drum en de bas en het wordt erger als het volume stijgt.
Dat hoor je veel bij modernere rock en metal om het steviger te doen overkomen maar geef mij maar een album zoals Master of Puppets waar alles goed helder klinkt.
Beste nummers vind ik nog altijd The Day that Never Comes en ook The Judas Kiss ligt me wel.
Slechste nummer vind ik The Unforgiven III.
Die piano intro is misplaatst en het Unforgiven deuntje is wel genoeg uitgemolken, weer zo wat aangepast zodat het juist niet teveel op het origineel en het 2e lijkt, nog zo'n cliché gitaarsolo en het is gewoon niet mooi meer.
Ook Suicide & Redemption vind ik niet fantastisch, er zitten wat interessante stukjes tussen maar niet genoeg om er 10 minuten naar te luisteren.
De andere nummers moeten misschien wat groeien maar meer dan een 3,5 zit er niet in denk ik.

muziekaal is het allemaal best goed te pruimen, en beter dan verwacht voor mij. maar de produktie/mastering leeft zo weinig dat het erg vermoeiend wordt, en meestal na vier nummers tijd voor iets anders. vandaar maar 2.5 ster. erg jammer.

http://en.wikipedia.org/wiki/Loudness_war

Wat is er nou mis met de productie van dit album...?

Iedereen heeft liever de goede, oude tijd met Bob Rock

van de bovenstaande link geplukt (met dank aan Pastichio Rocker):.

"The entire song has been flattened against the loudness ceiling, as it were. This creates music with a small dynamic range (i.e., little difference between loud and quiet sections). Ultimately, music with a small dynamic range is fatiguing and unsatisfying to listen to."

Dit is wat er mis is met Death Magnetic, en een hoop andere cd's.

Ow ja, nu ik dat lees van zon man die er "verstand" van heeft hoor ik het ineens ook...
Gaat helemaal nergens over imo.
Er is maar 1 moment dat ik een beetje begrijp wat jullie bedoelen, de laatste 10 seconden van The day that never comes. (10 sec!!)
Bij master of puppets heb je ook wel eens dat het veel harder hoort dan dat het in werkelijkheid was.

Dutchi, als je je even in de materie verdiept - en je lange tenen intrekt omdat iemand iets kritisch zegt over je favoriete band - en de info goed leest die je via die links kan vinden, dan is zo duidelijk als wat dat 't wel degelijk ergens over gaat. Het is een ontwikkeling die zich pijnlijk aanwijsbaar en nog pijnlijker onverbiddelijk heeft ingezet sinds begin jaren '90 en die nu tot één van z'n twijfelachtige hoogtepunten is gekomen met dit laatste Metallica-album, dat ik overigens in puur muzikaal opzicht helemaal niet slecht vind.
Je zegt ook dat zoiets bij Master of Puppets ook al te horen is. Dat kan best zijn, maar 't is de mate waarin dat in extremis wordt doorgetrokken op dit laatste album, wat 't wat mij betreft - puur qua geluid! - tot een farce maakt. Vandaar ook m'n 2* waardering. Zonder dat geluidsprobleem was 'ie sowieso wel op 3,5* terechtgekomen.

De cd nu vaak gehoord en is qua nummers gewoon goed. Maar tjee...gaan we nu echt nog vragen wat er mis is met het geluid?????
Ja..Rick Rubin is een gerespecteerd producer, maar dit geluid klinkt zo amateuristisch. Tuurlijk zal dit tegenwoordig de manier zijn om een album "vet"te laten klinken, maar ik vind het ontzettend zonde.
Distortion op het drum geluid. Kom op nou.......
Je zou haast denken dat er wat mis is met je speakers!!!

Je kunt zeggen wat je wilt over Bob Rock, maar hij kon wel een uitstekend geluid neerzetten (St. Anger als mislukt experiment daargelaten). De producties van The Black Album, Load, Reload en Garage Inc. zijn stuk voor stuk veel beter dan wat we op dit album horen. Het kraakt aan alle kanten. Veel detail gaat op die manier verloren en het klinkt ook nog eens nep. Maar ook veel andere albums van Rubin van de laatste pak 'm beet 10 jaar lijden hier onder.

Ik heb zeer weinig verstand van producties en wat dat exact inhoud. Maar ik kan zelfs horen dat de kritische reacties over de productie van dit album terecht zijn.
Je hoort toch duidelijk dat het geluid van de oude albums veel beter en mooier is? En dan dat zo'n bekende producer als Rick Rubin dat dan niet doorheeft! Of is dit gewoon een beetje interresant doen met zo'n krakend geluid.
Het zelfde geld voor het vergelijk van de oude slayer albums en Christ Illusion, Die oude klonken inderdaad een stuk zachter maar hadden veel meer impact qua geluid.
Waarom kan bijvoorbeeld Mastodon wel een prachtig geluid op hun albums hebben, ze zijn zeker zo verstandig niet Rick Rubin te laten producen!
En als hij het eigenlijk wel heel goed zou kunnen waarom doet hij het dan niet altijd gewoon hetzelfde (goed dus)

Sjongejonge hoe langer ik er over nadenk, hoe pissiger ik er om word!

dit ligt niet zozeer aan de productie, wel aan de mastering en mixing....

het grote probleem van vele cd's tegenwoordig is inderdaad de overcompression, de zgn. loudness war. hoe luider een album klinkt, hoe meer de songs opvallen op de radio... in theorie toch... en hoe meer verkoop. dus, worden tegenwoordig veel cd's zodanig gemixt en gemastered dat luide stukken eigenlijk even hard klinken als zachte stukken. alles wordt tegen de top van het dynamische bereik gedreven.

dit is heel duidelijk als je de "waveform" van bijv een nummer van death magnetic tov een van mop legt. bij dm zie je één langerekte "rechthoek" (zonder golven). bij mop zie je een echte wave, een golf....

een goed voorbeeld:

de waveform van de originele mastering van "one of us" van abba

http://en.wikipedia.org/wiki/Image:Oneofus_1981.png

vergeleken met de waveform van de remaster van 2005

http://en.wikipedia.org/wiki/Image:Oneofus_2005.png

snappie?

een heel luide mastering is imo vermoeiend en zorgt er voor dat ik een cd na enkele nummers gewoon afzet...

nog een voorbeeld. ik kan mateloos genieten van mijn originele lp van talk talk's spirit of eden. prachtige dynamiek op die plaat. zacht klinkt zacht, hard klinkt hard... zoals het moet

het album waar gans die loudness war mee begon was trouwens californication van de peppers. goed album, maar volledig naar de kloten geholpen door de compressie.

nog enkele voorbeelden van overgecomprimeerde platen zijn

Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not
The Flaming Lips - At War with the Mystics
Muse - Black Holes and Revelations
The Stooges - Raw Power (de 1997 remix!!) (heb hier trouwens zelf eens de test mee gedaan. mijn originele lp vergeleken met de remaster uit de bieb)
Depeche Mode - Playing the Angel

en nu dus ook

Metallica - Death Magnetic