The Game - LAX (2008)

Dat is een bootleg, maar staan wel een aantal van die nummers op.

En dat was dan zijn carriere, kort en matig...jammer

Waarom stopt hij eigelijk?

Nou, in 4 jaar heeft hij toch veel bereikt hoor... Zeker wel respect dat hij doorgebroken is als een mainstream West Coast artiest. Dat doen zeker niet veel mensen.

En hij stopt omdat hij meer tijd met z'n familie wil doorbrengen, hiphop zat is, meer wil gaan produceren voor artiesten en zich gaan concentreren op een acteercariere.

Maar zolang 50 Cent doorgaat, kun je er de donder opzeggen dat Game ook nog niet "uitgespeeld" is.

Om door te breken in California is misschien moeijlijker dan rappers uit New York maar alsnog vindt ik The Game niet veel invloed hebben gehad op hip hop. Warren G, Dr.Dre & Snoop zeker wel.

En zijn rede voor zijn familie, dat kan ik begrijpen.
Maar waarom zou je dan in hemelsnaam stoppen met rappen om opeens in films te spelen, terwijl The Game hiphop op nummer 1 heeft staan. En The Game producen? dat wordt nog eens wat, hij lijkt Snoop Dogg wel met zijn ambitieuze hollywood leventje.

En over die beef met 50 cent.

300 bars was nog okee, maar hij komt elke maand wel weer met en dis naar 50 en dat maakt hem in mijn ogen zeer laag en jaloers.

Ja, natuurlijk hadden Dre en Snoop etc meer invloed, in die tijden was het uniek. Nu niet meer.

The Game wil niet meer in de schijnwerpers staan in de muziekwereld, hij is ook alle kritiek zat.

Een Hollywood leven zit er toch niet in bij hem, Snoop vindt het prima dat hij heel de dag door gevolgd wordt door camera's, maar Game echt niet. In die zin is ome Snoop veel commercieler ingesteld. Trouwens, rappen is denk ik meer Hollywood stijl dan producen toch. Je hebt veel meer aandacht als je de microfoon hebt.

En het is niet zijn definitief zijn einde in de hiphop wereld. Je kan nog gerust gastoptredens verwachten, mixtapes en zoals ik al zei met het producen.

De beef met 50 is doodgebloed. Maar elke keer als The Game uithaalt naar 50 dan geeft hij ook een reden om dat te doen.

3,5* zeer goed album, ik vind dit wel Game's zijn beste album.
Tekstueel zit het wel oké nu en hij heeft af en toe punchlines die echt goed zijn.

Geen typische lowrider gebrabbel meer en nu noemt hij de namen van artiesten logisch op.

Hij is de kritiek zat? Wat een mongool is het dan, je weet toch als je artiest word dat je kritiek kan verwachten.

Niet elke kritiek is hetzelfde. Als mensen zijn naam al zien gaan ze gissen naar bullshit terwijl hij veel meer in z'n mars heeft dan mensen zien, ook jij aangezien je dit album eerst 3,5 gaf en erg naar dit album uitkeek. Ook het feit dat je Doctor's Advocate niet hebt geluisterd, maar wel The Documentary bevestigd naar mij dat je The Game alleen luistert voor de beats.

Doctor's Advocate deed mij en vele andere niks, dus die kun je overslaan No Surrender.

Ik snap niet waarom veel mensen Doctor's Advocate niks vinden. Een mainstream album met een pure West Coast feel, terwijl The Documentary meer gemengd was.

Smaken verschillen zullen we maar zeggen.
#1 The Documentary
#2 LAX
#3 The Doctor's Advocate

IMO (heb ook een nieuwe afkorting geleerd haha)

zelfde top 3.

The Game krijgt vooral in het buitenland minder aandacht omdat hij niet meer onder de vleugels van Dre/50 Cent zit. De marketing truc bij het vorige album was natuurlijk dat Game het zonder Dre ging doen, en dat is nog steeds het geval. Hier en daar valt er een referentie naar Dre maar daar houd het bij op. Game kan prima op zijn eigen benen staan, het is lang geleden dat ik zo'n goed geproduceerde westcoast track heb gehoord als #3 'State of Emergency' voer voor fans van het vroegere geluid. De nieuwe single 'My Life' met Lil Wayne klinkt erg aanstekelijk en schreeuwt erom om hard in de auto gedraaid te worden.'Never Say Goodbye' een dedication track naar de drie helden; Pac, Biggie en Eazy is erg origineel, elk vers bestaat uit een dedication voor elk van de heren, geinspireerd op teksten en gebeurtenisen van de betreffende persoon. Het stuk over Biggie wordt ook op dezelfde 'Biggie' flow gerapt. Game heeft zich bewezen dat hij een prima album kan afleveren zonder hulp van Dre, 50 of wie dan ook...

niet iedereen heeft een the game zonnebril op, maar dat geeft niet..ik heb dat ook bij bepaalde artieste.ik geef het toe..:P

Altijd een groot fan van The Game geweest, vind dit toch een kleine tegenvaller. Beetje meer van hetzelfde weer, wat ik eigenlijk ook wel een beetje verwachtte.

Aantal aardige nummers maar daar houdt het op.

Mee eens.



Onzin.

Hoezo onzin, eerst noemde hij namen op om gewoon interessant te klinken... nu noemt hij namen zoals een emotionele Chino XL dat zou doen.

Wat is iMO hahaha

Maar ehm mijne is iets anders

1 documentary
2 advocate
3 lax

wel alledrie kopertjes

Nou kritiek hoort erbij, en hij wou gewoon ff cashen, en dan maar stoppen met rappen. Elke artiest krijgt artiest, hij verkoopt tenminste nog aardig, dat kan die dan als pluspunt zien. Maar hij zegt alleen negatieve dingen... als excuus, terwijl er genoeg mensen zijn die met hem willen ruilen.

En dit album is gewoon matig:

LAX Files, State of Ermegency, Letter to the King en Angel zijn gewoon goed. My Life, Bulletproof Diaries, Game's Pain, Dope Boys zijn ook wel aardig. De rest is gewoon matig tot waardeloos. Met als hoogtepunt Ya Heard.

Deze ga ik toch mooi eens met een 0.5 verlagen, want heb eigenlijk nooit meer de behoefte om deze te beluisteren, was er nogal snel op uitgekeken.

My Life met lil wayne

Ik keek erg uit naar dit album, de singles waren veel belovend: een sterk Game's Pain, vervolgd door een aardige Dope Boys, en My Life met Lil Wayne, die niet heel slecht was. Maar wat werd het een terleurstelling. Dat komt doordat over het hele album veel R&B hoertjes beetje zingen, de beats zijn niet goed, en Game klinkt vaak inspiratieloos en saai. Game moet het niet hebben van ze teksten, maar ze zijn slechter dan voorheen. Eerst praatte die veel over zijn vrienden, maar nu dat 'name-dropping' wat minder wordt, zijn ze teksten gek genoeg ook slechter. Ongelooflijk dat die over Al Pacino gaat zeggen dat het geen gangster is... het is daarom ook een acteur mr. Game.

Toch begint het album met een lekkere LAX Files, vervolgd door een prima State of Ermegency. Tot Money is het wel aardig, maar dan word het allemaal erg onvoldoende. Ya Heard, Cali Sunshine, Never Can Say Goodbye, Let Us Live, Touchdown, Gentleman's Affair... zijn een kwelling aan je oren. Bij Ya Heard ligt het vooral aan de beat en aan de irritante samples. Cali Sunshine klinkt als een nummer dat op de gay parade moet worden gedraaid. Never Can Say Goodbye, is leuk bedacht. Maar de imitatie van 2Pac en Eazy is vreselijk. Waarom niet origineel zijn en proberen Pimp C, Big Pun en Big L the imiteren? Let Us Live is weer een imitatie van Nas, vreselijk, als ik Nas wil horen zet ik wel Illmatic op, en de beat klinkt kaal. Touchdown klinkt ook gewoon niet, en Gentleman's Affair word verneukt door gay Ne-Yo. Toch zijn overigens Letter to the King en Angel aardig, en House of Pain ook zeer matig.

*2

Lollig en raar hoe een mening kan veranderen.

Waarom The Game geen Pimp C of Big L imiteert? Omdat die artiesten geen directe invloed hebben gehad op zijn leven...Doe je research kerel.

"Cali Sunshine" vind ik een hele dope track die de lekkere zomerse sfeer van LA grappig weergeeft. "State Of Emergency" laat dan weer de duistere kant zien.

En tekstueel is dit album zeker beter dan zijn voorgangers.

Ja ik ben niet zo'n Game fan, dus ik doe niet veel research van hem. Maar toch, het is altijd 2Pac, Biggie en Eazy. Dat word al snel saai.

Trouwens State of Ermegency vind ik alleen goed door de heerlijke beat en het refrein. De verses zijn matig.

The Game weet toch weer een verse album eruit te persen.
Ik vindt de Lax persoonlijk beter dan Doctors Advocate.
Vooral het begin vindt ik toch heel erg goed.
Nummers zoals State of Emergency,Bulletproof, My life,Money,ya Heard,House of Pain en Dope Boys heb ik in me playlist staan die ik vaak luisterd.
The Game is Back album is gewoon de shit.
4,5.

Ongeveer maandje nadat ik het eerst had beluisterd, en het album staat nog steeds op 1 in mijn rotatielijstje.

Op dit moment kan ik echt de hele dag luisteren naar tracks zoals "My Life", "House Of Pain", "Angel" en "Letter To The King". Dat zijn op dit moment mijn favorieten, vorige week waren het weer anderen en volgende week zullen het ongetwijfeld andere tracks zijn. Dat is zo leuk aan het album, het varieerd erg.

Ik luister nu al trouwens al dagen naar "Cali Sunshine", verdomme wat is die aanstekelijk.

die vind ik ook zeker relaxed met een herlijke verse van Luda, gewoon een dope nummer als je ut mij vraagt.

Is het trouwens bekent of The Game nog gaat touren voor zijn laatste album?? Of heb ik het nieuws gemist??