Electric Light Orchestra - Secret Messages (1983)

Rock 'n Roll is King is volgens mij zo'n beetje de laatste hit van ELO in Nederland geweest. Van dit album vind ik vooral Secret Messages een goed nummer. In 1983 ook op single uitgebracht, maar ik geloof geen hit geworden. Na dit album werd het wat stiller rondom ELO. Althans dat is mijn indruk.

Helaas wel ja, ik geloof zelfs tot "Zoom"

Ik zie dat er in 1986 nog het album "Balance of power" is verschenen. Ken ik verder niet

Balance of power was een 'moetje', een verplichting naar de platenmaatschappij. Jeff Lynne had er al lang geen zin meer in en dat kun je ook wel horen. Time was het laatste meesterwerk, deze Secret messages is matig en Balance of power zelfs zeer matig, althans naar ELO-maatstaven. Want op zichzelf zijn het best nog wel aardige albums.

Rock 'N Roll Is King is catchier, Secret Messages gewoon veel en veel beter. Four Little Diamonds was, geloof ik, single #3 en ook heel goed.

Ken niet het album zelf, trouwens.

De titelsong, Four Little Diamonds en Rock"N Roll is King, daarmee heb ik het gehad;

Véél beter was deze band in het vorige decennium, hier zijn ze behoorlijk aan het "slabakken", zeg maar achteruit aan het boeren.

2 sterren;
**

Ik heb hem het afgelopen weekend voor het eerst gehoord en hij is zeker niet slecht. Ik ben in 1983 compleet afgeknapt op ELO toen ze met Rock 'n Roll is King als single afkwamen. Ik vind dit dan ook het slechtste nummer op de CD. De geremasterde versie heeft 3 extra nummers : No Way Out, Endless Lies en After All en deze zijn best goed.

Op Internet gelezen dat ze deze als dubbel LP wilden uitbrengen maar dat dit gecancelled was door de platenmaatschappij. De bovenstaande 3 extra nummers zijn van de 7 nummers van de geplande dubbel LP. 3 van de andere 4 nummers zijn inmiddels ook uitgebracht op de 3 dubbel verzamelCD Afterglow; Mandalay, Buildings Have Eyes en Hello My Old Friend en alleen het nummer Beatles Forever is de enige die nergens officieel te krijgen is.

Beste nummers: Loser Gone Wild, Take Me On and On, Stranger, Secret Messages, Four Little Diamonds (ondanks dat dit wel plagiaat is van Don't Bring Me Down). Zeker geen slechte plaat en geen miskoop.

En er staan echte secret backward messages op : na Rock 'n Roll is King en in Danger Ahead.

Ik zou liegen als ik zou zeggen, de cd na één keer niet meer te hebben gedraaid. Voortzetting van bubblegum pop van Time zonder thema en in verlengde versies, daar komt het eigenlijk op neer. En in dat kader zijn er prima nummers te ontdekken Secret messages, Four little diamonds en Train of gold. De singles Stranger en vooral Rock and roll is king (raar voortborduursel op Don't bring me down) zakken door het ijs. Time after time stond oorspronkelijk toch niet op de lp?

Ik vind het intro van 'Four little diamonds' wel grappig. 'After Four', je denkt dat Lynne gaat aftellen, maar hij roept meteen 'Four!'.
In 1983 heb ik eerst dit album als LP gekocht en later de MC, omdat daar de bonus track 'Time after time' op stond. Op de herziene CD-versie zijn al die andere bijzonderheden ook netjes toegevoegd.

Het verval werd ingezet op Secret Messages. Nog altijd prettig in het gehoor liggende songs van een echte liedjessmid. Maar de echte jus is er wel een beetje vanaf.
Rock 'n Roll is King mag dan nog een hit zijn geweest, als liefhebber van vooral de periode tot en met Out of the blue gruwel ik nog altijd van dit nummer.

bevat behalve verborgen boodschappen ook heel veel vervelende muziek. Een gedrocht.

Verre van een gedrocht. Jeff Lynne ging misschien wat te veel mee met zijn tijd, maar zijn genialiteit is nog steeds op te merken (ook al zijn de orkestrale partijen weg). Four Little Diamonds, Stranger, Secret Messages. Prima nummers. Een prima plaat op zichzelfstaand, alleen stukken minder als je het met de eerdere albums vergelijkt. Hier is al goed te horen wat Lynne solo zou gaan doen. Een andere kant op dus.

Hij heeft overigens aangegeven om op zijn nieuwe album minder digitale snufjes te gaan gebruiken. Back to the roots!

Een gedrocht is ook inderdaad een belachelijke conclusie.

Gaat hij overigens solo of als ELO verder door het leven, gezien het nieuws dat je brengt?

Op Zoom was hij al veel meer rootsy bezig . Zeker in vergelijking met voorgaand E.L.O werk .

Als het goed is zou hij dit jaar (2011) flink uit gaan pakken.

Een album met zéér veel muziek en sfeer. Alleen de titeltrack al, hoeveel muziek en melodiën kun je kwijt in een enkele song, en dan nog helder klinken. Petje af. De term wall of sound wil men nog wel eens gebruiken. Maar bij anderen zoals bv. Spektor en Oasis (en de laatste heb ik zeer hoog staan) resulteert dat in een troebele substantie, niet bij Jeff.

Men wil ook de laatste albums nogal eens op een hoop schuiven, naar mijn mening onterecht. Zijn voorganger Time was een meesterwerk qua geluid, tekst en songs. Het geluid op deze is anders, ruimtelijker en Beatlesque, zo ook de songs, misschien daardoor iets minder catchy.
Tekstueel is het wat minder (toch nog wel beter als Discovery qua tekst), het is nogal eens een keer Up dan wel Down the street. Rock 'n Roll Is King is daar een goed voorbeeld van zo ook Stranger. Hoewel de laatste wel een prachtig nummer is, had deze ook wat korter gemogen. Opvolger Balance Of Power mist wat richting, en heeft weer een heel andere benadering, maar is zeker ook niet slecht.

Time After Time is eigenlijk ook een bonus track, deze stond origineel niet op de lp, en vind ik ook een beetje buiten de boot vallen. Had deze dan ook liever tussen de andere bonustracks zien staan.

Voor degene die het album niet kennen, geef het een kans, het zal je waarschijnlijk verassen !

Stranger.

Zelden zo'n loeihard swagger nummer gehoord.

Met een behoorlijk sexy gangsta gitaarsolo.

Klein stapje terug in vergelijking met Time, maar met prachtige nummers als: Bluebird, Stranger, Train Of Gold en het titelnummer Secret Messages dat ik graag hard in de auto draai als ik om 6.30 uur naar mijn werk rijd.

Dat laatste is niet zo informatief natuurlijk, maar ik kan het eigenlijk ieder moment hebben omdat het vindingrijk in elkaar zit en niet verveelt. 'Meeslepend 'is ook zo 'n woord.

Niet alles is geweldig, zoals hierboven al gememoreerd, maar ik waardeer de vernieuwingsdrift die ELO hier nog aan de dag legde. Daar zitten nu eenmaal risico 's aan vast.

Messages ....

! segassem terces

Ik verlaag toch met een volle punt. secret messages is leuk, rock & roll is king kan er mee door, four little diamonds heb ik zo vaak gehoord bij Vice city, dat het inmiddels jeugdsentiment is. De rest kan in de prullenbak.

Stranger kan wat mij betreft nog altijd bepaald niet in de prullenbak. Een recenter stukje sentiment.

Voor mij.

Retestrakke compositie, mystieke vibe met bliepjes.

Solootje is beknopte perfectie.

Zelden zo'n overweldigende coolheid in vier minuutjes ingeblikt gehoord.

Erg fraai nummer inderdaad. Als ik naar de voorkeuren kijk in de statistieken hierboven, zie ik dat Rock 'N Roll Is King tweemaal zoveel stemmen krijgt als Stranger. En daar begrijp ik dan even helemaal niets van.

Kan me haast niet voorstellen dat lieden die dit nummer al dan niet als afval afdoen hier ook echt naar hebben geluisterd. Voor mij klopt alles eraan.

Van de intro, de solo tot het minuscule strings segmentje op het eind.

Erg scherpe tekst bovendien.

Komt allemaal erg lekker binnen.

Vind de latere ELO platen in de regel ook vrij wisselvallig maar dit is een absoluut pareltje dat ik tot Sjef zijn meest meesterlijke creaties reken.

Vrij goede herinneringen aan de ontdekking ervan ook. Zo van.

Wow Vet. Vond ELO al jaren de max, maar nu toch nog even dit.

Lynne speelt op safe. Er staan best nog goede nummers op maar ook het aantal mindere begint toe te nemen.

Ik vind Rock & Roll is King ook één van de minste tracks.
Hou een keer op, met dergelijke rockers. Hold on tight van Time vind ik ook al minder. Don't bring me down van Discovery.
Het format is op dit punt inmiddels wel duidelijk en de singles werden elke keer hits. Dat geeft ook gelijk de oorzaak van de keuze als "beste track".

Terwijl het dromerige, space-achtige van bijvoorbeeld Take me on and on en Letter from Spain nog de herinneringen van het oude ELO oproepen.
En als het snel moet, kan de titelsong of Train of Gold nog mooie momenten ophoesten.

Maar Rock and roll is King heb ik in 1983 wel genoeg gehoord.

Fijn, maar dat kun je je onmogelijk zo herinneren. De hiphop gangsta taal bestond toen nog niet. Wel knap dat je je daar zo gemakkelijk in beweegt. Swagger, zou ik zeggen.

Ik refereer aan de ontdekking van dit nummer zoals ik deze zelf beleefde enkele jaren geleden.

Toen de hele swagger beweging al een vrij riante ruimte had ingenomen in mijn algeheel dagelijks denken, doen, laten.

Zitten mij allemaal als gegoten dit soort zaken.

En een nummer als deze sluit daar voor mij nog altijd erg aardig op aan.

Een bepaalde feel vangen in je algeheel compositorische uitwerking door middel van instrumentatie en uitvoering, daar is dit nummer voor mij wel een toonbeeld van.

Ook zeker nog te midden van deze moderne tijdsgeest heden ten dage.

Ah, nu begrijp ik het. Het is een ontdekking van enkele jaren geleden. De gevoelswaarde van een nummer van 32 jaar geleden ingepast in het denken, doen en laten van de huidige tijdsgeest die heden ten dage opgeld doet in den lande. Daarom, al is het wellicht ten overvloede: ik gevoel geheel met u mee, heer Biggelaar. Waarvan akte.

Als ik aangezien kan worden voor iemand die maar liefst tweeëndertig jaar geleden in staat was ook maar een glimp van deze plaat in mijn bewuste waarneming te laten ontaarden is er ergens toch iets niet helemaal goed gegaan.

Dat is het. Een fris jongmens bevindt zich zowaar temidden van murmelende vijftigers die al jaren brommer reden toen deze plaat nog gebakken moest worden. Welkom, derhalve.

Stranger, Bluebird, Take me on and on, het titelnummer, Loser gone Wild, Letter from Spain, allemaal ELO toppertjes. Rock 'n Roll is King is het enige nummer dat voor mij niet had gehoeven, prullenbakmateriaal, zoals iemand hiervoor bijna dit gehele album (hoe onterecht?!) kwalificeerde.