Electric Light Orchestra - Secret Messages (1983)

In de jaren '70 was ik fervent fan van ELO. Face the Music, New World Record, Out of the Blue, ik had ze allemaal in huis. Ook in 1981 nog het Time album gekocht (tussendoor ook nog Eldorado en een verzamelaar met hun pre-Eldorado werk). Deze albums waardeer ik nog steeds enorm.
Maar daarna heb ik ELO wat laten vallen en nooit meer het latere werk beluisterd. Eind jaren '70 en in de jaren '80 was er zoveel nieuwe en andere muziek wat mijn aandacht vroeg.

De laatste paar jaar toch maar eens de "missende" albums aangeschaft en elke keer hoopte ik iets van de oude ELO glans terug te vinden. Maar Balance of Power, Zoom en ook Jeff Lyne's laatste album Alone in the Universe stelden in meerdere of mindere mate teleur. De magie was weg, de liedjes slap en inspiratieloos, de uitvoering sprankelloos. Dan maar de oude albums weer draaien.

Onlangs het album Secret Messages toch ook maar eens aangeschaft en zowaar hoor ik hier weer het Electric Light Orchestra zoals ik ze graag hoor. De violen zijn verdwenen maar de songs overtuigen. Fijn geschreven liedjes, goed uitgevoerd en mooi geproduceerd. Toch mooi dat je na al die jaren met een album uit 1983 nog zo verheugd kan zijn.

Time After Time als bonustrack aangevinkt.
Stond niet op het oorspronkelijke vinyl album, maar is een latere CD bonustrack

Cyndi was here After All

Sterke songs, helemaal bij de tijd en prachtig opgenomen in de Wisseloord Studios. Rock 'N Roll Is King is nog steeds niets voor mij. Verder geen klachten.

Secret Messages bevalt mij minder dan de vorige ELO-albums. Er staan weliswaar enkele sterke songs zoals de titelsong en Bluebird (en de hit Rock 'N Roll Is King reken ik er ook bij) maar de inspiratie en magie is in zijn geheel toch minder geworden, het is geen album dat je vaak gaat draaien. Aanvaardbaar, zonder meer.

Inderdaad! Heerlijke nabrander van de "goede" ELO-tijd. Verder heeft Jeff Lynne zich sinds die tijd vooral laten gelden als songwriter/producer voor anderen. Zijn bijdragen aan Cloud Nine van George Harrison en Mystery Girl van Roy Orbinson zijn geweldig. De ELO-producties sinds 1983 had hij i.d.d. achterwege kunnen laten.

Ik vind dit ook nog een prima album van ELO. Inderdaad, het handelsmerk uit die tijd, de violen, zijn een heel eind verdwenen, maar de nummers zitten goed in elkaar en klinken prima!

Het laatste echt interessante album van ELO, al is het een stuk minder dan voorgaande albums.
Interessant is dat er eind deze maand een nieuwe uitgave van dit album verschijnt in de vorm van de dubbel-LP die Jeff Lynne oorspronkelijk voor ogen had.
Athans bijna - het nummer Beatles Forever, dat door veel fans gewaardeerd wordt, staat er niet op. Ik vermoed dat dat een rechtenkwestie is vanwege de titel en de vele songtitels die erin gebruikt worden, maar het is ook algemeen bekend dat Jeff Lynne niet erg trots is op dit nummer. Begrijpelijk, want ik vind het zelf ook niet geweldig. Wel zeer de moeite waard is het bijna acht minuten durende Hello My Old Friend, dat ik een van de beste ELO-nummers uit de jaren tachtig vind, en het broeierige Mandalay. En er staan wel meer aardige tracks op die deze reissue tot een interessante aanschaf zouden kunnen maken.

Ik heb zelf al jaren een CD-R van een bootleg die op internet rondzwerft met nummers die voor het oorspronkelijke dubbelalbum bedoeld waren. Ik ben benieuwd naar het uiteindelijke resultaat, met name ook of de interludes er in de juiste volgorde op staan, alsmede de oorspronkelijke lange uitvoering van Four little diamonds. En ik hoop ook dat ze het oorspronkelijke artwork gebruiken, dat dus anders is dan de uiteindelijke uitgave uit 1983. We zullen zien...

Gek genoeg is er op dit moment alleen sprake van een reissue op dubbel-LP. Geen CD of download. Raar, maar ik vermoed dat dat nog wel gaat veranderen.

Bij de lp zit een download inbegrepen. MP3 320 kbps. Helaas geen FLAC.
Perskwaliteit is prima overigens. En op Beatles Forever na de originele sequence.

Eigenlijk is Secret Messages in de enkele lp/cd-vorm een nét niet perfect album en in de dubbel-lp vorm ook niet. Naar mijn smaak zijn bij de vereenvoudiging naar 1 lp/cd niet de juiste nummers gekozen. Hello My Old Friend (met een knipoog naar Led Zeppelin's Kashmir!) en Mandalay hadden er natuurlijk op moeten staan.

Op de 2018 heruitgave die net uit is staan nog een paar extra nummers...

Hoewel de tracklist hierboven anders suggereert, staat ook Rock 'N' Roll Is King op het originele album, zoals uitgebracht in 1983, en sloot hiermee af. No Way Out echter, komen we voor het eerst tegen als bonustrack op de CD-versie van 2001en hoort dus niet op het originele album.

De recente dubbelelpee, die dichter bij de oorspronkelijke bedoeling voor het album zou moeten staan, zorgt voor die verwarring en wordt hierboven kennelijk als leidraad beschouwd. Maar ook de 2001-CD smokkelt met de tracklist door Time After Time toe te voegen tussen Take Me On and On en Four Little Diamonds. Wat is dan nog oorspronkelijk, is de vraag. Laten we het houden op de release in '83 zelf en niet de bedoeling die Jeff mogelijk toen al had met een verlengde versie. Tot zover de verborgen boodschappen achter de diverse releases. Voor wie het nog volgen kan … en wil.

Dit album werd in de Hilversumse Wisseloord Studios opgenomen, in die jaren een akoestisch en technisch ideale werkomgeving. En hoewel de electronica dit album domineert, aansluitend op voorganger Time, is er meer open, ruimtelijk geluid te horen. Mik Kaminski wordt opnieuw ingehuurd voor een vioolsolo. De productietechniek met meerdere lagen geluid domineert het album en zo af en toe snak je wel even naar een meer akoestische naturelversie van een nummer. Zoiets ervaar ik bijvoorbeeld bij Bluebird dat wel wat puurder mag. Ouderwets ELO met koortjes, gitaarsolo en strijkers wordt teruggevonden in een nummer als Train of Gold. Toch ook wel helemaal bij de tijd met de heersende klinische invloeden.

Rock 'N' Roll Is King lijkt als nostalgisch klinkende rocker tot slot de zaak te moeten rechttrekken, maar is een redelijk armzalig nummer ondanks de terugverwijzing naar 'Roll Over Beethoven.' Dan is retrorocker Four LIttle Diamonds een stuk snediger, vooral dankzij de grappige tekst. Erg fraai zijn Stranger en opener Secret Messages. Die twee behoren tot de topcollectie.

The Electric Light Orchestra beleefde hier in Holland niet de beste momenten. Binnen de band heerste een verzakelijkte sfeer wat resulteerde in het ontslag van bassist Kelly Groucutt direct na de opnames, met de nodige rechtszaken als gevolg. Vervolgalbum Balance of Power, dat een jaar later al werd opgenomen, liet de verdere ontbinding van de band zien. In feite eindigde ELO al hier in '83.

Dit album hoort met Face the Music en Eldorado tot de topstukken

Nou, het album doet voor mij niet veel onder voor de topstukken, maar dat is smaak.... Het is vaststelbaar in ieder geval het best geproduceerde ELO album, op vinyl dan toch. Wat een kraakheldere sound, ik kan dit echt iedere audiofiel aanraden.

Ik behoor, tot mijn eigen verbazing, ook tot de fans. Niet alleen is Secret Messages een lekker geproduceerde plaat, maar zijn de songs behoorlijk goed en hebben de meeste wel hun trekjes die ervoor zorgen dat het erg prettige muziek is. De eighties jas past ELO in mijn ogen dan ook beter dan de mid- en late seventies. De heren creeëren hier een heel fijne mix van rock, pop en prog. Het heeft prachtige, kalmere songs, maar ook lekker energieke. Danger Ahead vind ik erg leuk hier. Heerlijk gedateerd allemaal, maar het smaakt nog goed. Op een bepaalde manier een lekker eigenzinnige plaat.

Tussenstand
1. On The Third Day
2. Time
3. The Electric Light Orchestra
4. Secret Messages
5. Face The Music
6. Electric Light Orchestra II
7. Discovery
8. Eldorado
9. Out Of The Blue
10. A New World Record

Ik zit nog eens boven naar de tracklist te kijken, volgens mij klopt er niks van.
Rock 'n roll is king, was de eerste single, blikvanger voor het album en staat dus zeker op het origineel (afsluiter). Helemaal niet als 'bonustrack', wie dat hier heeft verzonnen.

Daarentegen slaat de aanwezigheid van No way out weer nergens op.

Dit was de Nederlandse LP, ik neem aan dat de originele versie het uitgangspunt moet zijn:
01 Secret messages
02 Loser gone wild
03 Bluebird
04 On and on
05 Four little diamonds
06 Stranger
07 Danger ahead
08 Letter from Spain
09 Train of gold
10 Rock and roll is king

Dan kunnen Engelsen en Amerikanen nog dwars liggen met eigen versies. Maar nee, de Nederlandse LP versie is gelijk aan de versie in Engeland en de VS, zoals bij Rate your music is te lezen.

Ik geef direct toe, de cassette van destijds, ik heb hem als oude cassette liefhebber er nog even bijgepakt, had Time after time als bonustrack. En dat werd dan al na On and On geplaatst, vermoedelijk omdat er een verschil zat in lengte tussen kant 1 en 2 en dat is uiteraard voor cassettes onhandig.

Wat er daarna allemaal is verzonnen is bijzaak en zijn de echte bonustracks. Op mijn eigen cd (2003) is Time after time ook na On and On geplaatst. Rock and roll is king de afsluiter van het originele deel.

De drie bonustracks daarna zijn No way out, Endless lies en After all.

Ah, dat Rock n Roll Is King vond ik weer een heel slap nummer. Ik zag 'm hier tussen de bonustracks staan, dus niet meegenomen in de beoordeling. Ik laat deze score nog wel even staan. Wellicht dat er nog een herziening komt.

Ik heb dus maar even een correctie ingediend, met Rock 'n' roll is king als track die bij het originele album hoort, en No way out als bonustrack.

Net als musician en Wandelaar wrijf ik mijn ogen uit bij het zien van de tussenstand van RuudC. Huh? Eldorado, Out of the blue en A new world record onderaan? Ongelofelijk, dat zijn in mijn ogen, als die-hard ELO-fan, juist hun sterkste albums
Maar ik vind zo'n benadering juist wel verfrissend. Vind het sowieso leuk om te lezen hoe muziekliefhebbers met een andere achtergrond (uit de metalhoek, en ongetwijfeld ook een stuk jonger dan de oudere heren hier) onbevooroordeeld aankijken tegen al die albums van bekende groepen en daar hun eigen, goed onderbouwde waardering aan geven.

In retrospectief, en 'gedateerdheid', productie en geluidskwaliteit in aanmerking genomen, kan ik me er ook wel iets bij voorstellen. Recente herbeluistering leert ook mij dat Eldorado en Out of the blue ietwat 'stoffig' klinken, zeker voor moderne oren. Ik heb daar zelf niet zo'n last van, maar snap wel dat anderen daar moeilijker doorheen luisteren.
Waarschijnlijk ook een gevalletje van 'you had to be there': je groeit op met een album, zodanig dat het een deel van je muzikale DNA vormt. Anderen die er niet zo vertrouwd mee zijn, kijken er dan anders tegenaan. Geeft niet, wel zo verfrissend. Aan de andere kant onderstreept het dat het songmateriaal van ELO tot aan deze plaat gewoon best in orde was, met name op Time.

Ik kom er net achter dat de vorig jaar uitgebrachte dubbel-LP die min of meer het volledige concept vormt, nu ook is uitgebracht op CD. Helaas alleen in Japan, een van de weinige landen waar ze de CD als geluidsmedium nog serieus nemen. En uitgegeven als Blue-spec CD, en dat betekent dat je voorlopig de hoofdprijs betaalt.

Helaas, als bezitter van de originele LP, de CD-remaster uit 2001 en een gebrande CD van het complete album zoals dat al jaren als bootleg op het internet circuleerde, heb ik het volle pond hier niet voor over. Het zou mooi zijn als er in de loop van dit jaar nog een gewone Europese midprice-CD van wordt uitgebracht. En dan graag gewoon met tekstboekje en credits, want dat schijnt bij de nieuwe dubbel-LP simpelweg te ontbreken. Dat is een misser voor zo'n luxe uitgave, omdat de originele enkele LP de teksten wel heeft. Dat kan dus beter...

Ik sluit me aan bij Ruud. De ruimtegeluiden die scifi-klanken die men op Time goed inzette, komen hier nog steeds fijn naar voren. Levert weer wat nieuwe invloeden en sounds op: Loser Gone Wild doet me verdraaid veel aan David Bowie denken (en dat is een goed iets!). Verder behoorlijk wat mooi gitaarwerk en over het algemeen fijne songs. De strijkers ontbreken inderdaad een beetje en bij vlagen is het werk wat zoetjes (Letter From Spain, het originele Liefs uit Londen?), maar over het algemeen een fijne voortzetting van Time.

Voorlopige tussenstand:
1. Time
2. Electric Light Orchestra II
3. Out Of The Blue
4. Face The Music
5. The Electric Light Orchestra
6. Secreat Messages
7. A New World Record
8. El Dorado
9. On the Third Day
10. Discovery

De eerste platen gingen wel met vooral ELO2 en El Dorado en face the music. Ook de eerste en derde waren goed te pruimen.
Daarna steeds commercieler en meer korte pop/ beatleachtige muziek.
Met de dubbelar ben ik afgehaakt.
Heb laatst wel de volledige box voor eeinig gekocht maar draai eigelijk meestal 3 platen. Dit is ook zo'n niemadalletje voor mij

Na alle successen was Secret Messages een aanzienlijke terugval. Artistiek zeker niet want de nummers die Jeff Lynne schreef zijn bijna allemaal sterk, behalveTrain of Gold. De strijkers waren al verdwenen, de geluiden komen nu uit de synthesizers die zeer kundig bespeeld worden door Richard Tandy. De titel van het album is een sneer naar alle godsdienstwaanzinnigen die ELO beschuldigden van backward masking. Dat stoorde Jeff Lynne dusdanig dat hij ze gewoon van repliek diende met een stuk of wat easter eggs op dit album. Zoek ze maar op YouTube. De productie is uitstekend al is het geluid bij tijd en wijle helemaal dicht gesmeerd.

Aanvankelijk zou Secret Messages als dubbelalbum worden uitgebracht maar de platenmaatschappij zag dat niet zitten. De ontbrekende nummers zijn 35 jaar na dato alsnog heruitgebracht, op eentje na (Forever Beatles).

Na het verrassend sterke Time uit 1981 deden Jeff Lynne en consorten er wederom twee jaar over om met iets nieuws te komen.
Het plan was om weer eens een dubbelaar uit te brengen, materiaal zat kennelijk, maar het waren niet meer de jaren 70 en de platenmaatschappij zag dat ook door de hoge kosten niet zo zitten.
Inderdaad de titel is ontstaan uit de toendertijd lachwekkende complot theorieën betreft verborgen duivelse boodschappen in teksten, maar inhoudelijk is het geen echt conceptalbum geworden.

Arrangeur van de orchestraties Louis Clark is nog altijd betrokken, maar net als op Time al het geval is, is dat behoorlijk gereduceerd.
1983 werd duidelijk al gedomineerd door electronica en zo ook door Jeff Lynne.
Violist Mike Kamanski is alleen nog te horen op Rock 'n Roll Is King, wat ook de 1e single was van het album.
Opgenomen in de Wisseloord studio's hier in Nederland (Lynne was er erg over te spreken) is Secret Messages een degelijk vervolg.
Productioneel voorbeeldig, maar het verrassingeffect is zo zachtjes aan wel verdwenen.
Het is en blijft verzorgde en geraffineerde pop met vleugjes symfo, maar steeds meer is het verlegd naar melodieuze synthpop.
Nog altijd is er Beatlesque melancholie (Bluebird is in dat kader erg fraai) en ligt het tempo niet al te hoog.
Qua sound doet het mij hier en daar denken aan de albums van The Moody Blues albums Long Distance Voyager en The Present die ook rond deze tijd verschenen.
Ondanks de electronica is het vooral heel herkenbaar E.L.O. en was het toendertijd wel zo dat de rek er zo'n beetje uit was, want echt classic spul is er niet echt meer te ontdekken.
Inmiddels was het muzikale tijdsbeeld dusdanig anders dat het voor 60's en 70's acts lastig was om aan te sluiten.
Het komt bij mij ook wat geforceerd over zo nu en dan.
Hoewel het songmateriaal zelden echt matig is, doet met name Rock 'n Roll Is King het niet goed bij mij. Oubollige rock 'n roll opgefleurd met wat eigentijdsere sounds. Hier had Lynne beter moeten weten.
De titeltrack, Bluebird en Stranger houden mij goed bij de les, maar verder is het een redelijke herhalingsoefening in een 80's jasje. Meer kan ik er niet van maken.

Rock 'n Roll Is King is commercieel een handige zet van Jeff Lynne, de aloude rock'n roll was terug in met Stray Cats, Shakin' Stevens en zelfs Neil Young had een - niet zo geslaagde - rock-a-billy-album uitgebracht. Rock 'n Roll Is King mag ik wel maar reken ik zeker niet tot de hoogtepunten van ELO. Dat geldt ook voor dit album dat nergens inzakt maar ook nauwelijks hoogtepunten kent (de titelsong en Bluebird heb ik aangevinkt).

Commercieel handig inderdaad, maar ik vind het eigenlijk creatieve armoede.
Lynne kon beslist beter, maar op één of andere manier had hij wel een neusje voor hypes. Al vanaf de prillere albums bracht hij disco invloeden in. Het werd wel dusdanig verpakt dat het er niet te dik bovenop lag, maar disco en strijkers was zowieso een goede match in de 70's.
Rock 'n Roll Is King vind ik te makkelijk, maar ik begrijp wat LucM bedoeld.

Die disco-invloeden kwamen pas op Discovery, daarvoor ging Lynne meer zijn eigen weg al richtte hij hoe langer hoe meer op de hitparade.

Ik hoor toch ook al wel iets in die richting op een wat oudere track als Evil Woman.
Maar inderdaad op Discovery is het echt aanwezig.

Rock 'n' Roll is King lijdt bij mij net als Walk of Life van Dire Straits aan hetzelfde euvel: beide deuntjes waren zo catchy en commercieel dat zelfs mijn vader ze leuk vond. En dat was wat mij betreft de dood in de pot.

Evil Woman dateert van 1975 toen de disco nog moest doorbreken.

In 1975 begon het al op gang te komen hoor.
Oa. KC & The Sunshine Band, Bee Gees, Shirley & Company, Donna Summer begon ook door te breken.
Disco was nog niet op z'n hoogtepunt maar er werd al wel werk van gemaakt.

Ja, inderdaad wel enigzins vergelijkbaar. Menig bruiloften en partijen bandje zal het in het repertoire hebben opgenomen.