Tim Buckley - Happy Sad (1969)

Misschien zouden we hier op het Forum een nieuw Topic moeten aanmaken, want ik vind dit echt een interessant en serieus onderwerp.

Tim Buckley, een artiest die het niet moet hebben van de perfect gepolijste nummers. Het is vooral de emotie die je moet pakken. Nu ben ik daar vaak geen fan van, omdat het me zelden echt raakt. Zo ook met Buckley. Nu moet ik zeggen dat ik de schoonheid wel hoor, maar echt pakken doet hij niet. Behalve tijdens Gypsy Woman, dat vond ik echt een mooi nummer. Helaas is het album nogal veel van hetzelfde, maar nu achteraf ging het eigenlijk best vlot. Maar een echte impact laat het niet achter.

Nou, dat valt dan alweer mee. Die van mij duurt toch al gauw drie kwartier.

Wat minder vocale acrobatiek en wat meer cohesie maken dit album in mijn ogen nog net iets beter dan Starsailor. Daar staan al prachtige folk/jazz-hybrides op, maar in deze verlengde vorm (andersom misschien beter, Starsailor bevat eerder de verkorte vorm) komen deze nog beter tot hun recht. Het prachtige Strange Feelin', het wat lichtere Buzzin' Fly, de storm die Gypsy Woman heet en het verstilde Sing a Song for You zouden allemaal als hoogtepunt genoemd kunnen worden, en daarmee worden de andere twee nummers natuurlijk nog tekort gedaan. Gewoonweg verpletterend mooi.

En het leuke na dat langer / korter verhaal is dan weer dat Sing A Song For You drasties ingekort werd in verlijking met de demo's van hetzelfde lied, kortom de duur van zijn songs waren wel degelijk een punt van overweging voor het eindresultaat .....

Muziek van Tim Buckley is voor mij niet direct iets om na 1 keer te horen een oordeel te geven. Het zit m.i. redelijk complex in elkaar, herbergt diverse sferen in een nummer en heeft een jazzy geheel over zich. Het is een buitenbeentje in het grote kwalitatieve aanbod uit die tijd naar mijn gevoel, maar eentje die mij wel weet te prikkelen....waar ben ik nog niet uit.

Ik ben er ook nog niet echt helemaal uit. 3,5*** voor nu, misschien dat dit in de toekomst meer wordt.

Ik moet zeggen dat het wel een erg dromerig albums is geworden waarbij, als je er niet echt even voor gaat zitten, het dreigt om naar de achtergrond te worden gedrongen.

Patti Smith heeft in haar biografie de loftrompet regelmatig gestoken over Buckley en gezien haar staat van dienst moet dat haast automatisch leiden tot interesse in zijn werk. Maar de toch vrij rauwe benadering van Smith in het algemeen doet geen Tim Buckley als inspiratie vermoeden, afgaande op Happy sad.

Toch is het zeker geen slecht album in z'n soort, het moet voor mij alleen z'n waarde nog even hard maken en dan stijg ik wellicht nog in sterren.

Is dit je eerste Buckley album Hans ? De man heeft nogal stormachtige ontwikkelingen doorgemaakt, dus vraag ik me af welke periode in zijn "recorded output" Smith aan refereert.

Nee, om je de waarheid te zeggen heb ik alle vijf zijn albums, in een boxje. Maar ik ga er veel te langzaam mee om om er een goede en enthousiaste indruk van te krijgen.

Patti Smith noemt specifiek het nummer Pantasmagoria part 2, dat staat hier niet op. Ik heb al wel ook dat gele album met dat zwarte oog van Buckley een paar maal gedraaid!

Dáár staat Phantasmagoria in 2 op! En een veel mooiere uitvoering van dat nummer vind je op "Dream Letter-Live in London".
Ik denk dat zo'n vijf cd-box als eerste kennismaking ook wel een hele zware hap is. Folk-Rock, experimentele folk, jazz en free jazz doorspekt met veel vocale gymnastiek en dat alles in één box.

Goodbye And Hello is mijn album der albums en mag dus met naam en toenaam genoemd . Dat zwarte oog is een Pepsi kroonkurk



Phantasmagoria In Two speel ik al zolang als ik georganiseerd geluid uit een akoestiese gitaar kan krijgen, zeg maar zo'n 45 jaar dus . Apart dat Smith dat nummer aangeeft als inspiratie

Zeg, het is hier de bedoeling dat mensen worden gestimuleerd om naar muziek te luisteren van, voor hen, nieuwe artiesten en daarover ook nuttige informatie krijgen te horen. Niet om iemand af te branden!

OK Hans, je bent een beetje oververhit geraakt door de zomerse temperaturen zekers ?

Zal ik je even voorzien van de meest stimulerende benadering wat betreft Tim Buckley: Gewoon vooraan beginnen bij z'n eersteling, als je die behoorlijk besnuffeld heb begin je aan Goodbye And Hello en zo dan langzaam ( dat doe je goed dus ! ) richting Lorca werken. Vooral je tijd voor nemen dus en dan zullen je alle wonderen geopenbaard worden........

Zo'n soort van volgorde probeer ik ook aan te houden.
Ik moet je eerlijk zeggen dat het voor warm weer prima wegluisterd. Niet teveel aan je hoofd, een klein glaasje met dit of dat.

Hij heeft toch een behoorlijke ontwikkeling in vrij korte tijd doorgemaakt. Dat zie je ook aan de lengte van de nummers die steeds meer uitgesponnen worden.

Onze man volkomen op z'n gemak, in een intieme setting die mijlenver verwijderd is van zijn eerste twee albums. Hij draait superieur warm in Strange feelin' en het heerlijke Buzzin' fly, daalt dan tot enorme emotionele dieptes (of zijn dat hoogtes?) met Love from room 109 en het kwetsbare Dream letter, laat alle teugels vieren voor een uitzinnig Gypsy woman en eindigt weer intiem met het breekbare Sing a song for you. Een prachtige en zeer volwassen plaat die ik graag Buckley's beste zou willen noemen, ware het niet dat ik van Gypsy woman –en wederom spijt het me, Adrie en Paalhaas– uiterst nerveus word en overal kriebel krijg. Ik ben dol op Buckley's stem, maar dan vooral gefocust en in het kader van een compacte compositie. G-g-g-g-gypsy woman – het is allemaal te vrijblijvend voor mij. Wat echter overblijft zijn vijf prachtige nummers die samen de kar probleemloos kunnen trekken. Net als Tim Buckley en Goodbye and hello 4½ ster.
 

Prachtige album met mijn lievelings nummer allertijden: Love from room 109 at the islander. Gypsey woman is veel beter op live at the troubadour en 'Strange feeling' vind ik maar een zwakke compositie. Tim zingt hier meer in zijn lager register dan op zijn eerste twee albums, het werkt heel goed op sommige nummers, maar ik mis het wel...

Zat ik vorige week de Chrissie Hynde "Alone"-doc te kijken en ja hoor, ze kon het weer niet laten om Happy Sad te noemen als een van de grote inspiratie bronnen.......... kompleet met een stukkie Strange Feelin' ...........

Om deze weer eens wat meer te draaien heb ik een versie zonder Gypsy Woman op een CDRetje gefikt, met de komplete Blue Afternoon er achter aan....... veel vibes dus

Melancholische plaat met vaak wat jazzy arrangementen en een hoorbaar gegroeide Tim in het vocale.
Hij drijft het hier vooral op rustieke begeleiding en meer plaats voor de voordracht.
Een in wezen puurdere plaat dan de voorganger en meer adem voor de vaker wat acoustischere begeleiding.
Wederom knappe liedjes met gelukkig ruimte voor Tim's indrukwekkende stem.
De man had echt een strot hoor. Niet alledaags en met een enorm inventief vermogen.
Hier hoor je al lichtelijk een stijlbreuk.
Meer jazzy en met een beduidend transparante touch.
Duidelijk een periode dat het niet anders kon dat Buckley het artistiek verder ging uitdiepen.
Dat zou zich op het volgende album gaan manifisteren.
De onschuld voorbij.

Jeff?

Thanx. Aangepast inmiddels.

Deze CD was duidelijk erg populair bij me, de gebruikssporen zijn aanzienlijk en cd is zelf beschadigd en het doosje ook. Afluisteren ging ook niet meer, zal hem proberen te repareren met tandpasta oid. Voor nu het beluisteren maar gedaan op de spotifiets.
Maar met dit derde album breekt duidelijk de meer avantgarde periode aan van Tim Buckley. Verdwenen is de rijke instrumentatie, geen drums meer en de muziek is beduidend meer jazzier en experimenteler dan zijn twee voorgangers. Ook klinkt zijn stem weer een stuk volwassener en dieper. En het album bevalt me nog steeds meer dan prima, ik vind het nog steeds erg mooi. Zelfs de twee elllenlange songs, Love From Room 109...en Gypsy Woman. Maar het allermooiste blijft de afsluiter, Sing A Song For You, een erg mooi klein en korte song. En verdorie wat heeft die man toch een prachtige en lenige stem, die me raakt, ontroert en me mee trekt in zijn belevingswereld. Al met al, vind het nog steeds een prachtig album!

1. Happy Sad
2. Goodbye And Hello
3. Tim Buckley

Eens met:BoyOnHeavenHillVerschilt stilistisch & kwalitatief maar heel weinig van Blue Afternoon en steekt hem inderdaad net niet voorbij vanwege het wat freakerige Gypsy Woman (op BA heb je dan weer The Train, maar die is dan toch beknopter en 1 van de 8 en dit dus 1 van de 6). Wat niet weg neemt dat dit wel de periode is die ik van Buckley het liefste hoor. Jazzy en poetisch (maar toch melodieus) en daarmee tijdlozer dan de eerste 2 albums (Buzzin' fly is zo'n nummer die dat perfect representeert) en toch weer minder experimenteel dan Starsailor. Z'n laatste platen ken ik dan weer niet zo. Toch nog wel benieuwd naar Greetings from LA.

Hoorde vanochtend Once I Was op de radio en dacht gelijk "al lang niet meer naar Tim geluisterd, een van mijn favoriete artiesten. Het wordt weer eens tijd". En koos voor Happy Sad.

En er blijkt niets veranderd. Nog altijd een fantastisch album, waar hij - komend vanuit de folk - langzaam richting de jazz gaat. Wat op zijn volgende album Blue Afternoon tot grote bloei zal komen.

Met name het veelvuldig gebruik van de vibrafoon kan mij (net zoals op zijn monumentale Dream Letter) erg bekoren. Zeker als daar een fraaie gitaarsolo doorheen gevlochten wordt.

Er blijken veel fans te zijn van Gypsy Woman. Dat geldt niet voor mij (in welke versie dan ook). Ik heb hetzelfde wat BoyOnHeavenHill zo treffend beschreef: ook ik wordt geleidelijk erg nerveus en krijg ook de kriebels. Jammer, want anders had dit album van mij de volle mep van 5 sterren gekregen.

Helaas werkt de dominantie van de vibrafoon bij mij eerder irriterend dan dat ik er graag naar luister.