Whitesnake - Snakebite (1978)

Saai, voorspelbaar, oninteressant zonder ooit werkelijk slecht te worden. Only my Soul is de zoveelste herbewerking van Soldier of Fortune om maar een voorbeeld te geven. Tracks 5 tm 8 komen ook nog eens hier vandaan:

http://www.musicmeter.nl/album/84710

In het eerste nummer Come On zingt hij zelfs "I'm just a Soldier of Fortune". Voor al de uitleg omtrent dit album bevat de wiki-link alle antwoorden. Zoals collega M.Nieuweboer al is dit "album" een samentrekking van de originele EP (1 t/m 4) en het soloalbum Northwinds van David Coverdale. Eigenlijk heb ik hetzelfde gevoel als mijn collega: saai, voorspelbaar en er vliegen geen gensters uit: middle of the road. Ain't No Love in the Heart of the City is blijkbaar een cover van Bobby Bland en dat wist ik ook niet. Het gitaarwerk en vooral de solo's van de heren Marsden en Moody kan ik wel smaken want later samen met John Sykes de ideale gitaristen voor Whitesnake geweest. De volgende platen zouden veel beter worden.

Come on klinkt hier nog wat stijfjes. Op de liveopname komt het beter tot zijn recht. Bloody Mary is gewoon een leuke, swingende rocker. De cover Ain't no love in the heart of the city werd live een klassieker. Het bluesy Steal away heeft een lekkere riff te bieden.
En dat was het Whitesnake gedeelte. Van het soloalbum is Keep on giving me love best wel fijne funk-rock. Queen of hearts is wat slepende rock. Net als Bloody Mary voorzien van piano. Queen of hearts valt te doen. Soldier of fortune heeft met Only my soul een goede opvolger gekregen. Laat mij het maar mooi vinden en laat Coverdale maar fijn Here me crying out for love zingen.
Het vlotte Breakdown rockt lekker door naar het einde van dit heel redelijke album.

Prima album!! Lekker avontuurlijk en nergens voorspelbaar...

Wat kon die Coverdale toch zingen. Voor zijn sex-change, eind jaren '80.

Niet echt geweldig nog, maar leuk begin van wat een geweldige band zou worden (tot 1985 zo'n beetje).

Mijn introductie met de band en het viel me niet tegen. De nummers luisteren best aardig weg en ja, het is te horen dat het hier nog beginnende muzikanten zijn, maar dat vind ik helemaal niet erg.

Als dit je eerste kennismaking is met Whitesnake, dan staat je nog veel moois te wachten met onder andere Lovehunter, Come An' Get It en de geweldige liveplaat Live... In The Heart Of The City.

Het is toch eigenlijk te gek voor woorden van coverdale om maar liefst 4 nummers van northwinds weer op dit schijfje te zetten. Een plaat die nota bene 1 jaar eerder uitkwam dan deze. Northwinds is trouwens een stuk beter dan snakebite. Coverdale doet/deed dit trouwens met enige regelmaat. Pure bloedarmoede is het. Eigenlijk licht je je fans gewoon op. Van de overige 4 nummers vind ik aint no love in the heart of the city een klasse apart. Bloody mary kun je wat mij betreft bij wijze van spreken weg krassen wat een bloody crap zeg. De overige 2 zijn aardig tot redelijk.

Met name aint no love is natuurlijk een regelrechte snake live klassieker geworden. Prachtig hoe coversnake deze cover totaal eigen hebben gemaakt. Waarbij coverdale live je totaal weg blies met zijn prachtige stem en gevoel. Kippevel moment zeker weten.
Mede door al deze eigen waardeloze idiote plagiaat kom ik niet verder dan anderhalve pingel en dan rond ik het ook nog eens naar boven af.

Deze cd zou verplicht voor de helft van de prijs verkocht moeten worden

Je moet het niet echt als volwaardige LP beschouwen. De eerste vier tracks vormen de eerste ep. Later is de b kant van het Northwindsalbum als bonus eraan toegevoegd. Trouble is het echte debuut.

Ja maar over welke bonus heb je dan edwynn? Dit kun je onmogelijk een bonus noemen lijkt mij!

Nou ja, ik heb Northwinds dus niet in de kast staan en deze double extended play dus wel...

Hoe dan ook. De eerste 4 nummers. Daar draait het om. Die laatste 4 zijn er bij geplakt voor de marketing ofzo. Maar dan niet voor de prijs van een volwaardige LP.
Als er bronnen zijn die dat weerspreken, houd ik mij aanbevolen.

Als ik het dus goed begrijp is snakebite orgineel een ep met de eerste 4 nummers. En later uitgebracht met deze 4 nummers van norhtwinds? Voor een schappelijke prijs?!

Zoals Edwynn het zegt is het volgens mij ook. Niks meer niks minder

Aha ik zie net dat snakebite inderdaad origineel vermeld staat als ep. Ok feit blijft dat coverdale dit geintje wel vaker flikte.

Wanneer dan nog meer?

Tjee kerel je zet me wel aan het werk. Saints&sinners here i go again staat vervolgens ook weer op 1987. David coverdale whitesnake blind man staat vervolgens ook weer op ready and willing. En zijn er nog niet meer nummers? Maar eeeh die mag je zelf lekker uitzoeken. Ik ga pitten

Maar die zijn opnieuw opgenomen. Iets waar veel artiesten tegenwoordig last van hebben. Op zich ben ik daar niet zo van maar de 1987 bewerking van Crying In The Rain vind ik veruit superieur aan de al niet misselijke Saints And Sinners versie.

Maar goed back to Snakebite. Het is inderdaad typerend dat de uitschieter juist een cover is. Uiteindelijk is Ain't No Love... meer bij Whitesnake dan wie dan ook gaan horen.

Het overige werk bestaat uit luchtige bluesy rockdeuntjes die ik niet heel vaak meer erbij pak, maar ook weer niet afzet als het opstaat.

Prima album van Whitesnake. Deze behoort tot de beste van David en Co.

Terecht te vinden bij de verzamelaars van Whitesnake. Een samenvoegsel van de stevigste nummers van de David Coverdale-elpee Northwinds uit maart 1978 en de vier nummers van het debuut van Whitesnake, de EP Snakebite uit juni dat jaar. En dat terwijl de opnamen voor de eerste echte Whitesnake-elpee, Trouble genaamd, al in mei waren begonnen.

Qua releases is het dus enigszins onoverzichtelijk, maar met deze acht nummers horen we wél een David Coverdale in grootse vorm, een stem die helaas in recente jaren (te?) versleten is geraakt. Alleen daarom al kan ik ervan genieten, waar ik vroeger scheurende gitaren en snelle nummers miste plus piano en dameskoortjes overbodig vond.
De productie (respectievelijk Roger Glover en Martin Birch) is niet alleen prima, je hoort eigenlijk nauwelijks dat hier sprake is van twee verschillende opnamesessies.

Smaak kan veranderen, zoals ik ook het Elf met Ronnie James Dio tegenwoordig veel leuker vind dan voorheen. Vier sterren derhalve.

Verwarring zaaien onder de fans is Whitesnake niet vreemd. Het volgende : toen ik dit album zag dacht ik : die heb ik niet. En ik meen toch echt dat ik alles van Whitesnake had in de beginperiode. Ik zoeken en JA ik heb dit album wel degelijk. Alleen staat het op 2 albums : de eerste 4 nummers van de EP Snakebite is toegevoegd als bonustracks op het album Trouble. En de andere 4 nummers staan op de solo album Northwinds van David Coverdale. Ook las ik in de heavy metal encyclopedie dat het debuut album van Whitesnake gewoon Whitesnake heet uit 1977. Volgens mij heb ik dat album wel maar dan onder de naam David Coverdale en de titel Whitesnake. En dat was het begin van de verwarring en dat wordt later van kwaad tot erger. Wat de achterliggende reden is, is mij volkomen een raadsel???, dit terzijde, nadat ik het album wat ik dus van 2 albums heb moeten beluisteren heb gehoord. Moet ik zeggen dat ik het een goed album vind. De seventies sound geeft een nostalgisch gevoel. Zeker de 1e vier nummers -van de EP Snakebite- vind ik goed, de overige 4 nummers is iets minder, maar zeker niet slecht een 3.5 voor dit album. Mogelijk dat ik het nog verhoog, na een volgende luisterbeurt.

Het wordt hierboven allemaal al haarfijn uitgelegd hoe dit compilatiealbum tot stand gekomen is. Ik wist dat begin jaren tachtig, toen ik dit album kocht, ook allemaal niet, en ik ben het met RonaldjK eens dat je eigenlijk weinig verschil hoort tussen de twee opnamesessies.
Ik heb dit dus ook lang als een reguliere LP beschouwd, totdat ik leerde dat die Snakebite-EP hier was samengevoegd met de B-kant van Davids tweede soloplaat. Nogmaals, het lijkt op elkaar en past bij elkaar. Ik heb er dus niet zo'n moeite mee, maar als je Whitesnake vanaf het begin hebt gevolgd en die eerdere uitgaven al had gekocht, dan snap ik dat je je een beetje bekocht voelt.

Overigens heeft mijn LP een andere hoes en volgens Discogs is dat ook de Europese uitgave. De hoes die hier nu staat is die van de Amerikaanse release, die zou dus eigenlijk vervangen moeten worden.

Qua songmateriaal is het allemaal aardig, maar niet baanbrekend. Voordeel is wel dat Coverdale hier prima bij stem is en zelf ben ik wel een liefhebber van die pianopartijen in sommige nummers. Die maken het wat minder hardrock en meer blues-georiënteerd, maar dat past David wel.

Jouw info klopt, en die van de HM-encyclopedie niet. Het eerste solo-album van David Coverdale uit 1977 heet gewoon Whitesnake; de band met diezelfde naam bestond toen nog niet. ie vormde hij pas na zijn tweede album Nortwinds.

gaucho schreef:

Eens! Iets dergelijks hadden we op MuMe met het eerste album dat AC/DC hier uitbracht, genaamd High Voltage. Daar stond jarenlang de Engelse hoes i.p.v. de Europese die ik hier en elders op het continent consequent tegenkwam. Voorstel: dien een correctie in en zeg dat ik je steun - voor wat het waard is.

AC/DC heeft er ook wel een handje van als het gaat om verwarring zaaien. Dirty deeds done dirt cheap daar zwerven er ook meerdere hoezen en uitvoeringen van over de wereld, Let there be rock idem dito. Ik heb de elpee Let there be rock (Atlantic) daar staat Crabsody in blue op. Nadat die grijs is gedraaid kocht ik hem op CD (ATCO) daar staat Crabsody in blue NIET op dat nummer is vervangen door Problem Child. Maar Problem Child staat ook op Dirty deeds done dirt cheap. Ook ging in het verre verleden van Let there be rock in elk geval één andere hoes rond dan de originele en misschien ook wel meerdere. En gisteren las ik hier dat er ook meerdere uitvoeringen van Live in the heart of the city rond zwerft. Als fan is het af en toe frustrerend en met Whitesnake is het helemaal erg over meerdere uitvoeringen van albums. En ik denk dat de digitale techniek hier ook debet aan is. En dat bands dit aan grijpen om er financieel een slaatje uit te slaan. Blijkbaar is het niet meer mogelijk om 1 album te maken met 1 hoes en 1 uitvoering dat voor alle landen in de wereld geldt. Tegenwoordig hebben we te maken van uitvoeringen uit Groot Brittannië, Europa, Amerika, Australië, Japan en wat al niet meer. Wat op valt is als het om hoezen gaat dat bands als Kiss, Saxon en Judas Priest daar geen last van hebben. Alleen is er nog een Japanse uitvoering van Point of entry. Maar ook van die bands zullen er wel meerdere album uitvoeringen over wereld zwerven. We zien door de ontelbare album uitvoeringen het bos inmiddels allang niet meer!!!!