menu

Charles Mingus - The Black Saint and the Sinner Lady (1963)

mijn stem
4,23 (366)
366 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Impulse!

  1. Track A - Solo Dancer (6:39)
  2. Track B - Duet Solo Dancers (6:47)
  3. Track C - Group Dancers (7:25)
  4. Mode D - Trio and Group Dancers / Mode E - Single Solos and Group Dance / Mode F - Group and Solo Dance (18:41)
totale tijdsduur: 39:32
zoeken in:
avatar van Brains
5,0
Voor mij tot nu toe het beste Jazz album die ik heb geluisterd, en gelijk ook een van de beste albums ooit die ik heb gehoord.
Ik kan niet zo goed uitleggen wat er nou precies zo goed aan is, maar alles klopt gewoon. Heerlijk meeslepende muziek. De eerste 2 nummers zijn wat toegankelijker en leiden je langzaam tot de prachtige laatste nummers die gelijk ook mijn favoriet zijn.

5.0* en een tweede plaats in m'n top 10.

avatar van Eardrum
4,5
@Niek, Tom waits - the heart of saturday night. zou ook goed kunnen. kdenk dat ik me daardoor en door closing time, wat meer ben gaan interesseren in het echte werk. Mingus blijft fantastisch met dit album, hij staat nu wel op gelijke voet met a love supreme van coltrane.

avatar van JustiFicatioN
Mijn mond viel open toen ik opeens een prachtige spaanse gitaar hoorde ben ik niet gewend met jazz.
Wel een hele sfeervolle plaat, ik moet hem nog een paar keer beluisteren voor ik een cijfer kan geven

4,5
Ik ben nog een groentje in de Jazz, ik heb tot op heden alleen Kind of Blue van Miles Davis en Blue train van John Coltrane volledig beluisterd. Na aanleiding van het luisteren van een jazzalbum uit 2010, Mulatatu Steps Ahead, van de Ethiopische muzikant Mulatu Astatke heb ik besloten om meer Jazz te gaan luisteren.

Mijn oog viel meteen op dit album, waarschijnlijk door het hoge gemiddelde. Dit is het eerste album dat mij echt weet te raken, door de vele verschillende wendingen en de hier al eerder genoemde intensiteit en frivoliteit waarmee het gespeeld is. Maar in de eerste plaats door het plezier die het album uitstraalt. Ik wil het album nog een paar keer luister voordat ik het definitief beoordeel, maar tot nu toe is dit de ontdekking van 2010 voor mij.

avatar van josbosvos
5,0
Wat is Mode D... toch een GE-WEL-DI-GE track, echt een sublieme luisterervaring van de eerste tot de laatste seconde!

avatar van josbosvos
5,0
Improvision schreef:
Ik merkte net iets op. Als je Mode D luistert met je koptelefoon, hoor je rond 5:25 iemand 'Goddammit' schreeuwen in het rechteroor.


haha naar het schijnt was Mingus niet de makkelijkste persoon om mee te werken .

avatar van Protonos
4,0
Heerlijk!

avatar van heinonlein
5,0
bluh bluh bluh!!!

mijn vrouw noemt jazz tuuterdetuut, maar deze is ook leuk!

Op één of andere manier doen de spaanse invloeden het altijd uitstekend in jazz! Olé Coltrane en Miles' Sketches of Spain zijn ook geweldig, alhoewel laatste eigenlijk niet meer jazz kan heten...

Wat een plaat is dit; alsof je veertig minuten lang naar seks zit te luisteren - nee, meer nog: seks hebt met de plaat, en de orgasmes vliegen je werkelijk om de oren. Dat smaakt naar meer.

avatar van Rhythm & Poetry
4,5
Overigens is seks hebben met de plaat geen aanrader. Ik probeerde het, maar het viel tegen en de plaat belt niet eens meer terug.

Misterfool

avatar van josbosvos
5,0
Karl schreef:
orgasmes


Wanneer je dat met een dubble 'o' spelt klinkt het wat minder fout .

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Karl schreef:
Wat een plaat is dit; alsof je veertig minuten lang naar seks zit te luisteren - nee, meer nog: seks hebt met de plaat, en de orgasmes vliegen je werkelijk om de oren. Dat smaakt naar meer.


Die laatste zin doet het hem.

avatar van Sandokan-veld
4,0
Wie durft nu nog te beweren dat jazz niet opwindend kan zijn?

josbosvos schreef:
(quote)


Wanneer je dat met een dubble 'o' spelt klinkt het wat minder fout .

Niks mis met 'n lekker orgasme, me dunkt

avatar van josbosvos
5,0
Ach ik weet niet, het idee dat de huiskamer een nieuw kleurtje heeft gekregen nadat je deze plaat hebt gedraait lijkt me toch wel een enigszins verontrustende gedachte .

avatar van Niek
5,0
Wat kan iets je dan opeens zomaar weer gigantisch pakken zeg! Die eerste inval van die scheterige blazer: fantastisch! Kun je een weekend beter afsluiten?

avatar van musicboy2602
Geweldig album! Meteen in m'n top 10 gezet (Bye bye Mars Volta). En voor de kenners: Is dit nou het eerste avant-gardistische jazz-album ooit?

voltazy
musicboy2602 schreef:
En voor de kenners: Is dit nou het eerste avant-gardistische jazz-album ooit?


ik wil mezelf niet meteen als 'kenner' naar voren brengen, maar het antwoord is: nee

jammer van TMV overigens

avatar van herman
4,0
Ik ben ook geen kenner, maar vraag me af wat hier nou weer avant-gardistisch aan moet zijn?

Benno
Als je avant-garde opvat als "grensverleggend" (buiten de heersende norm) dan kan je de muziek van Mingus wel zo noemen. Maar zelfs met dit zeer ruime begrip is het album van Mingus niet het eerste, dat zou dan de muziek van Charlie Parker zijn...

Avant-garde is sowieso een extreem vage term. Misschien kan musicboy2602 eerst uitleggen wat volgens hem avant-garde is. Dan is het beantwoorden van de vraag makkelijker.

Milestones
herman schreef:
Ik ben ook geen kenner, maar vraag me af wat hier nou weer avant-gardistisch aan moet zijn?
Helemaal niets Herman, het is gewoon goede Jazz.

pretfrit
Benno schreef:
Als je avant-garde opvat als "grensverleggend" (buiten de heersende norm) dan kan je de muziek van Mingus wel zo noemen. Maar zelfs met dit zeer ruime begrip is het album van Mingus niet het eerste, dat zou dan de muziek van Charlie Parker zijn...



Soortgelijke heftige jazz/big band vanuit een concept zijn eerder al door (de relatief populaire) Duke Ellington uitgebracht. Dit album van Mingus zit in die lijn. Naar mijn gevoel wel uitzonderlijk maar inderdaad niet echt avant-garde.

Vroege avant-garde: Inderdaad Charlie Parker, Art Tatum, Thelonious Monk, vergeet Miles Davis niet en wat denk je van Cecil Taylor...

Benno
Mee eens Pretfrit, maar één puntje: Duke Ellington's improvisaties komen voort uit de swing (en zijn dus melodieus) terwijl de improvisaties van Parker (en Monk) voortkomen uit de bop. Beiden zijn zeer inventief, zeker, maar ze bewandelen toch wel a different path. Voor mij begon het experimenteren in de vroege jazz pas met de bop, omdat ik het overkomen van de melodie toch wel een belangrijke innovatie vindt die een wezenlijke breuk maakt met de jazz daarvoor. Maar ik ben ook de eerste om toe te geven dat je dit ook anders kan zien - de geschiedenis van de vroege jazz is zo complex dat een absoluut begin van de avant-garde alleen door leugenaars kan worden aangewezen.

Overigens, om toch on-topic te blijven: Mingus is ook een bop-artiest (of je dat nou bop, hard-bop of ...-bop noemt)

avatar van vins75
5,0
Het is ongelofelijk. De afgelopen 35 jaar, de laatste 23 daarvan volledig maf van muziek, zijdelings edoch best serieus geïnteresseerd in jazz ben ik niet op de hoogte geweest van het bestaan van deze plaat.
Op de een of andere manier is hij volledig langs mij heen gegaan. En dat terwijl dit voor mij de perfecte missing link is tussen bop a la Charlie Parker en de mij iets te freaky mannen als Ornette Coleman.
Vorige week las ik op een of ander obscuur blogje een juichende recensie waarna ik hem blind gekocht heb en "cliché cliché" de wereld zal nooit meer hetzelfde zijn.
Dit is geen muziek om lekker op zaterdagochtend een krantje bij te lezen of om als kabbelend achtergrondreuteltje op te hebben staan genietend van een glaasje wijn en het gezelschap van moeder de vrouw. Nee deze cd eist je aandacht volledig op. Koptelefoon op, volume op tien en terugschreeuwen is de enige passende wijze om deze existentiele moedersoep in jazz-vorm te ervaren.
Wat een genie, wat een obsessieve waanzin, maar ook wat een prachtige melodieën en subtiele flamenco-gitaar. Recht mijn top-drie en met name mijn hart binnen!

avatar van Yann
5,0
En dan kom je er tot je stomme verbazing achter dat je nog geen cijfer hebt toebedeeld aan een plaat die toch met de grootste regelmaat zijn draaien maakt op je mooie Thorens. Hoogste tijd voor weer eens een volle vijf sterren dus!

avatar van Arrie
5,0
Wat is een Thorens? Een platenspeler?

avatar van Yann
5,0
Inderdaad een platenspeler! Geloof dat ze nog steeds wel modellen in productie hebben, maar ze stonden vooral in de jaren '70/'80 bekend als kwaliteitsspelers waar je jaren en jaren plezier van zou hebben. Weliswaar ooit tweedehands op de kop getikt (want goedkoper dan nieuwe platenspelers die gelijk, of zelfs minder presteren), maar niets blijkt minder waar

avatar van wibro
4,5
Dit abum vanwege de zeer hoge waardering hier op MM vandaag voor de eerste keer beluisterd en om eerlijk te zeggen, het viel mij niet mee. Vergeleken met jazzklassiekers zoals "Kind of Blue" van Miles Davis en "A Love Supreme" van John Coltrane kwam dit album nu niet bepaald toegankelijk bij mij over. Ik vond het allemaal nogal aan de experimentele kant. Toch heb ik mij voorgenomen dit album nog een 2e kans en zelfs een 3e kans te geven. Misschien dat ik daarna dit album alsnog positief zal kunnen waarderen. Voorlopig pas ik en laat daarom mijn waarderingscijfer nog even achterwege.

avatar van kobe bryant fan
4,5
Wat een heerlijke plaat is dit toch.
The Black Saint and the Sinner Lady boeit 39 minuten zonder ergens wat minder te worden.
Deze gaat nog vaak gedraaid worden.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:35 uur

geplaatst: vandaag om 11:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.