Mingus - The Black Saint and the Sinner Lady (1963)

Wat een plaat is dit; alsof je veertig minuten lang naar seks zit te luisteren - nee, meer nog: seks hebt met de plaat, en de orgasmes vliegen je werkelijk om de oren. Dat smaakt naar meer.

Overigens is seks hebben met de plaat geen aanrader. Ik probeerde het, maar het viel tegen en de plaat belt niet eens meer terug.

Wanneer je dat met een dubble 'o' spelt klinkt het wat minder fout .

Die laatste zin doet het hem.

Wie durft nu nog te beweren dat jazz niet opwindend kan zijn?

Niks mis met 'n lekker orgasme, me dunkt

Ach ik weet niet, het idee dat de huiskamer een nieuw kleurtje heeft gekregen nadat je deze plaat hebt gedraait lijkt me toch wel een enigszins verontrustende gedachte .

Wat kan iets je dan opeens zomaar weer gigantisch pakken zeg! Die eerste inval van die scheterige blazer: fantastisch! Kun je een weekend beter afsluiten?

Geweldig album! Meteen in m'n top 10 gezet (Bye bye Mars Volta). En voor de kenners: Is dit nou het eerste avant-gardistische jazz-album ooit?

ik wil mezelf niet meteen als 'kenner' naar voren brengen, maar het antwoord is: nee

jammer van TMV overigens

Ik ben ook geen kenner, maar vraag me af wat hier nou weer avant-gardistisch aan moet zijn?

Als je avant-garde opvat als "grensverleggend" (buiten de heersende norm) dan kan je de muziek van Mingus wel zo noemen. Maar zelfs met dit zeer ruime begrip is het album van Mingus niet het eerste, dat zou dan de muziek van Charlie Parker zijn...

Avant-garde is sowieso een extreem vage term. Misschien kan musicboy2602 eerst uitleggen wat volgens hem avant-garde is. Dan is het beantwoorden van de vraag makkelijker.

Helemaal niets Herman, het is gewoon goede Jazz.

Soortgelijke heftige jazz/big band vanuit een concept zijn eerder al door (de relatief populaire) Duke Ellington uitgebracht. Dit album van Mingus zit in die lijn. Naar mijn gevoel wel uitzonderlijk maar inderdaad niet echt avant-garde.

Vroege avant-garde: Inderdaad Charlie Parker, Art Tatum, Thelonious Monk, vergeet Miles Davis niet en wat denk je van Cecil Taylor...

Mee eens Pretfrit, maar één puntje: Duke Ellington's improvisaties komen voort uit de swing (en zijn dus melodieus) terwijl de improvisaties van Parker (en Monk) voortkomen uit de bop. Beiden zijn zeer inventief, zeker, maar ze bewandelen toch wel a different path. Voor mij begon het experimenteren in de vroege jazz pas met de bop, omdat ik het overkomen van de melodie toch wel een belangrijke innovatie vindt die een wezenlijke breuk maakt met de jazz daarvoor. Maar ik ben ook de eerste om toe te geven dat je dit ook anders kan zien - de geschiedenis van de vroege jazz is zo complex dat een absoluut begin van de avant-garde alleen door leugenaars kan worden aangewezen.

Overigens, om toch on-topic te blijven: Mingus is ook een bop-artiest (of je dat nou bop, hard-bop of ...-bop noemt)

Het is ongelofelijk. De afgelopen 35 jaar, de laatste 23 daarvan volledig maf van muziek, zijdelings edoch best serieus geïnteresseerd in jazz ben ik niet op de hoogte geweest van het bestaan van deze plaat.
Op de een of andere manier is hij volledig langs mij heen gegaan. En dat terwijl dit voor mij de perfecte missing link is tussen bop a la Charlie Parker en de mij iets te freaky mannen als Ornette Coleman.
Vorige week las ik op een of ander obscuur blogje een juichende recensie waarna ik hem blind gekocht heb en "cliché cliché" de wereld zal nooit meer hetzelfde zijn.
Dit is geen muziek om lekker op zaterdagochtend een krantje bij te lezen of om als kabbelend achtergrondreuteltje op te hebben staan genietend van een glaasje wijn en het gezelschap van moeder de vrouw. Nee deze cd eist je aandacht volledig op. Koptelefoon op, volume op tien en terugschreeuwen is de enige passende wijze om deze existentiele moedersoep in jazz-vorm te ervaren.
Wat een genie, wat een obsessieve waanzin, maar ook wat een prachtige melodieën en subtiele flamenco-gitaar. Recht mijn top-drie en met name mijn hart binnen!

En dan kom je er tot je stomme verbazing achter dat je nog geen cijfer hebt toebedeeld aan een plaat die toch met de grootste regelmaat zijn draaien maakt op je mooie Thorens. Hoogste tijd voor weer eens een volle vijf sterren dus!

Wat is een Thorens? Een platenspeler?

Inderdaad een platenspeler! Geloof dat ze nog steeds wel modellen in productie hebben, maar ze stonden vooral in de jaren '70/'80 bekend als kwaliteitsspelers waar je jaren en jaren plezier van zou hebben. Weliswaar ooit tweedehands op de kop getikt (want goedkoper dan nieuwe platenspelers die gelijk, of zelfs minder presteren), maar niets blijkt minder waar

Dit abum vanwege de zeer hoge waardering hier op MM vandaag voor de eerste keer beluisterd en om eerlijk te zeggen, het viel mij niet mee. Vergeleken met jazzklassiekers zoals "Kind of Blue" van Miles Davis en "A Love Supreme" van John Coltrane kwam dit album nu niet bepaald toegankelijk bij mij over. Ik vond het allemaal nogal aan de experimentele kant. Toch heb ik mij voorgenomen dit album nog een 2e kans en zelfs een 3e kans te geven. Misschien dat ik daarna dit album alsnog positief zal kunnen waarderen. Voorlopig pas ik en laat daarom mijn waarderingscijfer nog even achterwege.

Wat een heerlijke plaat is dit toch.
The Black Saint and the Sinner Lady boeit 39 minuten zonder ergens wat minder te worden.
Deze gaat nog vaak gedraaid worden.

Hoewel ik niet zo enthousiast was bij mij eerste luisterbeurt toch dit album maar aangeschaft. Het lag voor slechts € 6,90 bij "De Waaghals" in Nijmegen. Toch niet veel voor zo'n jazz klassieker zou je zeggen.
Ik heb dit album nu drie maal beluisterd en ik moet toch toegeven dat dit album perfekt in elkaar zit. Toch wel jazz van zeer hoog nivo maar ik moet er wel voor in de stemming zijn, want makkelijk in het gehoor klinkt dit album zeker niet. Ik denk wel dat deze muziek in 1963 zijn tijd wel ver vooruit was. Het valt voor mij zeker niet onder relaxte jazzmuziek, iets waar ik wat jazz betreft normaal gesproken wel de voorkeur aan geef. Maar soms moet je gewoon iets nieuws proberen.

4,0*

Hoe meer je dit album beluistert, hoe beter het wordt. Ik zie mij daarom ook genoodzaakt mijn waarderingscijfer voor dit album te verhogen naar 4,5*

Jazz is een nog onontgonnen genre voor mij. Kind of Blue van Miles Davis, die ik naast deze al beluisterd heb, is wel aardig, maar de genialiteit die zovelen erin horen, hoor ik totaal niet. Wat dat betreft bevalt deze beter. Deze plaat is eigenlijk wat 'spannender', er gebeurt meer, waardoor mijn aandacht beter vastgehouden wordt, daarnaast lijkt dit wat melodieuzer. Hij grijpt en raakt me gewoon veel meer. Verder lijkt er bij elke luisterbeurt toch wat meer in te zitten dan de vorige keer, wellicht groeit het dus nog een stuk. Zal het nog een aantal keer luisteren en dan tot een cijfer komen.

Deze van Mingus gisternacht maar eens gedraaid, en het viel me meteen op dat hij rond dat tijdstip geweldig klinkt. Anders ook hoor, hele mooie plaat, waarvan vooral het slotnummer me opvalt. Wat een kanjer! Charles Mingus lijkt steeds meer mijn favoriete jazzartiest te worden!

Mijn eerste jazzalbum. Ondanks een aantal berichten alhier dat dit geen goede instapper is, is deze mij niettemin uitstekend bevallen. Smaakt naar meer! Als iemand nog tips heeft, ik hoor ze graag

Charlie Haden

Zeker geen goede instapper. Deze vind ik dan ook veel beter: Charles Mingus - Mingus Ah Um (1959)

Maar aangezien dit je eerste is, zou ik eerst eens de grote namen langslopen om te kijken wat je wel ligt en wat niet. Dus Miles Davis, John Coltrane, Keith Jarrett. En misschien wat cross-overs? Steely Dan, Hot Rats. Neem overigens sowieso deze mee: Bill Evans Trio - Waltz for Debby (1961)

Als Mingus al gelijk zo goed bevalt kom je al een heel eind. Probeer eens The Survivor's Suite van Keith Jarrett, Pithecanthropus Erectus van Mingus, Kind of Blue van Miles Davis, Ascension en A Love Supreme van Coltrane en Anthony Davis - Epistheme. Of kijk eventjes in het Niels-tiptopic wat voor jazz (een heel lijstje) ik Niels getipt heb. Is allemaal ook wel van toepassing als je dit meesterwerk geweldig vind