Mingus - The Black Saint and the Sinner Lady (1963)

Er zijn mensen die dit lager dan 3* geven Hoe kan dat??!

Ze vinden de muziek niet mooi?

Schitterende plaat. Een van mijn gidsen door de voor mij vrij nieuwe wereld van de Jazz. Vooralsnog is dit mijn favoriete jazzplaat. Al staan er nog genoeg onbeluisterde dingen in de muziekmap.

heerlijk meeslepend jazzplaatje 4*

Dit album is, denk ik, veel te intens voor de meeste mensen.
Zelfs jazz liefhebbers in mijn omgeving haken echt af.
Gelukkig hebben wij dit album in ons hart gesloten Dardan.
Er zijn veel dingen die het leven de moeite waard maken.
Dit album is daar 1 van. Diepe buiging.

Amen!

Maar ik kan me ook voorstellen dat mensen die afhaken niet de moeite nemen om dit album met bijvoorbeeld 1* weg te zetten.
Dan krijg je een heel ander gemiddelde.
Gelukkig nemen de meeste muziekliefhebbers de tijd en is de drempel voor de meeste mensen al bij voorbaat te hoog.

Ik merkte net iets op. Als je Mode D luistert met je koptelefoon, hoor je rond 5:25 iemand 'Goddammit' schreeuwen in het rechteroor.

Bij 5:15 ja

Hahah ok dat is wel een geniaal stukje dan . Daar heeft iemand dus een foutje gemaakt .

Zat erover te denken deze uit mijn top 10 te gooien, maar na hem weer eens beluisterd te hebben, gaat ie stijgen naar 5

In de zelfgeschreven liner notes, voordat hij het woord geeft aan zijn psychotherapeut (!), raadt Mingus ons aan om al zijn andere platen weg te gooien, ‘op misschien één andere na.’

Dit is het Grootse Meesterwerk dat hij wilde maken, zoveel is wel duidelijk. Opgezet als een balletstuk in zes segmenten, verdeeld over vier tracks. Een band van elf man, waarbij vooral het gebruik van een akoestische gitaar opvallend is. Een platenlabel (Impulse) dat hem de tijd geeft om alles op zijn gemak op te nemen, en hem nog op tijd betaalt ook. ‘De eerste keer dat ik niet werd opgejaagd in de studio’, schrijft hij in het boekje.

Het moet in die tijd moeilijk zijn geweest voor een (zwarte) muzikant om creatief en zakelijk zijn eigen weg te bewandelen (bij het beschouwen van de politieke lading in veel titels moeten we ons realiseren dat dit een plaat is van nog vóór de I have a dream-speech). Ook gezien het talent van Mingus, en de legendarische explosiviteit van zijn karakter, is de bewijsdrang te verklaren. En ja, Mingus maakt zijn ambities waar: de band weet zijn compositie virtuoos te leiden van verstilde spanning naar kakofonische chaos, en alles daar tussenin.

Toch is het allemaal een beetje te perfect naar mijn smaak. Een bedachte of pretentieuze plaat kun je dit niet noemen, maar persoonlijk prefereer ik de platen waar hij wat rauwer en spontaner musiceert, met name zijn werk voor Atlantic. Die platen dus, waarbij Mingus zich een opgejaagde slaaf van de industrie voelde, die platen die we eigenlijk allemaal weg moeten gooien, vind ik eigenlijk beter dan zijn gedoodverfde Meesterwerk. Erg imperialistisch van mij natuurlijk. Misschien zou Mingus helemaal niet blij geweest zijn met mij als fan. Maar ja, je kunt niet je hele leven proberen je dode idolen tevreden te houden.

Voor deze recensie heb ik de plaat een keer of vijftien opnieuw gedraaid, en hoewel ik het nou wel weer een beetje beu ben, moet ik toegeven dat het een verrassende, aangename en vaak meeslepende luisterervaring was. Ongetwijfeld verdwijnt hij in de komende jaren nog meermaals in de cd-speler, en misschien denk ik er over een tijd heel anders over, en prijs ik deze plaat over een paar jaar ook met vijf sterren de hemel in, zoals veel anderen. Dat is het vervelende met Grootse Meesterwerken: in verschillende fases van je leven betekenen ze verschillende dingen.

Geïnteresseerde beginners op zoek naar een Mingus-instapper zou ik doorverwijzen naar Blues and Roots of naar Mingus Dynasty. Wat mijn (milde) kritiek op deze plaat betreft ben ik in de minderheid, sterker nog: veel Mume-gebruikers lijken Mingus' advies te hebben opgevolgd en alleen maar geïnteresseerd te zijn in The Black Saint, 'en misschien één andere plaat' (dat is dan meestal Mingus Ah Um).
Dat ik het daarmee niet eens ben, betekent op zich niets, want ik snap verder geen reet van muziek ofzo. Maar het staat bij deze genoteerd.

Mooi geschreven, Sandokan-veld!

Deze plaat ligt nu hier op, ben benieuwd wat het gaat geven.

Edit [0:14 uur]: En deze is positief bevonden. Indrukwekkend, meer kan ik er nog niet over zeggen.

Aahh de goddelijkheid. toch tragisch hoe die bevlogen man aan zn eind is gekomen. Ik vind deze sterker nog dan Mingus Ah Um. de manier hoe die man de bas hanteerde, de akoestische gitaar op dit albumvind ben ik ook zeer zeer over te spreken. Had af en toe zelfs een paco de lucia momentje.

Het is mij nog niet gelukt dit album goed te begrijpen. Het doet mij allemaal wat rommelig aan. Het ene moment is het album heel druk en toeteren ze erop los terwijl het andere moment het allemaal weer zo traag gaat. Ik denk dat ik toch wat meer jazz moet luisteren om dit album te begrijpen.

Voorlopig 2,5*.

@ Outblasty: Als je naar bed gaat, alle lichten uit, deze plaat op, ogen dicht en luisteren. Dan komt ie echt binnen. De dramatiek, de emotie en vooral de waanzinnige timing van deze plaat.
Ik werd er aanvankelijk ook verre van enthousiast van, maar dat is getuige mijn stem aardig omgeslagen. Geef niet op .

Ja ik had al zo'n vermoeden dat dit niet een plaat is die heel toegangkelijk is (voor mij iig niet). Ik geef hem gewoon af en toe een kans en dan zien we wel. Ondertussen ook wat andere jazz platen checken.

Iemand nog wat tips voor mij behalve dan Kind of Blue, A love supreme en Something else want die ken ik al.

Ik heb al meerdere mensen die zich in de wereld van de (free?)jazz willen verdiepen "The Survivor's Suite" van keith Jarrett aangeraden. In de eerste plaats omdat het een behoorlijk compleet beeld geeft van het genre (harmonie vs. chaos, sereniteit vs. aggresie, improvisatie vs. beoefende stukken). Lijkt me een geweldig begin.

Saxophone Colossus - Sonny Rollins, The Incredible Jazz Guitar - Wes Montgomery, Mingus Ah Um - Charles Mingus (heel anders dan deze ), Bill Evans - Walts for Debby.

Bovenstaanden zijn allen heel toegankelijk.

Zwaardere kost maar ook prachtig:
Miles Davis - Bitches Brew en Detroit Experiment - Detroit Experiment.

Vocaal:
Tom Waits - Closing Time.

En voor het geval je ook platen koopt: Deze Milestones is voor een prikkie te koop en dan heb je in een keer 2,5 uur fijne jazz. Niet super hoogstaand maar wel uiterst sfeervol.

Ik ben nog geen groot jazzkenner, maar met bovenstaande ben ik zo'n beetje begonnen en dat is me prima bevallen .

closing time jazz

JazZY dan

Voor mij tot nu toe het beste Jazz album die ik heb geluisterd, en gelijk ook een van de beste albums ooit die ik heb gehoord.
Ik kan niet zo goed uitleggen wat er nou precies zo goed aan is, maar alles klopt gewoon. Heerlijk meeslepende muziek. De eerste 2 nummers zijn wat toegankelijker en leiden je langzaam tot de prachtige laatste nummers die gelijk ook mijn favoriet zijn.

5.0* en een tweede plaats in m'n top 10.

@Niek, Tom waits - the heart of saturday night. zou ook goed kunnen. kdenk dat ik me daardoor en door closing time, wat meer ben gaan interesseren in het echte werk. Mingus blijft fantastisch met dit album, hij staat nu wel op gelijke voet met a love supreme van coltrane.

Mijn mond viel open toen ik opeens een prachtige spaanse gitaar hoorde ben ik niet gewend met jazz.
Wel een hele sfeervolle plaat, ik moet hem nog een paar keer beluisteren voor ik een cijfer kan geven

Ik ben nog een groentje in de Jazz, ik heb tot op heden alleen Kind of Blue van Miles Davis en Blue train van John Coltrane volledig beluisterd. Na aanleiding van het luisteren van een jazzalbum uit 2010, Mulatatu Steps Ahead, van de Ethiopische muzikant Mulatu Astatke heb ik besloten om meer Jazz te gaan luisteren.

Mijn oog viel meteen op dit album, waarschijnlijk door het hoge gemiddelde. Dit is het eerste album dat mij echt weet te raken, door de vele verschillende wendingen en de hier al eerder genoemde intensiteit en frivoliteit waarmee het gespeeld is. Maar in de eerste plaats door het plezier die het album uitstraalt. Ik wil het album nog een paar keer luister voordat ik het definitief beoordeel, maar tot nu toe is dit de ontdekking van 2010 voor mij.

Wat is Mode D... toch een GE-WEL-DI-GE track, echt een sublieme luisterervaring van de eerste tot de laatste seconde!

haha naar het schijnt was Mingus niet de makkelijkste persoon om mee te werken .

Heerlijk!

bluh bluh bluh!!!

mijn vrouw noemt jazz tuuterdetuut, maar deze is ook leuk!

Op één of andere manier doen de spaanse invloeden het altijd uitstekend in jazz! Olé Coltrane en Miles' Sketches of Spain zijn ook geweldig, alhoewel laatste eigenlijk niet meer jazz kan heten...