Eminem - The Marshall Mathers LP (2000)

haveman schreef:


Dus dan staat Eminem nu in zn top 3?

En waarom Vergo meteen suggureert dat Aaronvl geen andere blanke rappers kent?

Voor mij is Eminem trouwens de beste van alle kleuren.

Aaronvl schreef:


( Tupac? .. )

Jorge-E schreef:
Albinos zijn niet blank, dat kunnen evengoed zwarten zonder pigment in hun huid.

Dn!S schreef:


Tupac woont al jaren incognito op het dorp bij ons. Maar volgens mij wordt hij wel herkend door menig fan gezien de enorme toename van het aantal zwarten op de Heijplaat het afgelopen decennium. Ineens is deze buurt 'cool genoeg'. Als u het zegt meneer Tweepak.

MJ_DA_MAN schreef:
Poging tot leuk zijn mislukt, volgende keer beter.

Arrie schreef:

Ja, maar als ze geen pigment hebben, zijn ze toch niet zwart? Dan hebben ze wel de andere eigenschappen van een zwarte, dikke lippen enzo, maar dan zijn ze wel wit. Ik zou het een blanke neger noemen.

Rhythm & Poetry schreef:
Eens in de zoveel tijd komt er een album uit waar genoeg kwaliteit op te ontdekken is, het bij het gros van de mensen goed doet, maar waar ik weinig mee heb. Daar valt deze LP onder als je het mij vraagt.

Het begin vind ik nog veel belovend, een grappige introductie wordt gevolgd door het nummer Kill You, op zich een aardig nummer waar het niet dat ik het refrein als een minpunt beschouw. Het gaat mij dan niet zozeer om de tekst maar om de uitspraak en pauzes die Eminem toevoegt aan dit gedeelte van het nummer.

Stan een nummer wat ik al een hele tijd graag aanhoor, een nummer wat er onder andere voor zorgde dat ik naar hiphop ging luisteren. De productie geeft het nummer een mooie sfeer mee (onder meer het geluid van onweer), daarnaast rapt Eminem meer dan aardig en is de toevoeging van Dido echt de moeite waard.

En eigenlijk gaat het daarna mis en vind ik het album gewoon niet goed genoeg. Neem Who Knew bijvoorbeeld, natuurlijk ik neem de tekst niet serieus maar dan nog heb ik er erg weinig mee. Daarnaast vind ik de te droge productie na een tijdje toch wel behoorlijk saai te vinden (ik word er wat simpel van).

Toch volgt er nog een opleving The Way I Am bevat agressie die ik wel kan waarderen, de productie zorgt voor een spannend element, daarnaast is het refrein heel vertrouwelijk en vind ik het ook leuk om mee te rappen. The Real Slim Shady is melig maar ook dat nummer kan ik goed waarderen, alhoewel elke dag moet ik het niet beluisteren want dan word ik net als op veel andere nummers ‘simpel’.

En zo blijft het album voornamelijk schommelen tussen stukken die ik wel kan waarderen en nummers waar ik helemaal niks mee heb (zoals I’m Back). Daarnaast zijn het ook de refreintjes die het soms helemaal voor mij verpesten. Met name de zangkwaliteiten van Eminem vind ik helemaal niks, onder meer Marshall Mathers weet hij daar helemaal mee te verpesten (want verder vind ik dat een alleraardigst nummer). Nog een voorbeeld waar ik het even niet kan waarderen is zijn overdreven zware stem op Amityville.

B**** Please II beluister ik liever, niet omdat het kwalitatief zo goed is maar wel omdat ik het graag mag opzetten voor het stappen; daarnaast vind ik de gastbijdrages op het nummer verdienstelijk (met name de stem van Xzibit doet het goed bij mij).

Voor mezelf kan ik dus de conclusie trekken dat de combinatie Eminem en mijn oren nooit goed zal werken. Bij vlagen vind ik het album zeker wel leuk en op sommige stukken vind ik het zelfs goed worden. Toch tel ik ook genoeg negatieve kwaliteiten; zo trek ik de refreinen niet altijd en ligt de stem van Eminem mij ook niet altijd prettig in het gehoor. Tekstueel heb ik er vrij weinig mee alhoewel ook hier genoeg kwaliteiten in te ontdekken zijn. Daarom is een voldoende wat mij betreft zeker gepast.

Rhythm & Poetry schreef:
Who Knew neem ik niet serieus voor een groot deel vanwege de stem van Em. Zijn kenmerkende hoge stemmetje, het klinkt daardoor erg vrolijk. Dat staat zeg maar haaks met de teksten, over de invloed die mensen vinden dat hij heeft op kinderen en waar hij het niet mee eens is. Hier gebruikt hij de nodige krachttermen voor en als je alleen de lyrics voor je hebt dan komt het agressief over. En dan hoor je zijn stem en dan kun je er om lachen maar neem ik het niet meer serieus (de boodschap is wel goed).

En hoe ik een recensie kan schrijven zonder Kim te benoemen? Je ziet zelf hoe ik het kan . Ik ga niet elk nummer behandelen, voor mij is Kim niet een heel erg bijzonder nummer en daarom heb ik het er niet uitgepikt.