Antony and the Johnsons - The Crying Light (2009)

In mijn ogen het beste album. Zachte, ingetogen liedjes met de engelachtige stem van Antony. Zet deze plaats op, doe een koptelefoon op en het is wegdromen geblazen. Heel rustig gaat het onder de huid zitten. Het moet je wel liggen denk ik, vrienden van mij noemen het 'te langzaam gezeik/gejengel/gekreun' maar blijkbaar houd ik daarvan.

Dit is het soort muziek waarbij ik altijd op twee gedachten hink. Instrumentaal is het allemaal prachtig. In het geval van "The Crying Light" is de sfeer somber aangekleed, veel gebruik van piano en strijkers. De emotie spat er vanaf. Dan is daar de zang, en daar begint voor mij het hinken. Ik hoor dat Antony zijn ziel en zaligheid in zijn songs legt en dat hij het oprecht meent. Maar zijn stem is voor mij zo moeilijk om naar te luisteren. Dit geluid is gewoon niet aan mij besteed moet ik erkennen. Eigenlijk vind ik dat wel jammer, want muzikaal gezien is dit het toppunt van emotie en daar hecht ik over het algemeen vrij veel waarde aan. Toch heeft het vocale aspect toch een te grote (negatieve) invloed op mijn beleving.

Ik herken wat Ronald bedoeld qua sfeer, instumentaal en stem. Ik ben vanochtend begonnen om deze muziek wat beter te leren kennen. Voordat ik met dit album begon, allereerst de eerste 2 albums beluisterd.
Het begin was stroef en ook ik bleef dubben over zijn stem: vind ik het nou mooi of wordt het bij vlagen irritant?

Nu ik dit album aan het beluisteren ben, valt het welbekende kwartje en is er de klik. De stem en instrumenten wisselen elkaar zo af dat het als een sluiting in elkaar past zoals op Her eyes... het beste is te horen. De stem vind ik op dit album ook veel mooier/harmonieuzer klinken. Epilepsy is dancing en One dove zijn daar mooie voorbeelden van: vaster en directer als al het vorige ik heb gehoord.

Sterretjes komen later wel, maar ben steeds meer overtuigd van de parels in deze band.

Naarmate de albums vorderen lijkt de vibratie in zijn stem minder te worden. Misschien dat dat ook wel helpt bij het waarderen. Zijn nieuwe live-cd is daar ook een goed voorbeeld van.
Er zijn mensen die Antony daar opeens pas waarderen. Misschien ook de moeite om te beluisteren want het is dan wel een live cd, je merkt daar niet veel van.

Die heb ik hier ook nog liggen idd. Maar na dit album (wat naarmate het vordert fenomenaal wordt) volgt eerst Swanlights...

Swanlights vind ik een geval apart. Eigenlijk zijn 'lastigste' album. Maar wie weet denk jij daar straks heel anders over.

Nog steeds een adembenemend mooi album. Het titelnummer bijvoorbeeld.

Maar eigenlijk allemaal wel.

Had zin om weer eens iets over dit album te posten. Zie ik dat ik al de laatste was die dit heeft gedaan, Nou ja, dan nog maar een keertje.

Deze en de voorganger zijn beide van ongekende klasse namelijk.

Staat vol van krachtige stukken zoals de opener, het titelnummer zoals ik al zei en ik herinner me vooral ook nog hoe ik omver werd geblazen door Aeon.

Het album hierna vond ik dan wel weer net weer een tandje minder.

Niet slecht maar deed me toch nog iets minder dan deze en de voorganger.

Misschien weer eens tijd voor een nieuwe poging.

Hoe dan ook de definitie van een ware artiest zoals ik die het liefste zie, klasse composities uitblinkend in originaliteit en eigenheid, dat is belangrijk.

Nav zijn laatste live album waarop 'One Dove' zo prachtig te horen is dit album weer eens voor de dag gehaald om het origineel te luisteren. Somberder dan zijn overige werk lees ik in de voorgaande commentaren. Dat klopt maar daar zit ook de kracht van Antony. Prachtig.

Net iets minder dan I Am A Bird Now, maar Epilepsy Is Dancing is wel m'n favoriete Antony-nummer. Samen met Cripple and the Starfish. En Spiralling. En... oh, het is gewoon zo moeilijk kiezen

Ik heb eerder vandaag naar I Am a Bird Now geluisterd en dat album verhoogd naar 4*. Net zoveel als voor dit album, maar toch spreekt dit album me iets meer aan. Een 4+ voor dit album dus.
Daylight and the Sun is mijn favoriet, gevolgd door Another World.

Ooit gehoord op een uitvaart. Daarna de cd aangeschaft en er bleef voor mij buiten de aula en omstandigheden niet veel van overeind. Ik vond het vooral saai en suf. Heb de cd dus aan de kant geslingerd en eigenlijk nooit meer een kans gegeven. Nu ouder en rijper en flink wat uitvaarten verder , kom ik tot de conclusie dat ik dit toch wel erg mooi aan het vinden ben. De serene rust die het uitstraalt heeft een positief effect op mij en de subtiele muzikale invulling maakt het helemaal af. , Ja Mea Culpa . 4 en halve ster met kans op volle bak.