U2 - The Joshua Tree (1987)

Heb ik op 10 december bij het Sigur Ros album "haakje openen haakje sluiten" al gedaan, dus hoef ik dat op deze plek niet te herhalen. Hier gaat het over The Joshua Tree. Ik snap niet wat er zo irritant aan is, mij irriteerde destijds wel het feit dat tot dan het grote publiek niets van U2 moest hebben, terwijl ze al een kwartet legendarische albums achter de rug hadden plus een onvergetelijk live album. Pas toen The Boss Amerika er op attent maakte dat er in Ierland een ongelofelijke goede band rondliep dat ook best eens in de States gehoord mocht worden begon het balletje te rollen. Sunday bloody sunday werd opnieuw uitgebracht en werd nu ineens wel een hit. Vervolgens werd The Josua Tree met als doel de States te veroveren opgenomen en plotseling liep de hele wereld ermee weg. Ik was als tiener een beetje pissig dat ik jarenlang had geroepen wat een geweldige band dit wel niet was en de mensen die dit niet wilden horen riepen ineens dat U2 de beste band ter wereld was. En dat bij een album dat wellicht het meest volwassen was tot dat moment, maar bepaald niet het beste.

Ik denk dat de meeste users aan albums (of bands) waar ze slechts 1 ster
voor over hebben niet zoveel woorden vuil maken. Ik zou haast durven zeggen
dat de energie die je stopt in het verantwoorden van je stem een opwaardering
naar 2 sterren rechtvaardigt. Het album met een heel hoog irritatiegehalte
slaagt er blijkbaar wel in om heel wat in je los te maken zo te lezen.

Je stemprofiel geeft aan dat je op 480 albums gestemd hebt.
5 daarvan vind je nog slechter dan The Joshua Tree. Ik zou mijn tijd
steken in het bejubelen van die 472 albums die je hoger inschat.

Flauw, dazzler. Ik vind het niet gek dat iemand de behoefte heeft een lage stem te verantwoorden bij een album dat door velen als een klassieker wordt gezien. Persoonlijk kan ik bijvoorbeeld niet zoveel met Stones-klassieker Exile On Main Street. Dan krijg je een beetje het gevoel dat je de consensus tekort doet of iets dergelijks. Ik vind het in ieder geval bewonderenswaardig dat SprayIt het gesprek aangaat met het risico om uitgefloten te worden door anderen.

Edit: wel goed dat je het bij jezelf houdt . Ik zou.. is natuurlijk de beste vorm voor een opbouwende reflectie.

Een bericht waarin enkel "Halfje eraf" staat noem ik niet echt het verantwoorden van een stem, dat komt meer over als trollen/aandacht vragen gezien de laagte van de stem. Gelukkig doet legt SprayIt het als er eenmaal gereageerd wordt netjes uit.

Ik vrees trouwens dat ik na volgende beluistering zelf ook een halfje er af moet halen.

Waarom

Dit album is Amerika.
Sommigen hebben meer met Ierland (voor mij October) of met Berlijn (voor mij Achtung Baby).

Ik was vorige week van plan de albums tot en met Achtung Baby te gaan reviewen, aangezien ze hier weer werden besproken. Ik zal proberen dat volgende week eens te doen.

Die zijn allemaal de moeite waard.
Alleen Rattle & Hum is een geval apart.

Laat dat nou de enige cd van U2 zijn die ik hier origineel heb liggen

Zowel Berlijn als Amerika! Het eerste weet ik zeker, het tweede moet ik nog eens opzoeken. Eerst nog maar een keer Berlijn in maart, dat is goedkoper . Het verband tussen Berlijn en Amerika (m.n. New York) wordt ook gelegd op Lou Reed's Berlin. Maar goed, dat is weer een ander verhaal. Andere kost ook. Misschien iets voor -SprayIt-?

Edit: over reviewen gesproken, ik moet me nog eens verdiepen in de vroege U2. Voor mij begint het eigenlijk bij War, om een of andere mijzelf onduidelijke reden nooit echt goed geluisterd naar de eerste periode. Het wordt dus viewen ipv reviewen. Komende tijd maar eens doen dan.

Met de inmiddels verkrijgbare remasters moet dat geen onplezierige bezigheid zijn lijkt me...

De bonus cd vind ik een stuk Ierser klinken aan dan het reguliere album. Het zit qua muziek wat tussen TUF en TJT in. Overigens echt een aanrader deze bonus cd.

Halfje erbij.

haha, jij blijft maar worstelen met deze plaat.

Amerika , Ierland , Berlijn , Het zal allemaal wel , maar dit is naar mijn idee nog altijd de meest volmaakte plaat van U2 . Achtung Baby als goede 2e .
Ik vind U2 hier op hun hoogtepunt . Indringend , afwisselend en composities die stuk voor stuk deugen . Ook de produktie is voorbeeldig . Een zeer sfeerrijk geheel .

Die term lijkt me meer van toepassing op The Unforgettable Fire.

Dat de composities deugen daar kan ik inkomen. De productie is gedaan zoals die bedoeld is: voor een breed publiek. Ook niet erg. Maar sfeerrijk vind ik nou bepaald niet. Ik vind de hele CD een verkrampte sfeer hebben. "Gaan de Yankees dit pruimen of niet?". Op Rattle & Hum hoor je de opluchting: "Ja ze pruimen ons". Op Achtung Baby is er dan weer tijd om de kroon op hun werk te zetten met het volgens mij meest sfeerrijke album. Maar dat vind ik. Ik wil wel duidelijk maken dat dit absoluut geen prutswerk is he? Deze is prima, maar als ik een ranglijst moet maken van beste CD's dan komen bij mij eerst Achtung Baby, Unforgettable Fire, October en Boy. War en Achtung Baby komen dan. Under a Blood Red Sky laat ik achterwege, omdat dit een live album is.

Het zal ongetwijfeld een breed publiek hebben aangesproken . Maar ik heb het idee dat dit ook te maken heeft gehad met het enorme succes van de singles .
Track 6 t/m 11 zijn songs die anders van snit zijn . ok . Amerikaanser akkoord , maar wat is daar mis mee . En de produktie is voor mij sfeervol op de goede manier . Het meeste van de albums die rond deze periode gemaakt werden , klonken vooral klinisch en glad .
Eno en Lanois laten U2 klinken als een naturele band en vangen prima de sfeer die de nummers sieren . Ik vind het een vooral warme plaat .

Tja , en dat dit een enorm succes werd , zal dan wel . Mijn oordeel zal ik daardoor niet bijstellen .

Blijkbaar zijn succesvolle albums voor sommigen per definitie minder goed. Ik sluit mij aan bij bikkel2: sfeervol, indringend en passioneel, dit is U2 op haar hoogtepunt (samen met Achtung Baby).

Ik ook!

Voor sommigen is dat blijkbaar andersom...

Wat een knap album. Bullet the Blue Sky, Where the Streets Have No Name en I Still Haven't Found What I'm Looking For zijn sterke tracks, With or Without You is een mooie ballad, tijdloos nummer en idem album.

Dan vind ik oa. Red Hill Mining Town, One Tree Hill en Exit betere nummers.

Die zijn niet beter vind ik maar wel veel minder kapot gedraaid. Daardoor lijken ze misschien beter??

Ik vind ze toch echt een stuk beter dan de nummers die PriestMaiden noemt. Maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak.

Natuurlijk is dat een kwestie van smaak en ik begrijp ook precies wat je bedoeld (denk ik )
Ik hoor nu ook veel liever een Red hill mining of Exit maar toen ik in '87 het album voor het eerst hoorde maakten Streets, I still haven't found en With or without you een mega indruk op me! Nu na al die jaren heb ik juist die singles veel te vaak gehoord en hebben ze daardoor aan kracht verloren..

Ik was naar de eerste keer Exit verdoofd.
Had zo'n nummer hier niet op verwacht.
Over het algemeen klinkt Bono hoopvol, maar dit is een en al wanhoop.

Dat vermoeden heb ik ook. Bij dit album gaat bij mij het volume altijd wat hoger, dan klinkt het allemaal zo verdomde gaaf. Vooral Exit is hard gedraaid zo'n ongelofelijke beleving.

Vooral het moment dat de muziek ook hard wordt.
Begint namelijk erg rustig, waardoor de volumeknop al omhoog gaat om het allemaal te kunnen volgen.

Ja dit klopt. Exit is inderdaad een geweldig nummer. Als je het inderdaad hard draait hoor je alles, als je het zacht luistert vallen sommigen geluiden weg. Naja dit voor mij het Magnum opus van U2 geworden met geweldige nummer erop. Running to Stand Still is wat mij betreft onderschat. Vaak zijn het vaker de eerste 3 nummers die iedereen geweldig vindt maar ik vind Running to Stand Still niet minder. Vooral de outro met die mondharmonica is geweldig, die me toch een beetje een wanhopig gevoel geven. Zo iets van we hebben er alles aan gedaan maar het lukt gewoon niet gevoel en dat je hier dan maar in moet berusten. Verder vallen mij de sterke teksten op. Geweldige boodschappen en verhalen op dit album. 1 van mijn favorieten , dat zeker!