U2 - The Joshua Tree (1987)

Mm nu pas begin ik te beseffen wat sommigen in U2 zien.
Ik heb U2 over het algemeen altijd verafschuwd.. Ik vond Bono's stem een beetje te jengelig en de nummers ook wat over de top.. Eigenlijk was dat een oordeel over vrijwel alleen hun latere nummers..

Het oude werk vind ik daarentegen juist geweldig! Deze plaat doet het erg goed

Morgen op Nederland 3 bij Classic Albums. Ben wederom benieuwd.

Zojuist classic Albums gezien.

Jammer dat oa. Red Hill Mining Town niet behandeld werd. Voor de rest leuk om een keer gezien te hebben hoe The Joshua Tree tot stand is gekomen.

Wat mij bij dit programma altijd snel verveelt is dat bejubelen van zichzelf.

Wat zijn we geweldig en zo anders dan de anderen,...


Maar goed. Puur over de muziek valt er ook wel wat interessants te leren over een album. Na het zien van deze uitzending The Joshua Tree nog eens proberen en misschien dat ik er dan wat meer van kan genieten. Daniel Lanois en Brain Eno bewonder ik in ieder geval. Met U2 heb ik vaak nogal moeite. Zeker als Bono moet laten zien dat hij zich geroepen voelt de wereld te redden.

Hij kan beter meer aandacht aan de band geven ipv de wereld willen redden.
Daar hebben we superhelden voor

Mjaa...

Ja, ook jammer dat er niets werd verteld over "One Tree Hill".
Verder vond ik het wel een interessante docu. Leuk om The Edge bezig te zien met dat laatste melodietje van "With Or Without You".

Ja en wat me vooral opviel was hoe ongelooflijk simpel dat schitterende outtro eigenlijk is (of lijkt).

De kracht van de eenvoud, de kunst van het weglaten

Je kan U2 eenvoud 'verwijten', maar de kunst van het weglaten? Als één ding in de docu duidelijk wordt is het hoe Edge z'n nummers volsmeert met gitaarpartijen.

Wat mij opviel is hoe geforceerd gewoonlijk het proces van songschrijven er aan toe gaat. Héél veel zoeken in een bepaalde sfeer en verder weinig spontane inspiratie? Neem daarbij wat geluid betreft nog de invloed van Eno en Lanois weg en ik blijf het een mager bandje vinden. Behalve dan wat ambitie betreft natuurlijk. Jammer trouwens dat ze die Joshua Tree niet op de cover hebben geplaatst, wat eerst de bedoeling was.

Dat vind ik ook.
Die band foto had beter op de achterkant gepast.

Ik had hetzelfde idee. Ik heb de tv maar op een ander kanaal gezet toen de drummer (mi niet echt de sleutel in het U2-geluid) werd bewierrookt. Sorry hoor, beetje zelfreflectie zou wel prettig zijn.

ik vind die classic albums toch erg leuk om te zien bij de vpro

Je ken slechts zeggen hoe kut je je eigen band vind
Maar begrijp wel wat je bedoelt.

Als jouw muzieksmaak zo lees kan ik me die reaktie enigszins voorstellen. Jij houdt van metal, jazz, avant-garde en misschien ook wel van garage rock. En voor ieder wat wils, maar de conclusie jij verder in jouw reaktie schrijft vind ik persoonlijk een beetje onzinnig, Zowel wat de kunst van het met de voorhanden zijnde technische mogelijkheden een album in elkaar zetten, als jouw bewering dat U2 maar een mager bandje is. Je schiet een beetje door, Kronos!

Beetje flauw om hem nu aan te gaan vallen op wat jij denkt dat z'n muzieksmaak is. Voor zover ik kan zien heeft Kronos gewoon een brede muzieksmaak. Ik kan me wel enigszins vinden in zijn reactie hoor. Misschien dat je tegenargumenten kan geven, Ad?

Ik had eigenlijk een reaktie van Kronos verwacht, Arrie. Maar ik wil je ter wille zijn. Ik ben zelf opgegroeid in een tijd dat de technische mogelijkheden veel minder waren. En wat jazz betreft. Daar was mijn pa een groot fan van, in mijn jeugd. En dat heeft mijn lol in jazz totaal verziekt. Maar da's mijn probleem
Ik kom wat de opname techniek en het geluid bij "live"optredens nog net niet uit het stenen tijdperk. Veel te hard, slecht gestemd en daardoor soms niet om aan te horen. In de afgelopen 30 jaar kan heeft men veel mogelijkheden om plaat(cd)opnames te perfectionneren.
Dat proces heb ik altijd heel interessant gevonden en heeft veel bands een "eigen"geluid gegeven. Kijk bijvoorbeeld naar Queen, Supertramp, Pink Floyd en zo kan ik er nog een stel opnoemen. Vandaar dat ik altijd graag kijk naar programma's of dvd's over "The Making Of". Om al die bands als een beetje "magertjes" af te schilderen vind ik onzin. Dat mag ik toch vinden. Vooruitgang vind ik dus per definitie dus geen achteruitgang of verdoezeling van.... Dus Kronos mag denken wat hij zegt, ik ben het er niet mee eens. Bij de gratie van meningsverschil ontleent MuMe toch ook een beetje zijn bestaansrecht. Toch?

Sorry Ad. Ik zie hier niet direct een interessante uitwisseling of discussie in en heb verder geen reactie.

Wat is hier flauw aan? Vaak zie je aan de top tien wat iemand zijn smaak is en kun je sommige uitlatingen makkelijker plaatsen/naast je neerleggen, ook al ben je het er totaal niet mee eens. Je weet dan gelijk dat een discussie aangaan weinig zinvol is.

Ik ook niet, Kronos, maar ja, ik regeerde op Arrie's reaktie. Onze standpunten zijn in ieder geval duidelijk, denk ik.

Ook de docu gezien.
Dat ze een bepaalde sfeer wilden neer zetten was bekend.
Deden Lanois en Eno ook op The Unforgettable Fire.
Alleen daar zaten stukken tussen die in zijn totaliteit niet altijd even goed uit de verf kwamen.
Hier resulteert het wel in nummers met kop en staart.

Flauw omdat iemands stemmen en zéker iemands top 10 nogal een beperkt beeld van iemands muzieksmaak (kunnen) geven. Flauw omdat zijn stemmen/top 10 verder niks met deze plaat te maken heeft. Om dan de verklaring daarin te gaan zoeken, tja... Het is interessanter om te zeggen waarom je het ergens niet mee eens bent dan te verkondigen dat het onzin is, maar dat het logisch is dat de persoon dat vindt omdat ie (in dit geval) van metal, rock en jazz houdt (een beetje kort door de bocht ja, maar ik hoop dat je mijn punt snapt).

Zojuist de documentaire inzake dit fantastische album gezien,leuke weetjes: Brian Eno die gek werd van de totstandkoming van Where The Streets Have No Name en Exit het nummer wat al jammend tot stand kwam.
Het verhaal van Anton Corbijn over " de boom"" die in zijn ogen op een unieke plek in de woestijn stond en wat mijn inziens ook de voorkant van het album had moeten zijn was mij al wel bekend.
Ik stoor me persoonlijk niet zo aan het feit dat Bono vaak de wereldverbeteraar moet / wil uithangen.
Dat hij zijn zieleroerselen bijvoorbeeld bloot geeft in een nummer als Mothers Of The Dissappeared vind ik wel oprecht, zeker toen hij de verhalen van de betrokken moeders hoorde over de doodseskaders in o.a El Salvador.
Wanneer ik muzikant zou zijn geweest zou ik daar ook een nummer over hebben gemaakt, maar helaas ik heb totaal geen talent

Ik vond The Edge overigens erg sympathiek overkomen, en zeker als iemand wiens hart echt bij de muziek ligt. Viel me erg mee.

Tja, The Edge was degene die de grootste tas cassettebandjes bij zich had , tot wanhoop van Eno / Lanois.

Daar houd ik ook van, luister er zelfs veel vaker naar dan naar U2.
Maar toch is U2 mijn favoriete band.

Ik vind dat juist omgekeerd. The Unforgettable Fire vind ik juist sfeevoller en eigenwijzer dan The Joshua Tree.
Misschien ligt dat aan het Amerikaans georiënteerde karakter dat het mij net wat minder bevalt.

Overigens vond ik de docu ook een erg hoog zelffelicitatie gehalte hebben. Af en toe verbaas ik mij erover dat U2 een Europese band is.

Maar ja, ik heb geen u2 in mijn top 10 staan, dus mijn mening doet er ook verder vast niet toe.

Elke mening telt toch?

Zelf vind ik het leuk om soms een wat negatievere reactie te lezen ipv dat een album door een ware fan wordt bewierookt.
Behalve als je een antipathie voor een bepaalde band hebt want dan kan een band toch weinig goeds doen.

Ik verwijt de band geen eenvoud, ik prijs het juist aan. Wat ik mooi vond aan dat specifieke fragment met "With Or Without You" was dat The Edge verkondigde dat hij ook had kunnen kiezen voor een uitgebreide gitaarsolo. Dat heeft hij nagelaten en hij heeft gekozen voor een simpel melodietje, heel doeltreffend.