U2 - The Joshua Tree (1987)

Bono mocht wel wat vrolijker kijken en wat meer interactief zijn.

Vandaar mijn aanhalingstekens/

Heb de docu dit weekend ook gezien. Goede docu opzich, alleen jammer dat ze alleen van dit album deden. Had van Achtung Baby ook nog wel een docu willen zien.

Eén album per artiest.
Enige uitzonderingen: Rush, Frank Zappa en Grateful Dead.

Juist!

Er is wel een andere vergellijkbare serie die Achtung Baby heeft gedaan maar die serie ken ik niet goed. Misschien Achtung Baby toch eens proberen. Geen idee of de band hieraan ook meewerkt. De Classic Albums serie is weergaloos. Ik heb de serie helemaal compleet op DVD.

Deze aflevering is een van de beste en geeft een prima kijk op het opnameproces van The Joshua Tree, toch wel de ultieme U2 plaat voor mij. Geen enkele andere U2 plaat kan tippen aan The Joshua Tree. Deze plaat is gewoon veel subtieler dan Achtung Baby en alle overige U2 albums die hierna volgen en net té overgeproduceerd klinken.

Altijd leuk om te zien hoe ze sporen opengooien met riedeltjes en geluiden die de eindmix niet gehaald hebben, zo'n nummer had ook heel anders kunnen klinken. Dan merk je hoeveel invloed een producer heeft op het eindresultaat.

Ik vond Bono ook niet echt enthousiast overkomen, zeker niet naast de bevlogen Lanois. En na al die jaren sinds Achtung Baby en deze documentaire mag hij het 'The Fly' imago met grote zonnebrillen wel eens van zich afwerpen.

Plaatjesschieter Anton Corbijn met z'n steenkolen-Engels en ik vind de hoes uitstekend zoals ie is, juist met de band in beeld en de Joshua (gewoon met een J he, Anton!) tree op de achterkant.

Dat viel mij ook op, al heb ik de uitzending niet afgekeken. The Edge komt, in tegenstelling tot Bono, oprecht over. Biedt de geinteresseerde kijker een kijkje in zijn muzikale keuken en komt echt over als muziekliefhebber. Desondanks zit U2 bij mij in het rijtje met onder ander Coldplay en Beatles. Wereld-acts, maar IN MIJN ogen volledig overschat.

Opvallende uitspraak. Bij Coldplay kan ik me er iets bij voorstellen. In het geval van deze plaat kan ik me er bij U2 ook wel iets bij voorstellen. Ik heb de euforie rond deze plaat nooit begrepen. De wereld moest en zou aan U2 en ze waren niet meer van de radio af te branden. Alle voorgaande CD's waren beter, maar je werd overvoerd met de mindere nummers van deze (overigens nog steeds aardig goede) plaat. Na Achtung Baby heeft U2 niet veel bijzonders meer gebracht, maar ik denk niet dat ze de laatste 15 jaar overschat zijn. Ik denk dat iedereen het er wel over eens is dat hun beste werk na Achtung Baby ophield.

U2 heeft in ieder geval het vermogen gehad om zich te blijven vernieuwen en dat heeft een aantal onvergetelijke albums opgeleverd .

The Beatles hun invloed is zoveel jaar na dato nog steeds hoorbaar . Of je er van houdt is een tweede , maar het is wel 1 van DE bands geweest die popmuziek op de kaart zette .
Zeker hun periode van 1965 tot 1970 is van onschatbare waarde geweest .

Coldplay vind ik een goede band , maar die ontwikkelen zich minder .

Samen met The Unforgettable Fire mijn favo U2.
With Or Without You blijft een fenomenaal nummer ondanks dat ik het al zo vaak gehoord heb, Bono op z'n best hier.

Voor mij begint het pas écht met Achtung Baby... de platen ervoor raken me altijd met zo een 'net niet' gevoel... Niet iedereen dus

Mooie plaat maar in zekere zin voor mij ook een beetje de inzet van het verval. The Joshua Tree is voor mij het echte magnum opus van U2

Ik was ook altijd van mening dat de neerwaarste lijn werd ingezet met Achtung baby maar daarin ben ik helemaal bijgedraaid! Achtung baby hoort wat mij betreft nog 100% bij de fantastische U2!! Daarna werd het minder en minder met slechts op elk album enkele nummers die nog enigszins aan de geweldige jaren deden denken.

Ben ik het wel en niet mee eens. Ik vind ook dat na Achtung Baby hun beste werk ophield, maar ik vind niet dat ze daarna niet veel bijzonders meer hebben gebracht.
Zooropa en in mindere mate Pop zijn in mijn ogen aardig geslaagd als experimenten binnen de U2-kaders. Dat laat mij ook zien dat ik niet altijd op MuMe-scores af moet gaan. Toegegeven, U2 heeft met Zooropa en Pop het niveau van The Unforgettable Fire, The Joshua Tree en Achtung Baby niet meer gehaald.

Mooie docu van Classic Albums, met name toen het ging over Mothers of the Disappeared, Exit en vooral Running To Stand Still. Laatste is dan ook mijn favoriete nummer hier.

Totaal misplaatst de documentaire over dit album (Classic Albums). Met name Bono die zijn band een heldenstatus toedicht. "We were from another world back then", mijn inziens toch behoorlijk normale muziek in die tijd. Mooie nummers, dat wel, maar niet van "another world".
Vervolgens claimt hij "With or Without you is actually a very strange and special song, you think it's normal because you heard it so many times" en dat terwijl het nummer gewoon gebruik maakt van money chords.

Ja, en wat is nu precies je punt? Zo normaal was deze muziek toen niet als je het mij vraagt. Te midden van disco en new wave was U2 toch aardig vernieuwend bezig. In ieder geval wel op de schaal van grootte waarop ze dat deden. Misschien dat er in de underground scene wel bands waren die dit al eerder deden maar U2 was de eerste die dit naar een groot publiek wist te brengen.

Een nummer hoeft ook niet complex te zijn om speciaal te zijn.

Wat zijn money chords?

Inderdaad.
Een simpel nummer kan ook mooi/speciaal zijn.

Money chords zijn opeenvolgende akkoorden die 'gegarandeerd' voor een hit zorgen. Zo simpel werkt het natuurlijk niet, maar voor een leuk voorbeeld moet je dit filmpje eens kijken. With Or Without You zit er ook in.

[/quote]Inderdaad.
Een simpel nummer kan ook mooi/speciaal zijn. [/quote]

Helemaal mee eens, maar ik begrijp dan nog niet wat Bono precies bedoelt met "strange", het is geen experimenteel nummer of iets dergelijks. Klink lekker hoor en speciaal misschien, omdat het veel mensen raakt.

Bedenk wel dat het uit 1987 komt he... Ik kan me voorstellen dat het nummer toentertijd vrij anders, en vrij apart klonk.

Ik vind With or Without you ook een mooi nummer . Alleen vind ik het misplaatst van bono om te zeggen dat het "strange and special" is. Een goed bord spaghetthi kan ook heel lekker zijn, maar dan spreek je ook niet van een baanbrekende vreemde smaaksensatie.

Wat betreft de tijdsgeest, is het misschien lastig voor mij om dit te plaatsen, omdat ik niet in die tijd heb geleefd. Dat punt krijgen jullie .

Arrie is ook van jouw leeftijd. Zelf was ik 8 toen de plaat uitkwam, dat zegt dus niet zoveel. Het is naar mijn smaak niet het meest vreemde/aparte nummer wat er op het album staat en zeker niet uit die periode. Het is ook maar net vanuit welk perspectief je het bekijkt. Vanuit de new wave en disco gezien, oke. Maar ik hoor vooral een mix van blues, pop, rock en wat country en dat is een mix die al door veel bands is voorgedaan, alleen niet veel op grote schaal (mwah; Beatles).

Ik was toen 14 en eigenlijk alleen bekend met regulier top 40 werk. En zelfs met die beperkte achtergrond vond ik 'With or without you" niet baanbrekend of apart klinken.

Wel een mooi nummer, ik heb het nog op single gehad. Sterker nog, ik moet het nog ergens hebben.

Dan vind ik de laatste 4 nummers op dit album toch een stuk aparter/vreemder.
Misschien is minder toegankelijk een beter woord.

The Joshua Tree blijft hoe dan ook niet alleen mijn favoriete U2 album maar ook mijn favoriete album allertijden.

classic albums maak je niet tijdens de opnames
Pas jaren later bepaalt het muziek kopende publiek of het een classic is of niet.

Voor mij zijn de singles de zwakste broeders op dit album, kan door overkill komen. Mijn favoriete nummers zijn dan ook 3 niet-singles; Exit, Mothers en Running.

Ik merk dat ik steeds meer bijdraai t.o.v. The Joshua Tree. In het begin vond ik het allemaal te rustig, want het pakte me niet meteen. Op gegeven moment had ik dan een paar favorieten, waaronder Bullet in the Blue Sky en herkende ik de plaat als luisterbaar. Maar nu, na de plaat een maand lang niet beluisterd te hebben kan ik plots alle nummers dromen en bevalt het me nog ook. aparte ervaring, kan ik je zeggen...