U2 - The Joshua Tree (1987)

Er zijn zo van die platen die hele goede beoordelingen binnen halen door de critici en die door veel ervaren luisteraars worden gezien als heel goed tot zelfs een klassieker statuur. En er zijn zo van die platen die dit behalen, maar waar ik niets van moet hebben of gewoon niet goed vind. En The Joshua Tree is zo een plaat. Deze plaat is op commercieel vlak bekend, deze plaat heeft hele hoge beoordelingen gekregen en deze plaat staat in de top250 van MuMe. En normaal is mijn smaak identiek aan de top250, maar persoonlijk heeft de top250 bij deze plaat flink in de mist gegaan.

Nu is smaak niet gebonden aan feiten, dus ik kan best begrijpen dat mensen een hele andere smaak hebben dan ik. Dat er mensen zijn die zelfs deze plaat gruwelijk goed vinden. Dat vind ik niet erg en dus verwacht ik niet men dit nu gaat interpreteren als elitair gedrag. Ik kan U2 eigenlijk al een hele lange tijd niet af. Dit stamt nog in de periode wanneer ik nog niet intensief naar rock muziek luisterde, twee jaar terug. Ik vind het gewoon een hele slechte band die de enkels van kleinere bands (zoals Joy Division) nog niet eens mag kussen. Ja, Bono, ik zeg bewust Joy Division.

Waar ik me ook aan erger is Bono, de frontman. Op de één of andere manier vind ik dat maar een blaaskaak en mogen mensen dringend stoppen met alles wat Bono doet te verheerlijken. Hij is gewoon een artiest die het geluk gehad heeft om succesvol te worden, want hij verdient dat niet na zijn magere muziek die hij aflevert en nog steeds aflevert. Heel leuk en aardig dat hij opkomt voor het milieu en Afrika, maar ik ben niet degene die bakken met geld heeft en dit niet eens gebruikt voor verenigingen die actief zijn in Afrika die het geld dringend nodig hebben. Wat kan de normale mens nu in godsnaam betekenen voor Afrika ? Dus ik verwacht dat Bono stopt met zijn preken te geven op concerten, want dat moeten we niet horen. En ja, dit komt frustrerend over, maar ikzelf heb vorige vakantie vrijwilligerswerk gedaan in Afrika en die verenigen vinden Bono allesbehalve een held en een voorbeeld voor velen.

Nu technisch is dit album ook slecht. Ik heb niet gelet op de teksten, want ik ben bang dat Bono alweer gaat zeiken over wat wij moeten doen en hij niet. Nee, even serieus. Het album is totaal niet revolutionair, heel saai en eentonig en kent totaal geen sfeer. Behalve With Or Without You. Dat nummer vind ik wel goed. Nu niet om te zeggen dat het mijn favoriete nummer is die ik elke dag zal afspelen, maar als ik het hoor dan zou er wel een soort van glimlach op mijn gezicht tevoorschijn komen. Ik wil ook niet veralgemenen, maar vinden jullie dit geen vrouwen muziek ?

Ik zal natuurlijk weer afgeschoten worden, want dit is de heilige graal van de muziekwereld. Ik haat het. Ik heb geen probleem met mensen die dit goed vinden, maar om altijd dit album op te brengen als beste album is ook een beetje overdreven. Er bestaan honderden betere bands en deze muziek is totaal niet representatief voor de muziek van de jaren '80. Noem me een zeikerd, maar ik ben liever een zeikerd dan iemand die de massa meevolgt en alles wat U2 maakt als goud te zien. Just my two cents.

Dit is trouwens het eerste album die een één krijgt en het album mag verdomme blij zijn dat het geen halve punt krijgt.

Volledig eens met je stuk, al ben ik iets postiever over deze plaat. Al zal ik nooit begrijpen waarom deze plaat zou word gewaardeerd en ook U2 als band.

Sterke recensie.

Ik denk dat de mening van IllumSphere meer is gebaseerd op de haat tegenover Bono dan over de muziek die erop staat. Dat Bono de laatste tijd soms te prekerig is (hoewel hij zich nu stil houdt) kan ik wel begrijpen maar dat doet niets af van de muziek die erop staat. Ik beoordeel enkel de muziek zelf en niet het karakter van die persoon die de muziek maakt. De gebroeders Gallaghers vind ik echte eikels maar de meeste albums van Oasis heb ik hoog gequoteerd. Liever een doortrapte schurk die een meesterwerk uitbrengt dan een doorbrave ziel die een slecht album uitbrengt ...

Dat dit album niet representatief is voor de muziek van die tijd ... maar goed ook want het is daardoor tijdloos geworden. Anno 1987 werden vele albums ontsierd met dichtsmerende synths, syndrums en aalgladde steriele producties. Gelukkig dat U2 zich daar ver van hield.

Dat weet ik bijna wel zeker...

Dat je een album slecht vindt snap ik (ik ben ook geen liefhebber van U2) maar je gaat hier meer in op Bono dan het desbetreffende album, IllumSphere.

Het is niet omdat ik een hele alinea wijd aan Bono dat mijn mening is gebaseerd op de haat tegenover Bono. Moest ik me nu niet ergeren aan Bono, dan zou ik dit album alsnog een één geven. Ik vind het vreselijke muziek en ik begrijp niet waarom dit in de top250 staat. Jullie zien ook maar wat jullie willen zien.

Ach, ik herken het. Als je iets tegen een band of zanger hebt, luister je er nou eenmaal heel anders naar. Vroeger had ik ook wat tegen Bono, en vond ik de muziek ook al bij voorbaat niks.

Goed dat je gewoon je mening geeft en met ons deelt dat het absoluut je smaak niet is. Toen ik dit in 1987 voor het eerst hoorde klonk het absoluut niet zoals andere muziek uit die tijd. U2 liep eigenlijk best wel voorop toen in de (populaire) rock muziek. We zijn nu 25 jaar later. Het lijkt me dat iemand die dit nu voor het eerste hoort er anders naar luistert dan ik destijds toen ik 16 was.

Sterke recensie? Nee eerder een veel te lang en ongelooflijk lulverhaal.

Laat ik voorop stellen dat ik Bono sinds een jaar of wat ook een irritante predikant vind en dat ik mij in de Arena tijdens de Vertigo tournee kapot heb staan ergeren aan hem. Het was voor mij reden genoeg om U2 live achter mij te laten. Maar zo is hij nu eenmaal geworden. Het is geen reden voor mij om hun plaat The Joshua Tree neer te sabelen omdat Bono zo irritant is.

Je vind het technisch een slecht album maar dat is een statement die je werkelijk nergens onderbouwt of beargumenteert. Verder heb je dus ook niet gelet op de teksten zoals je zelf aangeeft. Huh? Revolutionair? Vrouwenmuziek? Vrijwilligerswerk? Man waar het je het over, waar gaat dit over? Ik volg de massa zeker niet (dan zou ik Coldplay ook geweldig moeten vinden) en ik heb er geen probleem mee als iemand een 1,0 geeft aan een album waar ik zelf 5,0 voor geef, maar dan mag er van mij wel een onderbouwing bij. Jouw stukje leest typisch als een recensent van de Muziekkant Oor die van te voren al weet dat hij een negatief stukje gaat schrijven over die ene kutband terwijl hij nog geen noot van de nieuwe plaat heeft gehoord. Zeker is niet alles wat U2 maakt goud, ze hebben ook veel pulp gemaakt maar het zijn van die open deuren die je hier intrapt zonder ergens duidelijk aan te geven wat er nu echt aan mankeert.

Vind je een plaat niet mooi? Prima. Zeg gewoon waarom gebaseerd op de muziek. Ben je voor mij een zeikerd? Nee hoor absoluut niet, het is gewoon jouw mening die echter gelet op de gebruikte argumenten eerder riekt naar een poging tot provocatie dan een eerlijke beoordeling van een jaren 80 plaat. Dat is jammer maar je ziet het vaak hier op deze website bij grote artiesten. Geen nieuws.

Moet een plaat die in een bepaald decennium wordt gemaakt om goed gevonden te worden representatief zijn voor dat bepaalde decennium? Het is de ene onzin zin na de andere onzin zin die je uitkraamt, dus geef eens een echte onderbouwing in de recensie om door velen serieus genomen te worden..

Kan me wel vinden in het verhaal van Reptile. Mijn vader was liefhebber van U2( en pink floyd en vergelijkbare artiesten), ik ben opgegroeid met het luisteren naar U2. Heb dit album in die tijd niet bewust meegemaakt maar wel met deze muziek in de jaren 90. Wat Illumsphere heeft met U2 heb ik met Nevermind van Nirvana, ik heb het niet bewust meegemaakt. Nu ik naar Nevermind luister snap ik ook niet wat daar zo legendarisch aan is. Dat heeft Illumsphere ( en kobe bryant fan)nu met U2 denk ik. Vind trouwens nu deze en Achtung baby nog altijd zeer goede albums.

Mijn opmerking was dan ook sarcastisch bedoeld, vandaar die smilie.

He ROE ik ben voor Groningen en jij voor Utrecht, dus ik mag nog steeds eerst op Illum Sphere reageren.

Prima dat hij het niks vindt. Ik ben weliswaar een U2 fan van het jaren 80 werk en was destijds ook behoorlijk teleurgesteld in dit album. Dat is jaren nadien wel wat bijgetrokken, maar alle albums ervoor blijf ik beter vinden. Achtung Baby is U2 in de perfectie. Ik mis hier gewoon het speelplezier. Maar als hij Joy Division noemt als band waarvan Bono de enkel nog niet mag kussen dan sla je toch wel een beetje door. Nou vind ik Joy Division sowieso een overgewaardeerde band waar de meest onzinnige niet meer van wederhoor te voorziene theorieen op worden losgelaten. Dat is dan weer mijn probleem. Maar ook termen als vrouwenmuziek en technisch slecht zijn helemaal nergens op gebaseerd. En ik weet niet of je de jaren 80 hebt meegemaakt, maar ondanks dat ik het een tegenvallend album vond was er in 1987 geen radiostation dat U2 niet draaide, geen feestje zonder de muziek van U2. Geen kroeg waar het dak niet afging bij welk nummer van deze plaat ook. Na het uitbrengen van deze plaat heeft U2 tot aan de uitbraak van het grunge virus alle radiostations beheerst. Dat vind ik persoonlijk wel representatief voor de jaren 80.

Ja daar ben ik het wel mee eens al vind ik het speelplezier hier op The Joshua Tree wel aanwezig en wordt Achtung Baby overheerst door bombast en overproductie wat mij betreft.

Enne ... het verschil is nog maar 2 punten. We komen eraan

Ik heb geen zin om in te gaan op je gehele recensie (ook al ben ik het er totaal niet mee eens ), maar ik vind het apart dat je dit zegt. The Joshua Tree is voor mij een album dat echt synoniem staat aan sfeer.

Ja, neem nou zo'n nummer als Exit. Geen sfeer? Kom nou...

Hoorde laatst One Tree Hill op de radio... dan begin je je toch af te vragen waarom ik niet gewoon verhoog naar de volle mep... bij deze dan

Je snakte denk ik gewoon even naar aandacht en die heb je gehad. Chapeau !!

The Joshua Tree zal uitgroeien tot een klassieker van het formaat Sgt Pepper lonely hearts club. Dat komt omdat de plaat een eindpunt in de ontwikkeling van de band is. Het zou mij niet verbazen dat deze plaat op termijn over Achtung baby heengaat en ook de top 10 nog gaat halen. Zelf vond ik lange tijd het genoemde Achtung baby ook het beste dat de band heeft uitgebracht maar ik heb deze recent toch omgewisseld voor deze in mijn top 10.

Ik denk niet dat het een nog grotere klassieker zal worden dan het nu al is, de plaat is ook alweer 25 jaar oud inmiddels. Vraag me af of de plaat ook niet te tijdsgebonden is: in tegenstelling tot bij Sgt. Pepper's merk ik dat het toch vooral de generatie is die er in '87 al bij was die dit echt hoog kan waarderen. Er zijn maar weinig jongere users die ik hier echt een hoog cijfer aan zie geven. Zelf doet Achtung Baby mij (als kind van de 90s) ook een stuk meer, al hoor ik echt de kwaliteit wel aan af.

Trouwens:Ik stoor me ook wel eens aan U2-fans die alles wat de band maakt automatisch fantastisch vinden, terwijl er zoveel betere muziek voor handen is (naar mijn idee), maar jij slaat door in ongenuanceerd afbranden en dat vind ik eigenlijk nog veel kwalijker. Het is alsof je het album alleen maar hebt beluisterd om het eens flink af te kunnen zeiken.

Sgt. Pepper staat hier in de Top 250 op 19; The Joshua Tree op 22.
Dus dat maakt niet zoveel.
Persoonlijk vind ik The Joshua Tree een stuk constanter van nivo, en dat album van The Beatles vooral teren op een sterke opener en afsluiter.

Dat denk ik dus wel, de tijd maakt platen als deze groot en groter. Deze plaat zal zich blijven opdringen als één van de meest markante van haar decennium. Daar waar Madonna, Prince en Bruce Springsteen misschien wel net zo populair waren, kan van geen van deze artiesten gezegd worden dat zij een plaat hebben in hun catalogus die zo nadrukkelijk een stempel heeft gedrukt op een decennium als deze van U2. Prince niet omdat hij simpelweg te veel uitbracht, Springsteen niet omdat die al betere had uitgebracht voordat hij wereldwijd doorbrak met Born in the USA en Madonna niet omdat haar materiaal te trendy was en haar beste plaat veel later ging maken. Michael Jackson met Thriller is de enige die dan met deze kan wedijveren.

Overigens ben ik juist van mening dat vooral de laatste platen van U2 te laag gewaardeerd zijn wat ik dan weer wijdt aan het ijzersterke oeuvre van de band. Zie voor die discussie overigens maar bij NLOTH waar er over waardering zinnige dingen door enkele users worden gezegd.

De gemiddelde leeftijd van de MuMers in acht genomen vind ik dat toch een duidelijke overwinning van de Beatles, die trouwens ook nog met een album in de top 10 staan waar U2 niet eens te vinden is.

Ik ken The Joshua Tree nog niet zo lang. Enkele jaren geleden de lp ergens voor 1 euro uit de bakken gevist. Met de singles was ik uiteraard bekend. Die vond ik al weinig bijzonders. Mijn hoop was dat de rest beter zou zijn, maar niet dus.

Dit album van U2 valt waarschijnlijk meer in de smaak bij eind 30-ers en begin 40-ers.
Ik denk dat voor de jongere MuMers U2 en The Beatles gelijkwaardig zijn, en beide ouwe lullen muziek.

Een echte klassieker uit de jaren 80 vind ik het debuut van Terence trent D'Arby.
Echt een plaat die eigenlijk in de Top 250 thuis hoort.

Scorebordjournalistiek.

Als je kijkt naar wie deze plaat in zijn top 10 heeft dan zijn dat hier vooral late 30ers en 40ers, bij Sgt. Pepper's zit daar veel meer spreiding in.


Joshua Tree is inderdaad erg constant, maar Sgt. Pepper's ook wel toch? Ik vind het niveau vrij hoog blijven eigenlijk, de opener reken ik eerder bij de mindere dan bij de betere tracks.

Ik denk dat dus niet. Muziek van The Beatles wordt ook door jongeren goed gevonden. U2 kennen sommigen niet eens.

Ik denk echt dat je dit verkeerd ziet: de Beatles zijn echt nog heel populair als het gaat om muziek van vroeger. Veel jongeren houden zich bezig met de muziek uit de 60s en laten de 80s en U2 voor wat ze zijn. Op studentenfeestjes hoor je de Beatles ook regelmatig, terwijl ik me eerlijk gezegd niet kan herinneren daar ooit U2 gehoord te hebben. Laat ik het zo zeggen: de Beatles zijn van alle tijden en U2 is typisch jaren '80.

edit: Kronos en ik zitten in ieder geval op 1 lijn.

Dat laatste lijkt me sterk, U2 scoort nog regelmatig hele grote hits.

En kennen jongeren die hele grote hits? Ik in ieder geval niet.

Juist de opener van Sgt. Pepper nodigt uit om verder te luisteren.
De afsluiter is het beste wat ze in mijn ogen gemaakt hebben.
De jongeren die ik over muziek spreek kunnen veelal wel de link met Bono en U2 leggen, maar juist vaak niet die van McCartney en The Beatles.
Maar dan hebben ze het toch over muziek van vroeger.
Verder is er geen band die eens om de zoveel tijd gehypt wordt dan The Beatles ( op de remaster hoor je Ringo zijn stoel verzetten), kom op zeg!!
Een beetje remaster mixt juist dat vervelende geschuif er uit.

kronos is een 40-er en Herman een 30-er.
Ik hoor hier liever iemand onder de 20 jaar op reageren.
Of van net 20 (Arrie bedankt )