U2 - The Joshua Tree (1987)

Behalve dan wat dat erg constante van The Joshua Tree betreft. Ik vind het een typisch singles-album. Drie op een rij vooraan het album en de rest opgevuld met middelmatig spul waar alleen de echte U2 fan voor warm loopt. Wat dat betreft is U2 beter met Madonna te vergelijken, die ook eerder een artiest van de singles is dan van de albums.

@deric,

Mensen onder de 20 die ik ken, daar baseer ik mijn oordeel op. Die jongeren vinden de Beatles geweldig. Over U2 heb ik hen nog nooit gehoord. Ik kan mij ook niet voorstellen van welk nummer ze dol zouden moeten zijn. Wat uit de jaren 80 komt klinkt allemaal gedateerd en het latere werk spreekt gewoon nog veel minder aan.

Ik ben juist niet echt een U2-fan, maar vind de albumtracks op dit album erg de moeite waard. Ik vind nummers als One Tree Hill, Exit en Mothers of the Disappered mooier dan de singles, maar die laatste twee zijn nou eenmaal niet hitgevoelig...

Dan voel ik me geroepen. Ik ben groot fan van U2 en vind The Joshua Tree hun meesterwerk. Van The Beatles heb ik nog nooit een heel album beluisterd, maar ik ken wel een boel singles. Ik vind het wel aardige muziek maar hoor de genialiteit eigenlijk niet.

Komaan, U2 is bijna zo legendarisch als The Beatles. Natuurlijk zijn The Beatles de meest legendarische band in de popgeschiedenis maar U2 is en blijft nog steeds erg populair, zeker hun live-optredens. Daar kan Madonna niet aan tippen, ze is meer bekend van haar hits.

Overigens vind ik de albumtracks van The Joshua Tree zeker zo goed (en zelfs beter) dan de 3 op single uitgebrachte nummers.

. Beetje raar om de grootste band ooit te vergelijken met een band die toch bij lange na niet aan de status van The Beatles mag komen (hoe goed en groot ook).

Want zodra je een andere 60s-gigant neemt, The Rolling Stones, wordt het alweer een heel ander verhaal. Want hoeveel jongeren luisteren naar The Rolling Stones? Een stuk minder dan naar U2, denk ik.

Los van het feit of ze ook daadwerkelijk van U2 houden (en erover praten, is heel wat anders dan ze wel of niet kennen), denk ik dat je wel erg onder een steen moet leven, wil je U2 niet kennen. Want inderdaad, zoals Arrie zegt, wordt je nog steeds doodgegooid met hun hits.

Ik heb jarenlang op een alternatieve studentenvereniging rondgelopen en daar toch regelmatig mensen ontmoet die echt Beatles-fan waren. Mijn opmerkingen zijn ook gebaseerd op mijn studentenjaren als tiener en twintiger en mijn ervaring als dj op studentenfeestjes (van mijn 19de tot grofweg 28ste regelmatig gedaan). En ook daarbuiten wel, bv. op mijn vorige werk twee stagiaires van rond de 22 ontmoet die ook fan waren de Beatles.

Het is natuurlijk ook met wie je omgaat, maar ik ben irl maar weinig jonge U2-fans tegengekomen. Eigenlijk alleen een paar op deze site. Op mijn middelbare school was ik ook de enige die enigszins interesse had in U2, maar met de albums uit die periode (Zooropa en Pop enzo) hebben ze ook weinig nieuwe fans gemaakt.

@ Kronos: Veel muziek uit de jaren 80 klinkt gedateerd; absoluut.
Veel jatwerk; het bombastische van Trevor Horne; de Stock Aittken & Waterman hitmachine, de funkie beats van Prince, het monotone kille syntheziser geluid, de Amerikaanse coupe Adam Curry hardrock.

Maar juist het herkenbare gitaargeluid van The Edge en het jeugdige enthousiasme van Bono klinkt neg steeds verfrissend.
In de postpunk klonk veel negativisme voort, U2 had juist vooral een positieve houding.
En dan heb ik het nog niet eens over de drumpartijen gehad.

Met Zooropa en Pop hebben ze gelukkig niet veel fans gemaakt.
Maar van die albums ontken ik dan ook altijd het bestaan.

Zelfs mijn vader vind The Beatles niet meer van deze tijd, en luistert liever naar U2.
Toen ik draaide, had ik meer de behoefte om nieuwe muziek te brengen; de vraag naar U2 en the Beatles was toen helemaal niet aanwezig; op dat Batman nummer van U2 na (maar dat draaide ik gewoon niet )

Eerder prekerig dan positief volgens mij. Ook al in de jaren 80. Hun muziek klinkt dan ook nogal zeurderig en deprimerend. Maar goed, ik ben dan ook geen fan.

Ik heb als jongere in m'n jeugd in ieder geval een stuk meer van U2 meegekregen dan van de Beatles. Natuurlijk kende ik de naam Beatles wel, en ik kende waarschijnlijk ook wel wat nummers, maar ik kan me in ieder geval een stuk meer van U2 herinneren die immers nog regelmatig hits scoorden. Rond een jaar of 14 keek ik steevast naar Top of the Pops waar ze ook zeker zijn langsgeweest (in ieder geval met City of Blinding Lights), in m'n klas was de nieuwe versie van One met Mary J. Blige erg populair, en nummers als Vertigo en The Saints Are Coming waren gewoon megahits waar ik toen echt niet aan kon ontkomen.

U2 is best een grote band natuurlijk.

Toen dit album uitkwam stond U2 volgens mij nog niet als 'prekerig' bekend. Dat is pas later gekomen.

Mee eens met kronos dat vele muziek uit de jaren '80 gedateerd klinkt nl. de mechanische Stock-Aitken-Waterman-producties, vele AOR ... maar die van U2 blijft fris klinken door de natuurlijke productie en hun songs - toch zeker in die tijd - blijven overeind.

Hun optreden in De Kuip in 1987 vond ik behoorlijk prekerig. Dat was de opmaat naar hun mislukte volgende album Rattle and Hum.

Dat album vind ik alles behalve mislukt.

Exit, Running en Bullet zijn imo toch nog een stuk beter dan die 3 singles.

Bullet was ook een single. Het komt in ieder geval veel op de radio.

Bullet was geen single, maar juist het bewijs dat U2 het bij dit album niet alleen van de singles hoeft te hebben.

Bij de Songs KO van 1987 hier op de site, wint trouwens ook een nummer welk geen single was, namelijk Mothers of the Disappeared.
Red Hill Mining Town werd nummer 2; ook geen single.


Muziek >> Muziekgames >> Knock-Out Songs: 1987

Zal ook wel met de kwaliteit van dit album te maken hebben.

Bovendien had Kronos het over de eerste 3 tracks.

Ik denk dat Herman hier de spijker op zijn kop slaat. Ben je er zelf bij geweest dan beoordeel je deze plaat heel anders dan een latere generatie. De generatie vóór mij zal op die manier anders aankijken tegen Sgt. Peppers wat ik op zich een mooie plaat vind, enkele fraaie documentaires over heb gezien, maar die mij veel minder doet dan The Joshua Tree.

Zo zal een persoon van één generatie later weer veel meer hebben met een plaat als Nevermind van Nirvana, toch gezien als een van dé platen uit het jaren 90 decennium. Ik heb de jaren 80 qua muziek heel bewust meegemaakt, een enorm aantal concerten bezocht van diverse bands en ook de opkomst en groei gezien van bands als U2, Simple Minds, Big Country, Peter Gabriel solo, Phil Collins solo en de omslag van Genesis van symfonische rock naar hitband om enkele dingen te noemen. Of Joshua Tree nu echt dé plaat is van de jaren 80 durf ik niet te zeggen maar wel een van de belangrijkste. Deze doet mij dus meer dan dé platen uit de andere decennia.

Ik had overigens veel liever de jaren 70 zo beleefd en dan ook nog het liefst in California

Tijdgebonden en alweer 25 jaar oud, dat spreekt elkaar een beetje tegen. Er zijn jonge users die naast het huidige aanbod, The Beatles en U2 zullen ontdekken, waardoor ik denk dat Joshua alleen nog maar groter zal groeien

Hoezo? Ik ken wel oudere albums die ik behoorlijk tijdsgebonden vind.

De tijd is voorbij dat leeftijd een rol speelt in het wel of niet goed vinden van bepaalde muziek. Ooit was dat zo, omdat je je afzette tegen de suffe muziek (en de nog suffere maatschappij) van je ouders.

Toen, in de jaren '60, is de (rock-)muziek zoals we die nu nog kennen ontstaan en ondanks alle aspecten, varianten en wat dan ook, heeft zich een dergelijke breuk niet meer voorgedaan.

En van Bach en Mozart kan het ook niet meer schelen of de één honderd jaar eerder leefde dan de ander. Dat gaat met rockmuziek ook gebeuren.
De vraag is alleen hoe goed we blijven om alle muziek (qua aanbod) onder de aandachte te krijgen en te houden.

En vervolgens zie je hier op de site liefhebbers van Neil Young tussen 16 en 80 (bij wijze van spreken) maar het geldt ook voor andere artiesten.

U2 heeft met The Joshua Tree een album gemaakt in 1987 zonder dat het duidelijke kenmerken (bijvoorbeeld de productie) van de jaren '80 in zich heeft. Het is wat mij betreft dan ook net zo tijdloos als Sgt. Pepper die eerder werd genoemd. Hoewel daar meer jaren '60 in zit dan jaren '80 in The Joshua Tree.

Iets anders is, dat je als liefhebber opkomst en ondergang van een album destijds aan den lijve kunt hebben ondervinden. Dat geeft nog een extra positieve (of negatieve) beleving aan het album. En dat kan het om die reden ook specialer maken.

Maar er komt een tijd, laten we zeggen in 2080, dat de liefhebbers van muziek daar geen idee meer van hebben. Artiesten uit de jaren '60, '70 van de eeuw er voor allang dood. Kwalificaties als 'gedateerd' spelen geen rol meer, niemand die het nog heeft meegemaakt.

Maar The Joshua Tree is nu zo'n album waarvan ik denk dat het ongetwijfeld gaat overleven.

Omdat mijn studie voorgaat dan reacties van mensen die op hun teentjes getrapt zijn, kan ik nu pas reageren :

Waar sabel ik The Joshua Tree neer vanwege het feit dat Bono een blaaskaak is ? Het is niet omdat ik een alinea wijd over Bono dat het perse door hem is dat ik dit album slecht vind. Er zijn honderden factoren die hebben besloten om er voor te zorgen dat ik dit album slecht vind.


Moet ik bij ieder album die ik slecht vind een diepe analyse op tafel gooien ? Ik kon het misschien beter argumenteren, dat wel.



Ik heb die teksten niet geanalyseerd, dus ik heb er niet echt op gelet, nee. En haal die drie woorden niet eens los uit de context. Moest je jouw ogen open doen, dan zou je weten aan wat die drie woorden werden gelinkt.


Hopelijk wil jij een jaar wachten, want ik heb het momenteel te druk met mijn studie en het opstarten van mijn band. Maar jij zult zeker een echte onderbouwing zien. Als jij het zo graag wilt, omdat jij je aangevallen voelt omdat ik iets zeg over 'jouw' favoriete band.



Staat iets sfeervol vinden niet gelijk aan subjectiviteit ? En ik heb even die Exit opnieuw beluisterd. Don't shoot me, maar ik vind het eerder een saai nummer die ik absoluut niet sfeervol zou kunnen noemen. Ook vind ik het ook zo een emotieloos nummer (m.a,w, het nummer wordt op een gevoelloze manier gebracht), de tekst niet inbegrepen. Nummers die op zulke manier worden gebracht vind ik absoluut sfeerloos. Then again, het is iets subjectief.


Wil je serieus een discussie starten over waarom Joy Division beter is dan U2 ? PM me maar of open een topic op het forum!


Jij vindt dat Joy Division een overgewaardeerde band, terwijl je naar de grootste overgewaardeerde band luistert ? Dan sla jij hier even door. En heb jij het over de verschillende interpretaties van Closer wanneer jij 'de meest onzinnige niet meer van wederhoor te voorziene theorieën' zegt ?


Het betekent niet dat het commercieel populair werd dat het daarom representatief voor de jaren '80 is. Mijn definitie van representatief is dat het op een eigen manier de jaren '80 kenmerkte, U2 heeft gewoon een mengeling van commercieel interessante geluiden/thema's/whatever gebruikt en met dat gescoord. Dat heet ik niet op een eigen manier of origineel.


Dit album tijdloos gaat me imo wat te ver. Dit is absoluut geen tijdloos album, verre van. Een tijdloos album is een album die stof tot nadenken geeft en dat album is verre van een album waar je uren over kan discussiëren. Weliswaar over de inhoud en niet om de positie van dit album.


Moet ik dit nog serieus nemen ? Jouw insinuaties raken nog kant noch wal. Het is niet omdat jij het denkt, dat het perse zo is. Als jij enkel zoiets kan zeggen, dan ben jij toch wel oppervlakkig. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik zo een bericht bewust heb geplaatst. Een soort van tactiek, het is nu aan jullie om verder te kijken dan jullie neus lang is en de oplossing van dit raadsel te vinden. Uiteraard zonder dat je die vervelende insinuaties gebruikt als middel om tot die oplossing te bekomen. Succes!

Zware kost hierboven, heren toch... wat een opwinding.
Maar eens dat deze plaat niet gedateerd klinkt. Over heel platen uit die tijd valt dat niet te zeggen en daar zitten veel bands/artiesten bij die ik hoog had(heb) zitten, maar mij wel enigzins teleurstelde met een belabberde produktie waar de songs erg onder leden.
Eno en Lanouis hebben degelijk werk geleverd. Prima aanvoelend hoe U2 zijn volgende stap wilde maken.
Luc M bewoord het uitstekend , helemaal eens met die stelling. De groep bleef bij zichzelf en vermeed godzijdank de typische bliepjes en andere zeer tijdsgebonden drum en synth sounds.
Dat alleen maakt het natuurlijk niet tot een classic, maar het songmateriaal is en blijft groots.
Nog altijd met evenveel impact als toen het geworpen werd. Een plaat die blijft staan als een huis en nog steeds hetzelfde kippevel geeft. Dat is in mijn ogen een classicalbum.
Maar eerlijk is eerlijk, ik heb ook niet altijd zin in Bono. Een groot artiest , compleet, maar zijn wereldverbeteraarsrol neemt wel eens te groteske vormen aan.

Ik kan me nog heel goed herinneren dat The Joshua Tree uitkwam.
De plaat klonk heel organisch en direct, zonder de vette productie die in die tijd veel platen erg tijdsgebonden maakte. De plaat had bijna een religieuze hogere sfeer.
Als The Joshua tree in 1969, 1978 of in 2009 was uitgebracht was de impact net zo groot geweest. Ik vind deze plaat totaal niet veroudert of gedateerd. Hooguit teveel gedraaid of gehoord, vandaar dat ik de plaat bijna niet meer opzet.
Net zoals alles wat spraakmakend is of was, zijn er ook veel tegenstanders en is er veel discussie over het belang en de muzikaliteit. Maar ook dat maakt een plaat groot, lovers en haters vliegen elkaar in de haren. Zie ook Dark side of the moon, sgt pepper of OK Computer.

Ik vraag me serieus af of je het album wel hebt beluisterd. Als bijvoorbeeld nummers als Bullet the blue sky, Running to stand still, Mothers of the disappeared of One tree Hill niet hartstikke sfeervol zijn en je niet raken moet je wel een ijskoude zijn. Deze nummers zitten juist vol (verschillende) emoties! Het is voor mij duidelijk dat dit gewoon een persoonlijke aanval tegen Bono van je was.

Sfeer is er genoeg. Er is emotie, grimmigheid, somberheid, opgetogenheid, alles is er in terug te vinden.
Saai is een mening die je mag hebben, dat is voor een ieder verschillend, maar eentonig is het beslist niet.
Eentonigheid vertaald zich in continue dezelfde structuren, akoordenschema's, ritmes en zanglijnen. U2 is herkenbaar, maar verre van eentonig hier.

Je bent er zelf uren lang over aan het discussiëren. En je kunt alles over dit album vertellen maar beweren dat er geen sfeer is kan ik toch niet ernstig nemen.