U2 - The Joshua Tree (1987)

Hardrock is voor simpele zielen. Die je moet inderdaad niet teveel lastig vallen met 'ontwikkelen'.

De singles van de laatste Take That vond ik anders echt niet onderdoen van die van U2 hoor. Sterker nog, als U2 die zou opnemen zouden mensen er niet eens over vallen, denk ik.

Dat weet ik niet.
De eerste single van No Line On The Horizon was Get on Your Boots, volgens mij was daar ook geen U2 fan gelukkig mee, dus kritisch zijn ze zeker wel.

Het werd wel een Top 5-hit in Nederland, dus echt geflopt is het ook niet.

Dan leef jij in een ander Nederland.

Get on Your Boots - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Jij kan marketing niet los zien van de muziek, merk ik. Maar met het noemen van enkele niet al te serieuze top 40 acts, illustreer je wel dat de succesfactor niet afhankelijk is van de muziek die je maakt.

Get On Your Boots - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Tja, jullie praten over verschillende charts. In de top 40 is het niet verder gekomen dan een zestiende plaats.

Ik het misplaatst om hier over marketing te praten. Alsof de plaat daardoor groot geworden is. Marketing is een instrument dat de verkoop ervan kan beworden maar het kan geen bedrage leveren aan in welke mate het de tand des tijds kan doorstaan. Dat moet de plaat zelf doen en dat is redelijk gelukt, hoewel het naar mijn mening een stuk hoger had mogen staan. Maar dat zie ik nog wel gebeuren.

Als je de plaat hoger in de lijsten wil hebben, zul je het toch wat beter moeten promoten.

En dan nog meer superlatieven aanhalen, opdringende teksten schrijven, schreeuwerig en.............dan begint het op marketing te lijken.

Elke vorm van aanprijzing valt onder marketing. Het is niet de satan ofzo.

Ben het niet helemaal eens met de marketing discussie. Take That, Herman's voorbeeld, diende maar een doel; Geld verdienen voor de platenbaas. Goed gemarket, want leuk uitziende jongens en catchy top 40 materiaal, maar dat vergelijken met een band als U2 is onzin. Dat is een band die vanuit het pure muziek maken steeds groter werd, waardoor steeds meer mensen geld aan ze konden verdienen, ja ook de marketeers van de platenbaas. Commerciële muziek alleen bedoeld om geld mee te verdienen vs. muziek die door zovelen goed gevonden wordt dat er veel geld aan te verdienen valt. Fundamenteel andere uitgangspunten in de marketing.

Voor de door Tony genoemde band geldt dan ook nog eens dat hun levenscyclus een korte is en daarna ver wegzakken in het collectieve geheugen. Music Box van Mariah Carey is daar een geweldig voorbeeld van. Tientallen miljoenen van verkocht, misschien zelfs meer dan TJT, en hier haalt het nog geen honderd stemmen. Dat komt omdat men destijds de sterke punten van Carey goed heeft uitgemolken. Wanneer dan marketingstorm gaat liggen komt het op de inhoud aan en dan blijkt dat velen bij het opstellen van een top 10 niet aan haar denken waar je dat op basis van de verkopen misschien wel zou verwachten.

Ik vind het gemaakte onderscheid vreemd. U2 gedraagt zich als en commerciele onderneming. Dat alhier de muziek kennelijk hoger wordt ingeschat dan take that vind ik niet belangrijk.
Wat kost een kaartje voor zo'n concert waarbij je alleen iets op een scherm kan zien? €50 tot €100? En hoeveel mensen passen er in zo'n stadion? 30.000?
Take that is kinderspel vergeleken bij U2!

Toch is er een behoorlijk verschil in het marketing verhaal. Bij Take That en nog meer bij bijvoorbeeld Venga Boys en zo gaat het puur om het geld verdienen. De muziek is volledig afgestemd op wat de koopmarkt op dat moment behoeft. Er is geen sprake van liefde voor muziek in eerste instantie, maar vooral om geld te verdienen. Als de mensen daarachter meer geld konden verdienen met presentaties geven, hadden ze dat waarschijnlijk gedaan.

Bij U2 is het veel meer muziek zoals zij dat beleven, veel meer muziek met een ziel, met passie. Het gaat hun in eerste instantie om muziek maken zoals zij het willen maken, mooi vinden. Dat dat vervolgens groots wordt neergezet in de markt en dat alle toeters en bellen uit de kast wordt gehaald om de muziek in de markt en aan de man te brengen, is zeker waar. Maar de muziek van U2 is wel vanuit de liefde voor muziek zelf bedacht, vanuit hun ziel, hun passie voor muziek an sich, intrinsiek uit hun eigen ik vandaan gehaald. Dat is totaal niet de gedachte van die korstondige bands die heel snel heel veel verkopen en vervolgens weer verdwijnen. Daar is eerst gekeken wat het best zou kunnen aanslaan en vervolgens is op die te verwachten behoefte muziek geschreven.

Waarom zou dat ziel & passie niet onderdeel kunnen zijn van het commerciele concept?
The Rolling Stones hebben ook de naam te hebben het voor de muziek te doen. Persoonlijk geloof ik er niets van. Als je het voor de muziek doet, durf je gewaagde keuze's te maken. Laat de grote hits uit het verleden maar eens in de tas en speel eens enkel nieuw materiaal. Doen ze niet, want dan haakt het grote publiek af. En dan komt dat stadion niet vol.
Vergelijk U2 eens met Zita Swoon en vertel me dan nog eens dat U2 het uit liefde voor de muziek doet. Ze zullen zich vast vermaken. Dat geloof ik best, maar uit passie coor de muziek? Mwah.

Of de muziek nu je goedkeuring wegdraagt of niet. Of de muziek nu volgens kenners verantwoord is of niet. Men wil dat het verkocht wordt en om het verkocht te krijgen moet je het marketen. Zo eenvoudig zijn die zaken nu eenmaal.

Hebben jullie het nu eigenlijk over de huidige U2 of de U2 ten tijde van dit album, want daartussen zit nog een verschil vind ik. Met The Joshua Tree was U2 eindelijk een stadion band geworden nadat de groep stelselmatig een groter publiek kon aanspreken. Daarbij is er zeker marketing gemoeid geweest, maar het feit dat U2 zo langzaamaan is gegroeid bewijst dat er meer mee gemoeid is dan een marketingtruc.

De laatste 10 jaar teert U2 wel op de reputatie en hun oude hits en dan ben ik het wel gedeeltelijk met jullie eens.

Nogmaals muziek en marketing = 2 verschillende dingen. De platen komen niet vanzelf op je platenspeler waaien. Je moet erop attent gemaakt worden dat je die platen kan kopen en je moet erop attent gemaakt worden dat het ook goed is dat je ze koopt. Dat proces heet vermarkten ofwel marketing. Marketing zien als symbool van tekentafelgroepjes is een onjuist uitgangspunt. Ook goede dingen (arbitrair) moet je in de markt zetten en promoten.

@Hallo
Ik heb het inderdaad over het U2 van de laatste 10 tot 20 jaar.

@Edwynn
iPads en marketing zijn ook twee verschillende dingen, maar de iPads worden toch echt gemaakt om te worden verkocht.

U2's muziek toch ook?

Take That was een marketingtruc van de tekentafel, Edwynn, niks meer, niks minder. U2 verdient zoveel voor Island, dat ze een marketingbudget vrijmaken om iedere nieuwe release te promoten. Dat is echt heel iets anders. Het begon denk ik zo'n beetje bij TUF. En dat gaat door tot het genant wordt. Want of dat nieuwe album nou nog toegevoegde waarde heeft of niet, het is altijd het beste dat ze ooit gemaakt hebben. Als ze dat soort dingen moeten roepen, weet je dat het te laat is voor zo'n band. How to Dismantle an Atomic Bomb werd zo gepromoot, ik heb niet meer de moeite genomen te luisteren of het waar was....

Jullie zien marketing als iets vies. Maar U2 had nooit een stadionact kunnen zijn zonder marketing. En onder marketing versta ik niet alleen reclamepraatjes. Daar vallen ook die contacten onder die je op live aid zetten, singles, videoclips, persfoto's, timing van releases. Kortom alles wat zo'n band maar in het nieuws houdt. Als de muziek dan ook nog eens klopt, valt alles op zijn plaats.

Helemaal niet vies van marketing. Alleen als het product ondergeschikt is aan het geld verdienen, zoals bij Take That etc, dan kots ik ervan. Dat was bij U2 niet het geval, de muziek was de basis van het succes, dat op slimme manier, zoals je schetst, steeds verder is uitgebouwd. Nu zijn ze vooral bezig hun carrière te rekken om maar weer een wereldtour te kunnen doen, hun bekende hits te spelen en de zakken van heel veel mensen weer te vullen. Zoals jij het beschrijft is marketing prima, als je het te ver doorvoert en het cashen er te dik bovenop ligt, krijg ik een vieze smaak in de mond. Dat is met U2 de laatste jaren wel het geval wat mij betreft, zoals je begrijpt.

Alle muziek waarbij je moet betalen om het te verkrijgen is commercieel. Marketing is nodig om de muziek aan de man te brengen en doet niets af van de kwaliteit van de muziek.
Ik hou met mijn beoordeling enkel rekening met wat er op de CD staat, niet hoe die gepromoot werd en ook niet op basis van de verkoopcijfers. The Joshua Tree werd een verkoopsucces maar geef ik 5* omdat ik het een meesterwerk vind: passioneel, sfeervol en spiritueel. Take That verkocht ook erg goed maar geef ik veel minder omdat hun muziek te glad, te zoet en te weinig origineel is. Ik denk dat ik zo duidelijk ben.

Voor mij toch wel het ultieme U2 album ondanks stevige concurrentie van Achtung Baby.
Met zeer veel genoegen heb ik dit weekend de gehele box set beluisterd / bekeken en daarmee weer in mijn mening gesterkt dat in mijn ogen deze plaat het beste is wat het ierse viertal heeft gemaakt.
De opgepoetste versie van dit album klinkt net wat beter dan het exemplaar dat ik al jaren in de kast heb staan, vooral in nummers zoals Running To Stand Still & Exit hoor je dat duidelijk terug.
De bonus CD is absoluut de moeite waard, niet alles is even sterk maar nummers als Walk To The Water, Spanish Eyes,Silver & Gold en Race Against Time zijn prima songs.
Het document Outside It"s America is leuk om een keer te bekijken, maar ik werd vooral getroffen door de DVD Live From Paris.
Ik heb zelf 2 DVD "s van de heren in de kast staan ( Go Home Live From Slane Castle & Live From Chicago ) maar die halen het niet bij de DVD die in deze box zit.
Opgenomen op 4 juli 1987 ( ca. 2 maanden na het concert in de kuip ) straalt de band nog een enorme energie & power uit en spat de spelvreugde van de band af.
Naief of niet , ik vond Bono toen een zekere oprechtheid uitstralen, pas later begon hij daar wat in door te draven.
Ik weet niet of de DVD Live From Paris los te verkrijgen is maar dat vind ik wel een hebbedingetje.
Uniek tijdsdocument wat mij betreft.

De Kuip was 10 en 11 Juli 1987, dus Parijs was een week eerder. Ik kwam het prachtige kaartje net nog tegen.

Deze boxuitgave van U2 is voor iedere fan een must have, inderdaad vanwege de prachtige DVD met concert en docu maar ook de CD met alle B-Kantjes. De meest creatieve periode van U2, beste U2 plaat zonder twijfel.

De DVD van deze box is niet los verkrijgbaar, de audio van de DVD is wel verkrijgbaar doch alleen als download via iTunes.

Ik leefde toch echt in de veronderstelling dat het concert in 1987 in Rotterdam in de maand Mei was, maar ik ben dan ook niet meer in het bezit van het kaartje
Jammer dat deze DVD niet los verkrijgbaar is, Bono is zeer goed bij stem en de band speelde een geweldige setlist op zeer indrukwekkende wijze.
Misschien dan toch maar eens achter deze boxuitgave aangaan.
Dit album blijft voor mij een meesterwerk.

Uiteindelijk vind ik deze toch net iets minder dan Achtung Baby. De nummers 1-4 zijn natuurlijk top. Alleen de nummers die daarna komen vind ik toch minder. Achtung Baby is naar mijn mening completer, meer een geheel.