U2 - The Joshua Tree (1987)

Met de singles word je doodgegooid op de radio dan zijn de andere nummers zoals Exit interessanter. Neemt niet weg dat Streets mijn favo U2 nummer is!

Ik vind deze plaat dan weer net iets beter dan Achtung Baby, wellicht ook omdat de Joshua Tree Tour echt beduidend beter was dan de Achtung Baby 'U2 is becoming a Circus Act' tournee.

Ik vind dit album ook iets beter dan Achtung. Op dit album zijn alle nummers goed. Op Achtung bijna. Op Achtung isTrying to Throw Your Arms Around the World voor mij een dissonant. Op Joshua klinken de heren ook nog net wat meer gedreven/gepassioneerd.

Ik vindt eerlijk gezegd, 'Bullet the blue sky', het mooiste track van dit album.

Dat mag!

Voor mij is dat veruit het beste lied van dit album !

Ik vind Bullet the Blue Sky samen met Running to Stand Still en Trip Through Your Wires de minste nummers. I Still Haven't Found en With or Without You zijn wel fijne tracks, maar ook weer niet het beste van U2. Dan vind One Tree Hill en Red Hill Mining Town al beter. Where the Streets Have No Name is wel een terechte klassieker, en serieus onderschat zijn dan weer In God's Country, Exit en Mothers of the Disappeared. Die drie, dat is U2 op z'n best. Die dynamiek in Exit, dat sinistere in Mothers. Heerlijk. Door die tracks verhoogd naar een 4*.

Door de messiasrol die Bono zich in de loop der tijd heeft aangemeten, ben ik me steeds meer gaan ergeren aan deze band. De documentaire over Jack White, Jimmy Paige and the Edge deed bij mij de deur dicht. Met zoveel effect kan ik ook gitaar spelen....(nou ja: een beetje dan)

Bono is een preker en is vaak een tikkie over de top.
The Edge kan voor mij eigenlijk niet stuk. De man zijn spel is grotendeels bepalend voor de sound van U2.
Tuurlijk is hij erg van de effecten, maar gebruikt dit wel in dienst van de songs.
Het is geen pieler, maar gebruikt in mijn optiek de juiste sounds op het juiste moment.

Dit album kan voor mij nooit meer stuk in ieder geval, al is het ook een stuk jeufdsentiment.

Ach je kunt altijd wel ergens een stok vinden om mee te slaan.
En over die effecten gesproken. Wees blij dat een band steeds op zoek is(was?) naar een wat andere sound dan telkens weer met dezelfde meuk te komen. Daar zijn al genoeg bands mee in de vergetelheid geraakt.

Ondanks dat ik je een heel eind kan volgen m.b.t. Bono vraag ik me af wat dat met dit meesterwerk te maken heeft eerlijk gezegd. Ik lees nergens in je post iets over het album zelf.

Bono's gespreek staat inderdaad buiten deze plaat.
Naar ik begrijp is kistenkuif niet onder de indruk van The Edge zijn spel (mag ik het zo stellen ?)
Ik weet niet of het ook voor deze plaat geldt trouwens.
Een wat meer gemotiveerde recentie zou op zijn plaats zijn.

The Edge vind ik een geweldige gitarist, met een mooie eigen sound.
En daarin heeft kistenkuif wel een punt; andere nummers spelen zoals in de genoemde documentaire met Jimmy Page ( want zo heet die man; niet Paige) en Jack White gaat hem minder af, maar daar springt vooral Jack White er echt uit.

Edge is ook niet zozeer een virtuoos. Hij speelt gewoon hele fraaie dingen. Een breed pallet waar hij de U2 sound heel smaakvol inkleurt.
Typisch een gitarist die voor het liedje gaat.
White is in in de docu inderdaad erg sterk. Ik vind het overigens wel een interessante documentaire.
De liefde voor het vak komt aardig tot uiting.

The Edge past er gewoon niet tussen, had voor een Keith Richards gekozen; dezelfde feeling voor blues en rock als Page en White.
The Edge plaats ik eerder tussen Tom Morello ( Rage Against the Machine) en Jonny Greenwood (Radiohead); gitaar in combinatie met effecten.
Een samenwerking tussen Mark Knopfler, David Gilmour en Eric Clapton zou ook passend zijn geweest; en denk ik wel de moeite waard.

Neem mijn opmerkingen niet al te zwaar. ik ben het wel met je eens: The Edge vind ik de meest muzikale van het stel. En het lijkt me een aardige kerel. Het ritmetandem vind ik nogal monotoon op de tel. Dan kunnen stem en gitaar er fijn omheen waaieren. Dat is hun stijl, niet de mijne. Het is nooit mijn band geweest. I will not follow..

En Bono? Dat is gewoon een zeer persoonlijke irritatie van mij. Ik hou niet van zijn extatisch gegalm. En zijn grote ego, mooie verhalen en geldhonger zouden geen rol mogen spelen bij het beoordelen van zijn muziek. Maar doen dat wel. Niks menselijks is mij vreemd.

Mijn nummer 1 in de top 10.Meesterwerk, maar dat weten de meeste wel.11 juweeltjes van vinyl.
Kant 1 de commerciëlere kant. Kant 2 Mijn favourite kant met als klapstuk, Mothers of the Disappeared

Where the Streets Have No Name, I Still Haven't Found What I'm Looking For en With or Without You blijven een fantastisch openingsblok

Dat zeker, vroeger toen ik me nog niet echt verdiept had in muziek was dit mijn favoriete album. Inmiddels is de liefde een beetje bekoeld. Maar dit blijft een zeer goed album.

Absoluut mee eens.

Met de geniale opener Where the Streets Have No Name opent U2 zijn vrijwel foutloze album The Joshua Tree uit mijn geboortejaar. De meeste nummers zijn uitstekend en perfect opgebouwd, waarbij Bono duidelijk de man is die het verschil maakt. Natuurlijk zijn er hier en daar wat mindere nummers zoals Trip Through Your Wires en Bullet the Blue Sky. Daarbij is het allemaal ook wel wat veilig en soms iets te sentimenteel, niettemin is dit zo’n album die op elk moment van de dag aangezet kan worden.

Toch interessant; Trip through your wires en Bullet the blue sky mindere nummers en Bono de man die het verschil maakt...weet je het zeker?

In Bullet the Blue Sky maakt Bono inderdaad het verschil, maar dan in negatieve zin. Zijn preek kan ik duidelijk niet hebben. Trip Through Your Wires leunt teveel op zijn refrein, en daarbij vind ik dat refrein te simpel.

En ja, wat mij betreft maakt Bono in bijna elk nummer het verschil (zowel in negatieve als positieve zin). Een nummer als With or Without You of Running to Stand Still klinken uit Bono zijn mond acceptabel, terwijl het door andere zangers waarschijnlijk iets te sentimenteel zou klinken.

Dat geldt dan vooral voor het hemels mooie Running to Stand Still. Hoewel ik Bono zo nu en dan echt een dweper vind, bezorgt hij me in dit nummer echt intense rillingen. Zo mooi.

Hm dat Bono mede het verschil maakt kan ik inkomen maar zonder het specifieke en uit duizenden herkenbare gitaargeluid van The Edge zou ik U2 onherkenbaar vinden eerlijk gezegd. En ik vindt het wel interessant dat je Bono in Bullet the blue sky vind preken. Ik heb het altijd als een prachtig verhalend nummer gevonden en niet zozeer 'gepreek'.

Kan iemand aangeven of de bonustracks van hetzelfde niveau zijn als de reguliere nummers ?

De eerste 5 nummers zijn erg sterk en hadden van mij ook op het album mogen staan.Vooral Walk To the Water vind ik erg goed. Eén van mijn vijf favoriete nummers van die periode.

Daarna wordt het wat minder hoewel er nog steeds enkele leuke/interessante tracks op staan.

vlak Exit niet uit, luister eens het album zonder de hits af en je zal zien (weet ik uit eigen ervaring) er meer goede songs op staan. Zeker niet alles is zo top als men doet geloven

Het gaat om de bonustracks als ik sjoerd148 goed begrijp. Ik kan me wel vinden in de woorden van hallo! De eerste 5 zijn inderdaad de beste. Daarna wordt het wat wisselvallig. De single versie van Streets (met mooie 2e stem van The Edge!) heb ik altijd al mooier gevonden dan de albumversie dus die pik ik ook nog bij de betere nummers mee. Deze originele versie van Sweetest thing is ook beter dan de bekendere latere versie vind ik.

Wat mij betreft heeft U2 de beste bonustracks gemaakt in de Joshua Tree periode, echt heel erg veel juweeltjes. Geen enkel ander album van U2 bevat zoveel sterke bonus tracks.