Bob Dylan - Together Through Life (2009)

Groeibriljant. Vorige week weer eens uit de kast gehaald en hij ligt sindsdien voortdurend in de cd-speler te draaien. Kan zich absoluut meten met zijn beste werk en toont eens te meer dat Dylan nog steeds geweldige muziek maakt. Hier en daar doen songstructuur en melodieën denken aan Sinatra en Cole in hun beste tijd.

If You Ever Go to Houston, I Feel a Change Comin 'On, en This Dream of You zijn weergaloos. De overige nummers zijn uitstekend. Alleen Life Is Hard spreekt mij wat minder aan.

Geen meesterwerk, maar zeker goed voor 4 sterren.

Ik hoorde vandaag Beyond here lies nothing....die noem je niet.
Dat vind ik een nummer met een heerlijke jazzy swing, vooral ook door die trompet. De tekst over verliefdheid op latere leeftijd is eveneens fraai.

Beyond here lies nothing is inderdaad een heerlijk nummer, Op de een of andere manier doet de plaat me aan de zomer denken.

Aan het eind van een lome verzengende dag..flesje bier opentrekken en dan Beyond here uit de speakers laten knallen...

Maar dan mnoet ik ook Forgetful Heart noemen Floater. Met Beyond here.... en This dream of you vind ik dat de drie sterkste nummers.
Prachtige tekst ook.

Forgetful Heart heeft inderdaad een prachtige tekst, Bertus. Tegelijk is die tekst ook schrijnend, voortgestuwd door muziek die klinkt als een langzaam op gang komende trein:

Forgetful heart
Like a walking shadow in my brain
All night long
I lay awake and listen to the sound of pain
The door has closed forevermore
If indeed there ever was a door

Ik vraag me af wat precies de bijdrage was van Robert Hunter. Heeft hij Dylan in een bepaalde richting geduwd door met hem te brainstormen, heeft hij daadwerkelijk meegeschreven met de teksten, heeft hij de muziek (gedeeltelijk) geschreven of hebben ze samen zowel de tekst als de muziek geschreven...?

Vandaag aangeschaft, ik ben reuze benieuwd naar dit album van Dylan.
Over zijn laatste platen ben ik immers bijzonder te spreken.

Goed album van Bob, maar het behoort mijn inziens zeker niet tot zijn beste platen, hoewel ik de plaat wel beter vind worden naarmate ik het album meer draai.
Ik twijfel tussen 3.5 & 4 sterren momenteel.
Voornamelijk bluesy georienteerd en zijn stem klinkt steeds doorleefder.
Hoogtepunten vind ik My Wife" s Home town, If You Ever Go To Houston & I Feel A Change Comin On.

Bluesy, maar ook wel Cajun-achtig, zoals bv in het eerste nummer en in het laatste ook. enigszins. Hoewel Cajun natuurlijk ook blues is. Ik vind het een iets te vrolijke plaat voor het etiket blues. Misschien was Time out of mind meer de echte Dylan-blues.
Together through Life heeft wel wat meer New Orleans-trekjes: cajun, zydeco,texmex.

Wanneer is dit opgenomen? Is zijn stem hierop dan wel nog te pruimen?

Nee.

Veel mensen schijnen dit toch goed te vinden - een beetje vreemd als je iedereen langs alle kanten hoort roepen dat Dylan er beter mee ophoudt.

Zonet Jolene gehoord (was overigens een andere cover dan degene die ik had verwacht) en daar klinkt hij inderdaad niet al te best...

Ik vind Dylan's stem op een mooie manier versleten klinken. Op Together through Life klinkt ie nog iets beter dan op Modern Times. Vooral beter te verstaan. Het beperkte zingen wordt ruimschoots goedgemakt door de emotie die hij in zijn stem weet te leggen. Vooral in Forgetful heart en This dream of you doet hij dat prachtig.
Als je alleen Jolene gehoord hebt heb je een van de mindere nummers gehoord, vind ik zelf.

Wat willen mensen die de hele tijd zeuren over zijn stem nou eigenlijk? Dat hij geen platen meer maakt? Modern Times en Together zijn toch uitstekende bijdragen aan de hedendaagse muziek, zowel vanuit muzikaal als tekstueel oogpunt. De man is bijna 70 en presteert het nog zulke geweldige nummers te schrijven. Vooral Modern Times is een prachtplaat. Dat hij niet meer zingt als toen hij 25 was is danb toch helemaal niet zo erg.

Naar mijn mening klinkt hij nu beter dan in zijn jonge jaren. Die stem draagt bij aan de geweldige sfeer die platen als "Modern Times" en "Together Through Life" laten horen. Al die 'fans' die over zijn stem zeuren, moeten maar naar het oude werk luisteren en geen nieuwe releases meer aanschaffen.

Voor mij heeft Bob nog altijd veel meer overtuigingskracht dan al die jonge singer-songwriters die sinds 2000 in zijn voetsporen proberen te treden (denk bijv. aan Lucky Fonz - kijk, dat is iemand die echt niet kan zingen!)

Deze plaat is gewoon een tussendoortje. Een spin-off van zijn soundtrack voor de film My Own Love Song. Het feit dat dit album is genomineerd voor twee Grammies en ook nog eens op de eerste plaats in de hitlijsten van zowel de UK als de USA is terechtgekomen is natuurlijk volstrekt belachelijk.

Tekstueel stelt het misschien niet zoveel voor, het is altijd nog van een beduidend beter niveau dan wat je gemiddeld krijgt voorgeschoteld. Je zult op dit album evenwel geen statement tegenkomen over de toestand van de wereld of over Dylans eigen state of mind. Het zijn gewoon 10 liedjes die (uitzonderingen daargelaten) lekker in het gehoor liggen en dat is merkwaardig genoeg voor velen hier een teleurstelling.

Maar vergeet Dylan, vergeet zijn reputatie, vergeet alles wat hij in het verleden heeft gedaan en je luistert naar een lekkere pretentieloze plaat met een geweldige klank! Muziek die niet vernieuwend is maar wel lekker in het gehoor ligt. Ook Dylan mag van mij een dergelijke plaat maken. Graag zelfs!

En zijn stem is al decennia lang tot de draad versleten. Als mensen daar een probleem mee hebben moeten ze er vooral niet naar luisteren. De stem zal er echt niet beter door worden. Als je niet van de stem van Tom Waits of Gerard Joling houdt dan koop je daar toch ook geen platen van, alleen om er over te kunnen blijven zeuren?

Floater, ik ben het niet met je eens dat het tekstueel weinig voorstelt. Nummers als Beyond here lies nothing, Life is hard, Forgetfull Heart en It's all good hebben echt wel teksten van Dylan's niveau. Luister nog maar eens goed. Zo pretentieloos is deze plaat helemaal niet. Het ouder worden en het naderende einde worden misschien een beetje gemaskeerd door de opgewekte klanken en melodieën. Het is wel serieus werk.

Gisterenavond na heel lange tijd de film "Cool Hand Luke" met Paul Newman weer eens bekeken. Nog steeds zeer de moeite waard overigens!

Een beroemde scene uit de film is die waar Luke door de bewakers gebroken wordt als hij kuilen voor hen moet graven.
Tijdens die scene horen we Leadbelly's Midnight Special:

Let the midnight special
Shine a light on me
Let the midnight special
Shine an ever-lovin’ light on me
If you ever go to Houston
Boy, you better walk right
And you better not stagger
And you better not fight
‘Cause the sheriff’s gonna arrest you….

Was me nooit eerder opgevallen. Maar natuurlijk wel typisch voor Dylan, dat jatwerk. En er dan vervolgens een eigen draai aan geven....

Jatwerk? Dylan citeert . Zoals zoveel dichters, schrijvers enz. Alleen de bronvermelding ontbreekt.

Even ter verduidelijking, Bertus, mijn laatste post sloeg niet direct op jouw post, waarin je aangaf dat Together Through Life tekstueel wel serieus genomen moet worden. Het had puur te maken met het feit dat ik die film gisteren zag.

Toch wil ik wel even ingaan op jouw post. Je geeft aan dat nummers als Beyond Here Lies Nothing, Life Is Hard, Forgetful Heart en It's All Good wel degelijk teksten van Dylan’s niveau bevatten. Daar kan ik deels in meegaan. Ze liggen geheel in lijn met de teksten die Dylan zo ongeveer vanaf het album Oh Mercy is gaan schrijven, die doorspekt zijn van citaten. Dat niveau wordt zo hier en daar wel gehaald. Er staan echter geen nummers op van het caliber Workingman’s Blues, Not Dark Yet, Mississippi of High Water.

Om nog maar te zwijgen van de top-albums die Dylan midden jaren 60 en 70 heeft geproduceerd…Dat niveau wordt nergens benaderd op deze plaat!

Citeren zonder bronvermelding wordt op de universiteit betiteld als fraude/plagiaat.

Dit is ook wel een erg lang stuk. Doorgaans wordt er verwezen naar een ander gedicht. Dit is gewoon een hele lap tekst jatten.

Informatie controleren, leren ze je dat ook op de universiteit?
Dan had je kunnen weten dan Midnight Special een Amerikaanse traditional is waarvan de schrijver onbekend is.

Als Floater aangeeft dat het van Leadbelly is dan ga ik daar op een internetforum als musicmeter gewoon vanuit. Of krijg ik nu alsnog een onvoldoende?

En ook al is de schrijver onbekend, dat betekent niet dat Dylan zijn eigen naam er maar onder moet zetten.

U gaat door voor de herkansing.

Ik zie het in dit geval niet als een groot probleem. Vrijwel elke Amerikaan herkent het nummer wel als een traditional. Meerdere artiesten hebben zich dergelijke songs op die wijze min of meer toegeëigend. Met House Of The Rising Sun was toch ook zoiets aan de hand? En bij Whiskey In The Jar staat ook Phil Lynotts naam vermeld.

Daarnaast heeft vrijwel iedereen die het liedje ooit uitgevoerd heeft, er wel een eigen draai aangegeven.

Even voor de goede orde: ik beweer niet dat Dylan de hele lap heeft gejat. Ik vermeld enkel het stukje dat in de film te horen is. Dylan heeft hier slechts 1 regel uitgenomen en daar vervolgens een eigen draai aan gegeven.

Dat is typisch voor de Dylan van de laatste 20 jaar. Je komt het op tal van platen tegen. Vooral op het album Time Out Of Mind wemelt het van de samengeraapte citaten.

Ik vind ook niet dat daar iets mis mee is. Het is een stijlvorm die hij hanteert en waar hij erg succesvol mee is. Het resultaat is niet zelden verrassend. Het is wel een totaal andere stijl als die hij gebruikte tijdens zijn hoogtijdagen (midden jaren 60 en 70).

Wat betreft Midnight Special en Leadbelly. Ik heb het even nagezocht:

"Midnight Special" is a traditional folk song thought to have originated among prisoners in the American South. The title comes from the refrain which refers to the Midnight Special and its "ever-loving light" (sometimes "ever-living light").

Let the Midnight Special shine her light on me,
Let the Midnight Special shine her ever-loving light on me. (Traditional)

The song is historically performed in the country-blues style from the viewpoint of the prisoner. The song has been covered by many different artists.

(....)

In 1934 Huddie William "Lead Belly" Ledbetter recorded a version of the song at Angola Prison for John and Alan Lomax, who mistakenly attributed it to him as the author. However, Ledbetter, instead, for his Angola session, appears to have inserted several stanzas relating to a 1923 Houston jailbreak into the traditional song. Ledbetter recorded at least three versions of the song, one with the Golden Gate Quartet, a slick gospel group....

Midnight Special is dus niet geschreven door Leadbelly. Maar ja, als zelfs Alan Lomax daar al de mist in ging...

Overigens wordt Midnight Special in "Cool Hand Luke" gezongen door Harry Dean Stanton, die ook een rol in film speelt.

In 1962 nam Harry Belafonte een versie op van dit nummer op het gelijknamige album "Midnight Special". Op het titelnummer is te horen hoe een jonge Bob Dylan mondharmonica speelt....

Dat zijn vier nummers met heel fraaie teksten die je daar noemt Floater.
We kunnen elke nieuw nummer van Dylan daaraan afmeten en dan haalt ie dat meestal niet. Maar een artiest heeft nu eenmaal zijn toppers en zijn materiaal dat daar onder zit.

Over zijn teksten in de 60's en 70' s denk ik dat je de oude Bob beter niet met de jonge moet vergelijken. De jonge Bob in de 60's was een heel ander iemand die zich met andere zaken in het leven bezig hield.
Van protest naar een haast surrealistische poëzie, heel erg zoekend naar de vorm, met enorme uitersten. Vergelijk bv The times they are a changing met Chimes of Freedom en dan weer de teksten op John Wesley Harding.
In de 70's stond zijn persoonlijkel liefdesleven en christelijk geloof meer voorop. Het ging alle kanten op, net als Bob zelf eigenlijk.
Vanaf ongeveer Time out of Mind is er meer samenhang gekomen in zijn teksten. En daarmee ook een absoluut nieuw hoogtepunt.
Als ik zijn thema's zou moeten omschrijven dan is het: spiritueel maar niet religieus, het in wezen alleenzijn als mens, ouder worden en de naderende dood, verlangen naar verlossing. Ik ben me ervan bewust dat ik hem met deze opsomming eigenlijk tekort doe. Hij heeft nog wel meer thema's natuurlijk.

Het verrassende op Together through Life is opeens weer de de lichtere toon. Bijna alsof hij verliefd is. Zie ook de titel. Het is een veel minder pessimistische plaat dan de voorafgaande drie. En hij eindigt dan ook met "It's all good".....

Minder pessimistisch. Daar heb ik toch zo mijn bedenkingen, Bertus!

Even een greep uit de teksten op TTL:

Beyond here lies nothin'
But the mountains of the past

Ever since the day
The day you went away
I felt that emptiness so wide

One of these days I'll end up on the run
I'm pretty sure she'll make me kill someone

All night long
I lay awake and listen to the sound of pain
The door has closed forevermore
If indeed there ever was a door

From a cheerless room
In a curtain gloom, I saw a star from heaven fall
I turned and looked again but it was gone
All I have and all I know
Is this dream of you which keeps me living on

Everybody got all the flowers
I don't have one single rose
I feel a change comin' on
And the fourth part of the day's already gone
[fourth part of the day = laatste levensfase]

Brick by brick they tear you down
A teacup of water is enough to drown

De laatstgenoemde regels komen uit "It's All Good" dat druipt van de bijtende spot. "It's All Good" mag zeker niet letterlijk genomen worden. Dylan somt een reeks voorbeelden van sociale ellende op om ze vervolgens met een dooddoener, een cliché van de eerste orde af te doen.

David Fricke heeft dit treffend omschreven in zijn recensie:

"It's All Good" is a bayou-John Lee Hooker boogie that opens with bad shit (....). It's a portrait of an ugly America, devolving into bare-knuckle Darwinism - survival of the coldest and cruelest - and Dylan rubs your face in it. "It's all good," he sings repeatedly with a cruel shrug in that voice, knowing damn well it's not.

Mij doet dit nummer sterk denken aan Political World en Everything Is Broken van Oh Mercy.

Ja, die regels zijn niet zo optimistisch inderdaad Floater. Ik ga nog eens een keer goed luisteren. Misschien ben ik misleid door de soms wel opgewekte sfeer van de muziek zelf.
Toch is Beyond here lies nothing volgens mij geen pessimistische tekst.
Het is het besef van: Leef nu, er is niet veel toekomst meer over immers.
Zinspeelt Bob hier wellicht ook op zijn leeftijd en het idee dat de hudige liefde wel eens de laatste kan worden?

My ship is in the harbor
And the sails are spread
Listen to me pretty baby
Lay your hand upon my head
Beyond here lies nothin'
Nothin' done and nothin' said

Onnodige quotes verwijderd

Wat een gezellige ouwe knar is Bob toch geworden.

Dat lijkt misschien zo,. Ik dacht het eerst ook, tot Floater mij erop wees dat ik me vergiste.
Heb je wel eens goed naar Forgetful Heart geluisterd? Of naar My Wifes Hometown? Of naar Life is Hard. Wat hij daar zingt is eigenlijk niet zo gezellig.