Bob Dylan - Together Through Life (2009)

Waarom Time Out Of Mind erbij wordt getrokken is me dan ook waarlijk een raadsel. Love & Theft en Modern Times tonen qua geluid inderdaad veel overeenkomsten, maar TOOM klinkt dankzij de productie van Lanois compleet anders.

Pas sinds een paar dagen begonnen te luisteren naar de nieuwste Dylan. Ik had een voortzetting van Modern Times verwacht, maar het is meer bluesy en dan vooral de blues uit de delta. Zydeco-invloeden zijn duidelijk te horen, mede door de veelvuldig hoorbare lekker meewiegende accordeon die tot nu toe slechts op een Dylannummer voorkwam voor zover ik me herinner.
Deze plaat ligt wel lekker in het gehoor, maar een echte topper, zoals op Modern Times Nety Moore en Working Man's Blues, hoor ik er tot nu toe niet op. Dat is dus wel jammer eigenlijk. Maar het kan nog komen. It's all good, een van de beste nummers, en dat is meteen eigenlijk ook het motto van deze plaat voor mij.
Als ik hem nog wat vaker goed gehoord heb ga ik pas punten geven en dan kan ik misschien ook beter zeggen hoe ik hem vind. Gezellig sfeertje in ieder geval daar in die studio.

Nou, weekje intensief geluisterd. Goeie Dylanplaat, niet een van zijn beste echter.
Wat opvalt is de lichte toon, geen zwaarmoedigheid deze keer, ook weinig symbolische of mystieke beeldtaal, maar tamelijk recht voor zijn raap teksten over liefde, het verlies daarvan en ook nog een paar eenvoudige rockers die zo uit de jaren '50 hadden kunnen komen.
Leuk is het wel. Het album heeft meer een feelgoodgevoel dan de vorige. Luistert lekker, af en toe gezellig, weinig scherpe randjes.
Maar enige scherpte hoort toch eigenlijk wel bij Dylan. Daarom hoort Together volgens mij niet bij zijn echt belangrijk en beste werk, waar ik bijvoorbeeld Modern Times nog wel toe reken.
Forgetful Heart, This dream of you en It;s all good vind ik de beste nummers. Forgetfull Heart heeft een mooie tekst en de melodie roept wel een ouderwets Dylangevoel op. Het is niet het vrolijkste nummer, en dat is positief.
This dream of you zou ook heel mooi door Willy Deville gezongen kunnen worden. Het is in feite een ballad in de oude traditie van de texmex, compleet met schmierende accordeon. Net een plattelandsorkestje op een warme avond ergens op een dorpsplein in Texas.
Wat me ook bevalt is de zydeco-benadering van Jolene. Simpel nummer, maar wel zonnig en lekkere groove.
Verder wat bluesy nummers, die wisselen. If you ever go to Houston vind ik een beetje saai. Beyond here lies nothing wel weer redelijk. Shake shake mama een beetje een opvuller. Life is hard een beetje sentimenteel. Gek, maar ik moet daarbij denken aan de ouwe italiaanse sentimentalist Paolo Conte.
It's all good is een goed einde. Mooie tekst, echt een Dylansong weer.
Een prettige plaat kortom, maar ik hoop dat Bob nog een keer komt met een album dat weer echt diep graaft, meer iets als Time out of Mind bijvoorbeeld

Beyond Here Lies Nothing is aan het uitgroeien tot één van mijn Dylanfavorieten!

een prima album maar soms wat saai vergeleken met zijn eerdere werk.

Ik sluit me hierbij aan. Het kabbelt voort, het wordt soms bijna achtergrondmuziek van niveau.

Een saai album, zeker voor Dylan begrippen. Geen verhalen of opinies. Vrijblijvendheid is niet iets wat bij Dylan hoort en helaas is deze plaat compleet pretentieloos. Dylan is al een tijdje op leeftijd maar zijn muziek werd daar scherper en doorleefder van, an angry old man, maar hier klinkt hij helaas voor het eerst als een oude bezadigde meneer waar de scherpe randje vanaf raken.

Ook een prestatie toch ?

nou ja, ik verwachtte er niet veel van.
Ik was altijd wat huiverig om recente Dylan-cd's te luisteren. Bang voor teleurstellingen.
Dankzij de positieve feedback was ik vorig jaar aan de meest recente van de bootleg-series begonnen, en daar was ik dan behoorlijk van onder de indruk geraakt. Dus toch kwaliteit in de 90'er en 00'er-jaren van de heer Zimmerman!!
Vorige week ben ik zelfs een stapje verder gegaan: Time out of mind gekocht en deze Together through life..... (aanbiedinkjes!)

Nou ja, zoals ik al zei, ik verwachtte er niet veel van. Niet van deze in ieder geval. Maar ik ben blij verrast.
Het is na een paar beluisteringen een prettig, swingend geheel.
Ik kan nu niet oordelen of dit een topper is in z'n oeuvre, maar ik vind het niet vervelend om er naar te luisteren. En bovendien toch één van de betere releases van dit jaar.
Een iets minder sterke Dylan wellicht, maar dan heb je ook nog steeds wat blijkbaar op dit moment.
Zo mag die man wel doorgaan. En dan aan het eind van zijn loopbaan en leven nog een drietal cd's met Rick Rubin opnemen.
Si senor!

Rick heeft o.a. onlangs het album van Jakob Dylan geproduceerd. Hij is erg goed als begeleider van acts die wat ze willen niet goed op de plaat kunnen krijgen. Totaal ongeschikt dus voor Bob, die samen met producer Jack Frost (een soort ongeboren tweelingbroer van hem) precies weet wat voor album hij wil en hoe het moet klinken !!!!

Het is dat het een plaat van Dylan is, als dat hier niet het geval was geweest was er geen platenmaatschappij die deze plaat had uitgebracht.

Helemaal mee eens camcam!

En devel-hunt je moet je mond gaan spoelen! Together Through Life verdient alle lof.

Dit is zeker zijn beste album niet, maar een gewoon onderhouden album. Het geluid staat mij wel niet altijd 100 %, maar hoe meer ik er naar luister hoe meer ik er aan wen.

Bob Dylan verdient alle lof, maar Together Through life is toch wel zijn meest tegenvallende plaat sinds midden jaren 80. Alhoewel het sommige fans moeilijk valt iets van kritiek te aanvaarden aan het adres van de toch heilig verklaarde Bob. Bovendien is zijn stem echt volledig kapot. Had het op modern times nog iets geleefds, nu begint het soms tenenkrommend te werken.

Ik wil Dylan zeker niet heilig verklaren. Hij heeft naar mijn mening nogal wat zwakke platen uitgebracht in zijn carriere. Ik denk hierbij met name aan miskleunen als Knocked Out Loaded, Down In The Groove, Dylan & The Dead, MTV Unplugged , Self Portrait, en Dylan (A Fool Such As I).

Together Through Life vind ik persoonlijk zelfs beter dan Under The Red Sky of Good As I Been To You (beiden uit de jaren 90)

Zoals ik al eerder heb vermeld heb op dit forum had ik geen al te hoge verwachtingen van dit album nadat ik hem enkele weken voor de release in Amsterdam had zien (en vooral horen!) optreden. Op deze plaat vind ik zijn stem echter goed tot zijn recht komen. Wanneer deze songs door iemand anders (uitgezonderd Tom Waits) zouden zijn gezongen dan zouden ze voor mij ook te gladjes klinken. Maar een stem als die van Bob Dylan anno 2009 komt hier juist goed tot zijn recht.

Ik ben ook zeer benieuwd naar de kerstplaat (Christmas In The Heart) die Bob volgende maand gaan uitbrengen....…

Berichten over Dylan's stem, de aankomende kerstplaat ed. verplaatst naar Bob Dylan

Berichten verplaatst naar Bob Dylan

Dylan-discussies die niet over Together Through Life gaan mogen daar.

wat een prachtige plaat van dylan , het is alsof hij ze de laatste jaren zomaar uit zijn krullenbol schamateert , prachtige teksten en songs en dan die machtige ouwe stem , ik vind zijn laatste 5 platen echte meesterwerken !

Bob is met 2 Grammy Awards genomineerd voor dit album:

Best Americana Album: "Together Through Life".
Best Solo Rock Vocal Performance: "Beyond Here Lies Nothing".

Zeer terecht, lijkt me!

Bob Dylan kan in de winter van zijn leven niet meer stuk bij alle muziek-critici lijkt het wel, iedereen valt over elkaar heen om Zimmerman te prijzen nu het nog kan.

Toch typisch dat Dylan voor zijn klassieke jaren 60 en 70 albums nooit een prijs heeft ontvangen en dan voor een middelmatig album als dit domweg genomineerd is voor een Grammy, voor wat die Grammy's nog waard zijn, kijkende naar de genomineerden van de laatste jaren...

Neem bijvoorbeeld de belangrijkste genomineerden voor 2010:


Wat een kneuzencircus aan geprefabriceerde plastic muziekproducten zeg, Lady BlaBla en Beyonce zullen wel weer met de meeste prijzen naar huis gaan

Een zeer toepasselijke beschrijving van de grammy's tegenwoordig..

Toch vind ik ook Together Through Live niet goed genoeg voor de maatstaven die de grammy's ooit hadden.

Zal mij benieuwen of mr zimmerman zijn prijs op gaat halen als hij de grammy wint. Hoop dat hij dan ook weer zo'n leuk mutsje op doet...


mutsje

Geweldige foto, hier nog eentje:

Mutsje II

Kippenvelmoment met It's all good. Héérlijke plaat van Bob. Super dat hij nog van de partij mag zijn. De héld!

Ik moet touwens mijn eerdere mening herzien. Deze plaat krijgt van mij niet enkel een vier uit nostalgie. Dit is gewoon een goede, constante plaat. Met als hoogtepunt It's All Good, zoals al vaak vermeld.

En ik heb 'm dan ook eindelijk gekocht - maar 'n tientje voor de special edition Ben momenteel over de helft: Forgetful Heart en Jolene klinken allebei erg fijn. Ik denk niet dat 'ie aan Love and Theft kan toppen - toch wel Dylans beste studioplaat van het afgelopen decennium -, maar als lekker tussendoortje is 'ie, als ik zo op mijn eerste luisterbeurt af mag gaan, meer dan geslaagd.

Het kartonnen doosje is overigens wel behoorlijk toegetakeld. Je vraagt je toch af wat er met dat ding in de winkel gebeurt, wil je er zo'n lelijke scheur aan de onderkant in krijgen...

Tekstueel niet zo'n hoogvlieger als Modern Times (Ain't Talkin' met name) was, maar wat muziek betreft een stuk aangenamer en toegankelijker. Deze Dylan is haast dansbaar - bruikbaar als achtergrondmuziek, zoals gisteren bleek op eerste Kerstdag, maar ook uitstekend om met gespannen oortjes naar te luisteren. Beyond Here Lies Nothing, Life Is Hard, My Wife's Hometown, Forgetful Heart, It's All Good: allemaal topnummers.

leuk album! vaak geluisterd. vooral it's al good en shake shake mama vind ik goed.

Precies!
Ik mis alleen één of twee knallers zoals 'Honest With Me' tussendoor. 4*

Daar kan ik het ook helemaal mee eens zijn! Als American Beauty precies tien jaar later was opgenomen hadden we deze scene gezien met together through live op de achtergrond! Wat een liftmuziek!