Mastodon - Leviathan (2004)

absoluut. Ik snap sowieso niet waarom High On Fire zo onbekend is als je kijkt naar de populariteit van Mastodon.

Briljante plaat weer, zijn geen woorden meer voor nodig.

High on Fire zit er aan te komen hoor, ken de band onderhand al 6 jaar ofzo, altijd al geweldig gevonden en komen nu zeker op de kaart met hun geweldige 4de album death is this communion!!

Check overigens ook Kalas, side project van matt pike ( zanger high on fire )

Mastodon heeft zich de laatste tijd naar een plek in mijn 'idolen' galerij gewalst, sinds ik deze beuker van formaat een tijd terug her-ontdekt heb. Mastodon word ontzettend omhooggeprezen; toekomst van de metal, Remission een ware metal klassieker, en ja. Daar kan ik alleen maar over inkomen!

De laaggestemde gitaren (in Cis met een Drop A dacht ik?) ronken en beuken zware riffs uit, waar af en toe een country lick of een toffe jaren '70 gitaar solo van de heren Brent Hinds en Bill Kelliher word meegesmokkelt, en beuken en verpletteren alles tussen de speaker - en mijn gehoorgang. Metal zoals het ooit bedoelt is, zeker. En Mastodon doet dat eer aan !

Beginnend bij Blood & Thunder - mijn introductie tot dit geniale kwartet - en eindigent bij Hearts Alive stopt het toppunt van Mastodon - tot nu toe! - niet met rocken, in de zuiverste zin van het woord, Joseph Merrick is ook een parel, wat een gave solo over dat akoustische heen!

Mastodon is uniek, en één van de redenen waarom ik metal nog steeds zo gaaf vind, de bands die er uit schieten, anders zijn, en een volgende generatie muzikanten inspireren, en niet geven om hits, de juiste looks, de grote auto's of wat dan ook...maar gewoon puur de muziek! Brann Dailor zei ook over Leviathan in een interview, dat het vergelijkbaar was met de situatie van Mastodon. Ahab's ziekelijke drang om the White Whale te vangen, en iedereen thuis achterlaten, is vergelijkbaar met het feit dat Mastodon constant on the road is, hun muziek (hun 'ziekelijke obsessie') te verspreiden, en iedereen thuis achterlaten.

Grappig overigens dat ik High on Fire (bedankt Clutch voor de tip !) hier steeds tegenkom, volgens mij heb ik gelezen dat de leden van Mastodon elkaar ontmoet hebben tijdens een concert van High on Fire!

Leviathan krijgt een plaatsje in mijn top 10.
Laat ik die toch maar weer in ere herstellen !

Geweldig geschreven, Bobiej. Ik had het zelf niet beter kunnen omschrijven. Mastodon is een van de weinige metalbands tegenwoordig die werkelijk begrijpt hoe het moet. Naast het feit dat het overduidelijk heftig is, steken de songs gewoon uitstekend in elkaar. De enige andere metalbands die voor mij die factoren zo goed weten te combineren zijn Metallica en Pantera.

Is deze beter dan Blood mountain? Ik ken die plaat wel, maar deze niet.

Blood Mountain is wat gevarieerder. Maar deze is meer metal en heeft sterkere riffs in huis. Ook de overkoepelende sfeer is erg sterk op Leviathan. Ik vind Leviathan beter.

Blood Mountain is inderdaad een stuk gevarieerder, je hoort er meerdere kanten van de muzikanten, en een groter contrast tussen de songs.

Simpel gezegt beukt Leviathan harder, zitten er "bottere" riffs in (de riffs in Iron Tusk bijvoorbeeld), en hangen de songs meer samen, maar al met al kan ik je over Leviathan één boodschap geven: Luister hem!

Persoonlijk vind ik Remission nog wat beter dan beide opkomende platen, die plaat beukt echt gruwelijk, en het is nog er gestructueerd ook, hier zijn de melodieuze lijntjes al meer ingebracht, wat op Blood Mountain nog meer werd gedaan. Al met al is dit natuurlijk een gruwelijk goede plaat, alleen al bij het zien van de titels ren ik naar de CD speler en moet ik dit weer opzetten.

Mijn favoriete moment van het album blijft gewoon die gitaarriff vanaf 3:31 in Seabeast. Dan moet ik gewoon stiekem luchtgitaar spelen (doe ik anders nooit). Het is ongelofelijk met hoeveel gemak deze gitaristen er moeiteloos de ene na de andere ongelofelijk stoere gitaarriff uit weten te gooien.

Tis wel raar dat dit de enige satanistische verwijzing is. Verder nog geen satanistische dinges bij Mastodon gevonden.

Dit? Een satanische verwijzing?

Leviathan.
Meest bekende betekenis van dit is woord is Walvis. Oa in Moby dick is dit een synoniem voor walvis.

Maar Leviathan is eigenlijk een gedaante van SATAN. Een synoniem dus voor Satan.

Ik geloof niet dat Leviathan een verwijzing naar Satan is. Ten eerste past satanisme niet bij Mastodon.

En dan; Leviathan verwijst duidelijk naar The White Whale - Moby Dick, niet toevallig dat 't concept daar over gaat. Ik kan me niet voorstellen dat de band Leviathan als heel erg indirecte verwijzing naar Satan heeft gekozen. Overigens is Leviathan geen gedaante van Satan, maar een monster uit vele mythes, koning der vissen, Jawhe zelf (andere benaming voor god, toch?), tegenpool van Jawhe (dan zou het wel kloppen, Satan, doch erg onwaarschijnlijk), en inderdaad ook in het bijbelboek Enoch als Satan.

Maar aangezien het hele concept van Leviathan geen satanisme omvangt, maar op Moby Dick is gebasseert; denk ik dat we voor Leviathan gewoon walvis, "koning der vissen" kunnen aannemen.

Ok, je bedoelt dus toch dat, maar je ziet het niet helemaal juist.
Je zegt het zelf al, Leviathan is een zeemonster en verwijst hier dus naar de witte walvis en niet naar satan.
Bovendien wordt Leviathan metname in het Christendom als gedaante van satan gezien en niet zozeer in de oorspronkelijke Joodse bijbelboeken, waar het simpelweg een zeemonster is.

Overigens staat op Remission ook het nummer Where Strides the Behemoth. Behemoth is ook een mythologisch monster wat in het christendom wel eens als synoniem voor satan wordt gebruikt, dus in zoverre heb je al twee verwijzingen.

Verder eens met wat Bobiej zegt.

Ik ken Leviathan en Behemoth vooral uit de Final Fantasy reeks .

Deze op mn verjaardag gekregen! Na kennismaking met het geweldige Blood Moutain moest er natuurlijk meer volgen. En ook deze is weer een facinerende plaat zeg! Ik heb m nu twee keer volledig gehoort, maar ik ga m wat vaker luisteren voor ik mn punt geef.

Die heb ik ook, en die is inderdaad fantastisch! Vooral omdat er ook nummers op staan van Remission die tegenwoordig zelden worden gespeelt (zoals Crusher Destroyer, Where Strides the Behemoth) of nummers van Leviathan die ook weinig worden gespeeld (Island en het magnifieke Hearts Alive!) .

Erg gpede plaat. Mastadon geeft een eigen inkleuring van het verhaal over Moby Dick en kapitein Ahab, die jacht maakt op deze witte potvis.. ik heb een speciale luxe gelimiteerde versie, met een andere coverart en met een geweldige poster ervan. Play this loud !!

Inderdaad een zeer goed album ik vind Blood Mountain door meer variatie in de nummers toch net iets leuker maar het scheelt niet veel! 4,5*

Eerste indruk is in ieder geval top

Erg goed en lekker album , zet het nog steeds er vaak op. Kan nog geen uitgebreid verslag geven. Wel geef ik een 4,5, het album, hoe mooi ook, is (nog) niet een 5 waard.

Mastodon heb ik leren kennen door hun album Blood Mountain. Dat is een geweldige CD, die zeer afwisselend is, en erg pakkende nummers heeft. Nu heb ik de voorganger van Blood Mountain een kans gegeven, en ik moet zeggen dat ik zeker wel onder de indruk ben.

Ieder nummer heeft zo'n geweldige gitaarrifs, en afwisselende passages. Het gitaarspel is zeer complex, en ook de drumpatronen zijn echt geweldig. Alleen vind ik de zang op deze CD iets minder. De zang zit teveel op de achtergrond, en ik heb toch liever dat de zang meer naar voor komt. Verder is de zang ook monotoner dan zijn opvolger. Maar dit is natuurlijk ook niet slecht te noemen.

De nummers zijn echt fantastisch, de opener Blood & Thunder, Seabeast, Iron Tusk en Hearts Alive zijn hoogtepunten. Maar mijn favoriete nummer van de hele CD vind ik Megalodon, met dat ongelooflijk toffe gitaarstukje erin, waarna het eigelijk gaat 'swingen' echt een zalig nummer.

3.5*

Deze plaat blijft me achtervolgen, ik zag hem voor het eerst bij de release,vond de artwork prachtig maar kocht deze nooit aangezien cds nog steeds vreselijk duur zijn bij de release en ik hem nu nergens meer vind bij de gewone muziekwinkels, hoe dan ook, koop ik hem zodra ik hem tegenkom, ik weiger hem te bestellen via het net, veel te gemakkelijk. affijn, 5 jaar verder en nog steeds weet de plaat me te beroeren:)

5*

Voor mij is deze Leviathan van Mastodon zo’n album die me aantrok vanwege de positieve commentaren en het hoge gemiddelde, dus denkt een mens dan: waarom niet? Het was een hele rit om dit album (voor de eerste keer) uit te zitten: loodzware gitaren en eigenlijk vele nummers over the top. Jammer van die zanger die wel gepassioneerd bezig is, maar ik begrijp er de ballen van: meer geschreeuw dan gezang, nochtans ik kan het een en het ander hebben. De muziek zit wel knap in elkaar, maar ik vind het een goede zaak dat dit album maar drie kwartier duurt. Nu is dit een album dat ik nog een aantal keren zal opleggen en dan zal alles op zijn pootjes terechtkomen.

Leuk om te lezen Sir, dat je het gevecht aangaat met deze Mastodon. Ik heb 'm al tijdje in huis maar moet er ook nog vaker naar gaan luisteren. Tot hiertoe is dat er nog niet echt van gekomen. Die andere band krijgt altijd maar voorrang.

Ik weet dat je een waardering niet teveel moet laten beinvloeden door maar 1 nummer, maar dat doe ik hier dus toch. Wat is Hearts Alive een goddelijk nummer zeg. Een perfect stukje sludge/progressive metal. Het voelt werkelijk als een vloedgolf en de intro schept precies de sfeer. Heerlijk gewoon, de andere nummers laten me eigenlijk wat koud. Ik ben geen fan van, maar technisch wel dik in orde.
5 sterren voor Hearts Alive en 3/3,5* voor de rest.

Onder het motto: sommigen krijgen een tweede kans. De beste man 'Nicholas23' wees me er nogmaals op. Blijkbaar ooit te snel in de prullenbak gemikt..

Man, wat een beuk-album! Lekker hakkende riffs met puike gitaar en drumwerk. Zo af en toe verlang ik wel naar een rust moment ter afwisseling. De muziek voelt soms enorm druk aan, misschien een kwestie van wennen. Neemt niet weg dat ik hem vaker zal luisteren. Prima metal plaatje Voorlopige favoriet is trouwens is Seabeast! Wat een gruwelijk goed nummer.

Héérlijk blijf ik deze Leviathan vinden. Wat een beuknummers zijn Blood and Thunder, Iron Tusk en Megalodon toch! Eveneens een hoogtepunt is het epische Hearts Alive. De drukke sfeer, waarmee ik hoofdzakelijk doel op Brann's heftige drumwerk, duurt even om aan te wennen, maar eenmaal dat is gelukt, besef je pas echt hoe knap het in elkaar zit. Op o.a. Aqua Dementia vind ik de schreeuwerige zang wel minder, maar op de meeste nummers is het goed te doen.

Origineel vind ik dat ze een geslaagd concept-album hebben kunnen schrijven rond het verhaal van Moby Dick en die hoes vind ik prachtig erbij passen. De eerste keer dat ik de overgang tussen nummers 8 en 9 hoorde, kreeg ik kippenvel, de stilte na én voor de storm als het ware. Het geheel ademt een donkere sfeer uit en je haalt je de beelden uit het verhaal al voor de geest als je de teksten bekijkt.

Ik had mijn Werchter-ticket voor 4 dagen al gekocht vooraleer ik Leviathan en Blood Mountain beluisterde, maar nu ben ik des te blijer dat ik ze daar ga zien.

Sterk album dat geen moment verveelt tót 't iets te lange outro van 'Hearts Alive' en de daarop volgende instrumental die iets weg heeft van een afterthought. Maar desondanks zonder enige twijfel 4*.

Nog een verandering aan mijn vorig bericht: ik ben dan wel niet echt aan de zang, maar verdorie, die riffs vanaf 0:34 zijn bij nader inzien toch wel strak gespeeld en uiterst opzwepend! Ja, dit is één van de weinige moderne metalbands waar ik wel iets (en dan nog redelijk veel) mee aan kan.