Jethro Tull - Thick as a Brick (1972)

Ik volg je nauwgezet in je Tull-speurtocht. Ben ook niet verbaasd dat je deze het hoogst aanprijst.

Kleine waarschuwing: de komende platen zijn erg wisselvallig. Pas met Heavy Horses/Songs from the Wood komen er weer twee echte consistente platen.

Maar we merken het wel...

Hmm.......... War Child sla je dan maar even over ?

War Child vind ik persoonlijk juist minder aangenaam.
Ik neig dan weer meer naar Minstrel in the Gallery.

Daarom noem ik het ook een wisselvallige periode. Er is zelfs onder de fans geen consensus.

Die consensus wordt met Heavy Horses en Songs from the Wood wel bereikt. Ken weinig mensen die die twee platen maar niks vinden.

Songs From The Wood vinnik 3x niks maar ik ben dan ook geen echte fan waarschijnlijk

Niemand noemt iemand een echte fan.

Ik weet niet eens of ik een echte fan ben, want er zijn een paar platen die echt ik niet zo lekker vind, zoals Too Old to Rock'n'Roll, Warchild en het debuut. Maar ik vind dan wel weer een aantal platen goed, die anderen niet zo lusten, zoals Rock Island, JTull dot com en Roots to Branches.

Als je alles van een artiest in de kast hebt staan en elke nieuwe plaat koopt ben je fan in mijn boek. Echte fans hebben de verplichting om krieties naar hun helden te blijven luisteren, dus alles goed moeten vinden hoort daar wat mij betreft niet bij.

En Warchild is dan weer een van mijn Tull faves ..........

Ik ben wel kritisch hoor. Want ik kraak A, Under Wraps en de eerst Anderson-soloplaat best af.

Maar ik ben dan wel fan, denk ik. Ik volg zelfs Wild Turkey en Blodwyn Pig. En ik heb de laatste Barre ook in de kast.

Hoe dan ook, is mijn Tull-queeste begonnen toen ik 14 of 15 was, met deze plaat. Niet alleen Tull ontdekte ik, maar het hele symfo-genre. Dus ook Barclay James Harvest en Camel en Moody Blues. Allemaal toen ik tussen 12 en de 15 was, terwijl ik dus eigenlijk naar Nirvana, Pearl Jam en Snap! etc. moest luisteren, maar dat deed ik lekker niet. Thank god for the muziek-bieb.

BJH heeft de "eer" de enige band te zijn waarbij ik ooit in slaap gevallen ben Nou moet ik daarbij wel zeggen dat de stoelen in de RAI ook heel erg lekker zaten.

Ik vind mezelf best een fan. Al draai ik dit album niet zo vaak en heb ik niet alles van Jethro Tull in huis.

De meeste albums heb ik op vinyl, maar onlangs zo'n "original album series" met 5 albums gekocht en nu beluister ik voor het eerst sinds jaren weer Broadsword en A. Ooit verkocht, nu weer aan verkocht. Goede nummers en dat jaren 80 sfeertje is best stijlvol en apart. Under Wraps ook nog eens opzoeken.

Leuk Kronos, dat je een J-Tull revival momentje hebt.
Ben wel benieuwd naar welke platen je nog niet kent.

Van de studio albums ken ik eigenlijk alleen J-Tull Dot Com niet.

Maar de albums vanaf Under Wraps heb ik momenteel niet meer in huis, behalve nog The Christmas Album. Too Old heb ik ook nooit opnieuw gekocht.

Van de live albums heb ik enkel Bursting Out maar A Little Light Music had ik volgens mij ooit ook. Of geleend van de bib misschien.

Live in Montreux 2003 heb ik recentelijk pas ontdekt. En die is ook zeer de moeite waard.

Het was een mooi jaar voor Jethro Tull, 1972. Met dit album en Living in the Past.

Thick as a brick is natuurlijk een originele klassieker en is voor mij ook te scharen onder de beste albums van dat jaar.

Ik weet niet of de puristen er erg over vallen, zelf ben ik niet zo haatdragend, maar in 2015 is uit de box van 2012 uitsluitend de remix door Steven Wilson ook uitgegeven. Zodat je niet verplicht bent een hele box van Thick as a brick te kopen voor deze versie.

Wilson (ex Porcupine Tree) is één van mijn favoriete artiesten van de afgelopen jaren, geweldige producer ook. En fan van Jethro Tull, blijkt. Die mix van Wilson is onvoorstelbaar goed. Het geluid klinkt alsof het album gisteren is opgenomen en doet volledig recht aan het origineel. Echt vakwerk en aan te raden.

Inderdaad. Ik zat al enige tijd te wachten om naast het vinylexemplaar de cd te kopen maar die vond ik enkel aan te hoge prijzen. De remix van Wilson was gek en gelukkig genoeg wel een koopje. Klinkt bovendien fantastisch.

Ik luister nu de 40th anniversary edition. Heerlijke, frisse mix. Ik denk dat ik deze maar download, als vervanging van het origineel.

Anderson heeft de songs laten opknippen om te voldoen aan de eisen van iTunes en Spotify.
Er zit dan wel een nare pauze tussen de muziekstukken;

Really Don't Mind / See There a Son Is Born (05:00)
The Poet and the Painter (05:29)
What Do You Do When the Old Man's Gone? / From the Upper Class (05:25)
You Curl Your Toes in Fun / Childhood Heroes / Stabs Instrumental (06:48)
See There a Man Is Born / Clear White Circles (05:58)
Legends and Believe in the Day (06:34)
Tales of Your Life (05:24)
Childhood Heroes Reprise. (02:56)

Waarom zou je het origineel hier dan mee willen vervangen.

Schijnbaar willen iTunes en Spotify het zo aangeleverd hebben. Er is een heel stuk van Ian hierover, dat Pink Floyd het niet wil, maar Tull toch de fans wil bedienen.

Dat is toch geen antwoord waarom jij het dan wil vervangen?

Anders kan het blijkbaar niet op iTumes of Spotify. Dat de songs te lang zijn? Dat er dan geen prijskaartje aan gehangen kan worden?

Kom op zeg, denk eens even mee....

Ik vroeg me alleen af waarom jij die nieuwe zou downloaden als vervanging van het origineel. Mag dan wat beter klinken, ik zou die pauzes niet kunnen verdragen.

Ik heb alles weg gedaan. Geen lp's, geen cd's, ik heb zelfs de mp3- speler weggedaan.
Wat overblijft is een smartfoon, en dus met Spotify, waar je platen kan downloaden.

De pauzes zijn inderdaad irritant, maar het geluid is wel weer mooi.

Boeddist geworden ? Of is er in je spees sjip geen ruimte voor een fiesieke kolleksie ?

Minimaliseren. Rust in mijn huis. Geen cd's en//of lp's. Ik heb er gewoon de plek niet voor.

Jammer, want als je er de plaats voor hebt kan een goed geordende muziekcollectie ook best rust in je huis bieden.

Ik heb bewust 2000+ lp's weggedaan, 15 jaar geleden, omdat ik dakloos/huisloos werd. Dat was gedwongen minimaliseren.

Daarna had ik bescheiden collectie van zo'n 250 lp's opgebouwd in de jaren, en die heb ik tot de laatste lp dit en vorig jaar van de hand gedaan. Mijn dvd's en cd's zijn verkocht of naar de kringloop gegaan, omdat ik echt de plek niet heb en ze ook nooit luister. Ik vond het bezit van dingen die ik niet gebruik wel erg hebberig en past niet meer binnen mijn levensfilosofie.

Nu moet doe ik het voornamelijk met spotify. Ik weet dat de artiest er een schijntje aan verdient, maar het voelt toch enigszins goed. De smartfoon die ik vorige week aanschafte, zorgt er ook voor, dat ik de TV, laptop etc. kan wegdoen.
Het heilige hebben is iets van het verleden voor mij. En toegegeven, ik vermaakte me kostelijk met de krant die deze plaat bracht, en heb zelfs de puzzeltjes opgelost. Maar ik voel me er niet meer of minder liefhebber door, omdat ik de digitale bestanden beluister.

Je bent een bijzondere muziekliefhebber/albumkenner, Ozric Spacefolk.

Update:
Lees net je verhaal hierboven.

Ik weet niet. Ik heb best goede apparatuur thuis (omdat ik produceer). En daardoor kan ik de songs die ik leuk vind, best op een acceptabele kwaliteit beluisteren. Maar meestal luister ik muziek, wanneer ik onderweg ben of aan het werk ben. Dan heb je niks aan lp's.

Is een stadium dat mijn verbeeldingskracht te boven gaat.

Nee hoor. Als je diep bent gegaan en geen geld (over) had om een storebox te huren voor de verwarmde opslag van je dierbare spullen, of niemand kon je snel helpen met een auto ivm vervoer, als er niemand was die je elpees 'voor zo lang als nodig' in huis wou nemen, tijdens je dakloosheid.. .. Als je misschien wel geld nodig had, dan moet je wat. Weg elpees dus, blijkbaar. Alles verkopen.

Ik mag graag bij het haardvuur wat mooi vinyl opzetten, heerlijk door die puike luidsprekers.
Jij luistert gewoon anders, Ozric Spacefolk, 'onderweg'.
Als je wat ouder wordt ben je minder onderweg, je bent er al.

Ik ben niet zo jong meer hoor... Maar de tijd dat ik een huis volledig wilde inrichten is voorbij. Ik zal je zeggen, met boeken doe ik het ook. Alleen mijn instrumenten doe ik (nog) niet weg...

Het is wel een zwaar gesprek zo geworden, intussen.

Mijn filosofische mening erover is dat er in de grond geen verschil is tussen het heilige hebben en het heilige niet-hebben.