Jethro Tull - Thick as a Brick (1972)

Ja dat is inderdaad vreemd. Er moet verandering in komen. Volgens mij kennen weinig mensen Jethro Tull. Het was vroeger op hun hoogtepunt toch een van de bekendste groepen ter wereld.
Dit album staat alvast op nr 1 in mijn album top 10

Ik had hem zelf 10 minuten geleden ook nog niet in mijn top-10 staan, nu wel

Rustig maar, dit klinkt als perfect materiaal voor mij, dus wie weet kan ik dit album op weg helpen

Tja, nu kan ik het niet laten om op de Zweedse groep Ritual te wijzen
Hun meesterwerk Hemulic Voluntary Band (2007) heeft aardig wat JT trekjes.

Iemand weleens de gehele krant in bezit gehad?
Weleens die pagina's vol met nonsens doorgespit?

Iemand weleens de connect-the-dots puzzel opgelost?

Echt, dit meesterwerk is op elpee zoveel waardevoller

De liveversie is eigenlijk een samenvattig (medley) van kant A, en in zoverre interessant, dat de band laat horen, dit live aan te kunnen, aangezien er nog al eens wat wordt overgedubd.

Jeps

Wederom ja

Nogmaals ja


En daar heb je nu echt eens gelijk in

Ik lachte me dood.
In de "Kid's Corner", Who's Flyffy the duck talking to this week? En dan verbind je de puntjes et voila! een sexy vrouw

Ik vond het ook echt geweldig. Welke kleur heb jij eigenlijk in de linkerbovenhoek want overal waar ik zie is dat rood maar op mijn LP versie is dat zwart?

Ik moet zeggen dat ik de elpee alweer een jaartje of 10 (samen met zo'n paar honderd andere oude elpees) heb moeten wegdoen, ivm geldgebrek, dus ik kan je daar geen antwoord opgeven.

Ik zoek me horendol om die versie weer te scoren

Als je ooit eens in Antwerpen bent moet je naar de Record Collector gaan, daar ligt er volgens mij nog één

Of je blijft lekker thuis en speurt Ebay eens af? Misschien heb je zelfs geluk op marktplaats....

Op dit moment staat er één op MP.
In nieuwstaat (for what's it worth) en met de uitgebreide krant uitgave.
Staat trouwens niet bij dat het om de elpee gaat maar dat neem ik toch aan .

Jezus, wat is dit lekker om weer eens te horen. Top-10 waardig.

Och jeetje, ik bekijk de top 10 van Misterfool, daar staat Thick as a brick op, klik door en zie die hoes hier weer, wat was ie toch mooi in 1972 op dat grote LP formaat. Hij hing nog een poosje aan de muur op mijn kamer. Jeugdsentiment van de eerste orde !
Dat mensen nu nog naar deze band luisteren, waarvan ik dacht dat ie al eeeuwen in de vergetelheid was geraakt. het zal zeker 30 jaar geleden zijn dat ik voor het laatst naar een Tull-album heb geluisterd.
Na het verkopen van mijn LP-collectie (had ik natuurlijk nooit moeten doen) heb ik zelfs niks van JT in huis....
Misschien moet ik daar toch maar eens iets aan gaan doen. Het hoge stemgemiddelde hier doet vermoeden dat de muziek nog steeds even sterk is. Ik moet zeggen dat ik me er weinig van herinner eigenlijk. behalve dan die hoes!

en uiteraard de krantenvorm binnenin de LP. die blijft toch leuk.

Als nieuwkomer binnen het progrock wereldje en een quasi-onbestaande Tull-kennis begon ik uiteraard met Aqualung; een plaat die me nogal wat deed twijfelen. Het klinkt na een paar speelbeurten wel zeer goed, maar het klikt niet echt. Thick as a Brick is mijn tweede plaat en weet me volledig van mijn sokken te blazen. Niet zozeer een album als een ervaring; een grootste gebeurtenis vol muzikale genialiteit die je niet beu kan worden door de gigantische hoeveelheid aan ideeën. Het is lastig om te beschrijven wat deze plaat beter doet dan Aqualung; het pakt me gewoon van minuut 1 en neemt me mee langs een motiverende, optimerende reis om dan weer veel te vroeg af te lopen; Thick as a Brick staat elke dag weer garant voor minimaal drie kwartier puur genot.

Als je Aqualung en Thick as a Brick goed vind moet je deze 4 ook zeker luisteren, behoort tot het beste wat Tull ooit heeft gemaakt.
Jethro Tull - This Was (1968)
Jethro Tull - Stand Up (1969)
Jethro Tull - Benefit (1970)
Jethro Tull - Minstrel in the Gallery (1975)

Doe daar gerust maar Heavy Horses en Songs From the Wood bij.

Minstrel is de minste van die platen alhoewel het fantastisch white duck erop staat en de titeltrack.

Minstry vind juist één van de beste. Het minste heb ik met Warchild en Under Wraps.

Wat is er mis met Passion Play? Die ligt nog het dichts tegen deze plaat aan.

Songs from the Wood en Minstrel in the Gallery zijn meer folk met middeleeuwse dingetjes.
Aqualung en Benefit zijn rockplaten.

Passion Play vind ik toch van een beduidende mindere kwaliteit dan Thick as a Brick. Die plaat kan me gewoon niet boeien.

Ik vind A Passion Play ook veel minder. Draai het bijna nooit. Vinde meligheid van A Hare Who Lost his Spectacles irritant.

Maar de plaat ligt wel in het verlengde van deze.

Een bombastische, progressieve conceptplaat met veel bombarie en een hoop instrumentele inkleding.

Vergelijkbaar met Close To The Edge van Yes, maar dan anders geloof ik.

Wat een ontzettende load of crap.
Waar haal je dat nu weer vandaan? Wikipedia?

Deze plaat is in de verste verten niet vergelijkbaar met Close to the Edge van Yes.
De bands zijn al niet eens vergelijkbaar.
De verschillen zijn zo groot, dat ik ze niet eens ga opsommen.

1 verschil. Jethro Tull gebruikt welleens fluiten.
Maar ik vind Jethro Tull ook wat meer rocken.
En Jethro Tull vind ik wat minder hippie achtig dan YEs.
Kortom er zijn veel verschillen. Ze kunnen totaal niet vergeleken worden.

Tull heeft betere gitaarsolo's. Tull heeft geen nadruk op keyboard/synths. Tull heeft (nagenoeg) geen jazz/fusion verwerkt in de muziek. Ian zingt niet als een koorknaap maar is een troubadour. Tull heeft een onwijze blues en folk inslag (blues verdwijnt na een aantal jaren, naar de folk inslag blijft). Tull heeft wat luchterige teksten met de nodige spot en zelfspot.

Yes is veel te serieus, rockt niet, heeft geen geweldige gitaarsolo's, heeft een koorknaap als zanger. Veel te veel keyboard-bombarie. Drummer Bruford is jazzy. Yes is een stelletje ruziënde intellectuelen die veel te veel downs heeft gekend om de ups te kunnen evenaren. Close to the Edge is toevallig zo'n up.

Nou ja Yes heeft wel geweldige solo's gehad op Bv. Close to the Edge. Maar voor de rest is Yes alleen in de begin periode goed geweest, En dat werd steeds slechter. Bij Tull valt dat wel mee.

och yes heeft voldoende briljante albums gemaakt. je moet ervan houden. tull en yes zijn trouwens voor geen meter te vergelijken.

Ik ben ook geen Yes-basher.

Maar dat ze overgelijkbaar zijn staat vast.

Ik vind trouwens Jethro Tull meer lijken op Salt 'n Pepa en Morbid Angel.