The Moody Blues - Seventh Sojourn (1972)

Ik voel totaal geen druk nu. hahaha

Als je dat graag wil doen, boeie wat de rest vind? Er zijn vast wel mensen geïnteresseerd in je teksten (waaronder ik) .

De reis is bijna ten einde, de reis van de 7 klassieke albums van The Moody Blues. 7 albums in 5 jaar tijd, 7 albums die allemaal origineel waren. Geen wonder dat de groep uitgeput is, mede ook door het ongelooflijke succes en de verwachtingen die daar bij horen. Maar ook doordat ze merken dat al die idealen en verwachtingen die ze hadden bij het huisvuil konden worden gestald. Het hippie tijdperk was definitief voorbij, het tijdperk van love and peace. Terwijl de andere platen ergens nog wel een concept hadden van tijd- of ontdekkingsreizen, het was over, ook met de idealen.
Hert is al te zien aan de hoes, een kaal, leeg landschap. Dus niet echt een concept album deze zevende klassieke plaat. Hooguit een beetje het canterbury tales concept, onderweg vertelt met elkaar verhalen. En dat doet men op deze plaat.
Voor de eerste keer mag Mike Pinder een plaat openen en de titel zegt al genoeg : 'lost in a lost world'. Eigenlijk neemt men al een beetje afscheid van hem, Mike die het meest gehecht was aan alle hippie idealen en daar bij de laatste platen al op had gereageerd. Trouwens op dit album gebruikt Pinder naast de mellotron de voorganger daarvan , the chamberlain. Een wat dunner geluid dan de mellotron.
Het is echt een mooi nummer, meer een hoogtepunt dan een openingsnummer. "New Horizons' van Hayward geeft ons weer wat lucht. 'For my lady' is weer een typische Thomas song, je haalt die er direct uit door de aard van de song en de prachtige stem. En dan komt het wonderschone 'Isn't life strange' van Lodge met daarop de chamberlain. Lodge was verantwoordelijk voor de twee hits van dit album. Een mooie A kant (vinyl versie) dus. Dan naar de b kant. 'You and me' heeft nog wat jaren 60 achtigs en ook 'the land of make-believe' is weer zo'n weemoedig melancholisch nummer en lijkt al veel op het Blue Jays project , dat Hayward samen met John Lodge twee jaar later zal starten. Trouwens voor 'you and me' is ook Edge mede verantwoordelijk, maar op dit album dus geen gedichten meer van de drummer. Ook dat paste niet meer.
'When you are a free man'is opnieuw van Mike Pinder en ergens las ik dat het wel een beetje een Barclay James Harves vibe heeft. Een mooi nummer, zoals ik bijna van alle nummers van Pinder wel weg ben.
En dan het slot 'I'm just a singer in a rock and roll band' van Lodge, de tweede single. Dat is echt back to basic, aardser wordt het niet. Gestart met 'Days of futured past' de reis vol idealen gestart en het eindigt met dat je enkel een zanger in een rock and roll band bent. Zo ver verwijderd van dat eerste album, maar ook dit zevende album is net zo klassiek als het eerste . Een reis met 7 tussen stoppen, 7 plaatsen waar we ons over verwonderden. En die reis eindigt hier. De groep had behoefte aan rust, deze 5 jaar had hen beroofd van energie creativiteit en onderlinge irritatie kan dan ook niet uitblijven. Tijd dat een ieder even bezig kon zijn met soloprojecten of iets anders, maar voorlopig even geen Moody Blues meer. En deze pauze duurde 6 jaar, in 1978 kwam 'Octave' uit het achtste klassieke album zou dat moeten worden. Maar dat werd het echt niet en zeker ook niet wat er daarna kwam. Met 'Seventh Sojourn' werd afscheid genomen van de prog groep 'The Moody Blues', wat daarna kwam was een flauw aftreksel, maar had nog weinig te dioen met deze onvergetelijke klassieke albums tijd.

Seventh Sojourn is een afsluiting van een artistiek sterke periode. Ik geef het je te doen zo constant mooie albums blijven maken als The Moodies deden van 1967 tot 1972.
Dat de pijp leeg was is ook wel enigzins logisch.
Maar toen ze uiteindelijk 6 jaar later weer bij elkaar kwamen was alles anders.
Mike Pinder was inmiddels naar Amerika verhuisd, was christen geworden en leefde relatief rustig.
Hij deed nog wel zijn ding op het album Octave, maar touren zat er voor hem niet meer in.
Zijn idee om bij de band te blijven, maar niet meer mee te gaan op tour, werd niet geaccepteerd.
Het echte unieke liet de band niet meer horen, al zijn Long Distance Voyager en in mindere mate The Present aangename melodieuze poprock albums.

Prima evenwichtig album
Top 3 voor mij

Vanwege de hoge score hier op MusicMeter heb ik (voor weinig) deze LP gekocht. Zie ik daarna dat de score hier hoger is dan op Discogs. Dat is zeldzaam en geen goed voorteken: zitten de restanten van de fanclub nog hier? En inderdaad, deze plaat, met name kant 1, is toch een pak minder dan Days of Future Passed. Gelukkig is kant 2 overall wat beter dan kant 1.

Fanclub alert - ja, die leven nog!
Toch moet ik je klein beetje gelijk geven. De reis eindigt hier bij dit album (zoals hierboven al zo mooi beschreven) en misschien is de verrassing van de eerste albums er een beetje af. Maar desalniettemin (gebruikt de huidige generatie dat woord nog weleens?) een fraai album met als zeer verdienstelijke afsluiter I'm Just a Singer (In a Rock & Roll Band). Hierna: grote vakantie voor de heren.

Fanclub-melding nummer 2: ik behoor er ook toe. In elk geval van de 7 core-albums vanaf DOFP (en even afgezien van de r&b-Moodies-fase die daaraan vooraf ging). Dit album vormt inderdaad het sluitstuk van die periode. Comeback-album Octave (1978) viel tegen, al produceerden ze daarna met Long Distance Voyager en The Present nog twee alleszins acceptabele pop-albums die aansloten bij de muzikale mode van begin jaren tachtig. Daarna was het voor mij ook wel over.

Seventh Sojourn kan inderdaad niet tippen aan DOFP, maar ik vind het niveau wel minstens zo hoog liggen als bijvoorbeeld A question of balance. Dit is naar mijn smaak een evenwichtig album met vrijwel uitsluitend sterke tot zeer sterke nummers. Opener Lost in a lost world wijkt wat af, maar is wel een mooi donker en dreigend nummer dat past in de sfeer van die tijd (middenin de Vietnam-oorlog en een wereld die niet weet waar het naartoe gaat).

For my lady is een charmant 'klein' nummer en Isn't life strange is groots van opzet, misschien wel té groots. Het nummer bevat tevens het enige echt storende element van deze plaat: de in rare, afgebroken lettergrepen gezongen regel van de titel: Isn't life str-a-a-a-a-ange? Dat doet echt afbreuk aan het luisterplezier, vind ik. Bovendien gaat het nummer iets te lang door naar mijn smaak. Al kan het nog erger: de geremasterde cd-met-bonustracks die ik heb, bevat een versie van ruim acht minuten...

Voor het overige: prima plaat van de Moodies, de zevende in successie. De jachtig voortdenderende afsluiter, geschreven door John Lodge, maar aangedreven door het stuwende drumwerk van Graeme Edge, is in alle opzichten een afsluiter: van deze plaat, van hun hitsucces en van deze hele periode. Het zou, na een pauze van vijf jaar, nooit meer hetzelfde worden.

De huidige generatie gebruikt daarvoor 'tho' als ik het wel heb. Als in: though, Engels voor hoewel of desondanks. En natuurlijk passen ze dan de woordvolgorde in hun zinnen een beetje aan. Meestal sluit 'tho' de zin af.