David Crosby - If I Could Only Remember My Name (1971)

Nu weer even wat inhoudelijks. Sinds kort bij Ziggo de docu "David Crosby: Remember My Name" uit 2019 te zien. Indrukwekkend overzicht van zijn leven en carrière, waarin hij zich bepaald niet spaart (en dat is nog voorzichtig uitgedrukt).

Ook krijgen we inzicht in de achtergrond waarin dit meesterwerk uit 1971 tot stand is gekomen.

Must see!

Naar aanleiding van de docu deze nog maar eens opgezet. Is en blijft een GWELDIGE plaat.
En nog bedankt Tonio voor de tip. Is indeed een prachtige docu. Wat mij betreft had die nog een uurtje langer mogen duren. Want Crosby is er verdomd eerlijk in. En heeft een uiterst interessant levensverhaal te vertellen. En doet dat ook nog eens op een prettige wijze.

Fraaie plaat van Crosby wat bewijst dat een zelfstandige carrière tot een glansrijke had kunnen behoren.
Insiders weten echter hoe het hem is vergaan. Cros koos nu niet bepaald voor een glansrijk leven. Een lange heftige drugsverslaving en min of meer op sleeptouw genomen door vriend Graham Nash. Zo verscheen er in samenwerkingsverband in ieder geval nog het één en ander.
Trippy album, ademt nog enigzins de sfeer uit van de late 60er jaren en het bevat fraai zangwerk, hypnotiserende melodieën en zo nu en dan een typische Crosby rocker.
Fijne vibe, americana van een hoog nivo en de duidelijke signature van de snor, dat maar bewijst dat zijn invloed in bands als The Byrds en ook C,S,N&Y toch groot geweest moet zijn.
Dat ik niet hoger ga dan 4 ferme sterren, heeft wellicht te maken dat ik bepaalde songs hier en daar misschien net even te lang vindt. Uiteraard is het tijdsbeeld van 1971 daar debet aan en een persoonlijk gevoel uiteraard.
Dat dit solodebuut deugt is natuurlijk duidelijk genoeg.

Fijn album waarvan Laughing en What Are Their Names er wat mij betreft uitschieten. Een van de betere soloalbums van een van de heren CSNY. Mooie melodieën en bovenal erg goed gezongen. Vooral de neerstemmige delen zijn erg mooi.
En toch verlaag ik van 4 naar 3,5* omdat het album me niet zoveel raakt als een 4* album zou moeten doen.
Op 34 in de 100 Greatest Albums of 1971 en momenteel op 41 in Best Ever albums over dat jaar. Overigen wel het best scorende album van David Crosby in BEA.

Wellicht verhoog je toch weer naar minimaal 4* na het zien van David Crosby: Remember My Name . Mooie docu over het (trieste) leven van David Crosby.

50th Anniversary Edition komt 15 oktober uit: https://store.rhino.com/if-i-could-only-remember-my-name-cd.html

8 Demo tracks (waarvan één eerder uitgebracht) en 5 outtakes.

Ik heb deze besteld en hij is binnen. Een prachtig 2 cd set. De eerste plaat is geremastered met de origuinele analoge opnames en ook met de toenmalige producer. Ik heb het album ook op een oudere cd uitgave, ik moet ze maar eens goed beluisteren. De tweede cd is ook schitterend. Hoewel het enkel demo en outtakes tracks zijn, is het zeer beluisterbaar en er zitten echt prachtige nummers. Veelal akoestischer en zo nu en dan ook met wat psychedelica. Het is echt een meerwaarde , deze uitgave en zeker aan te bevelen voor de fans.

Deze plaat is voor mij als een klassewijn uit 'n uitstekend jaar die lang heeft moeten rijpen om vol tot zijn recht te komen. Een juweel van 'n album dat ik destijds niet zo kon waarderen en nu ik ouder ben blijkbaar pas op de juiste waarde weet te schatten.

R.i.p.

Wonderschoon

Na Deja Vu weer te hebben gehoord leek het mij eens leuk om van Crosby, Stills en Young hun eerste soloplaten na de split-up erbij te pakken. Zo kan je mooi naast elkaar leggen waar ieder individu qua sound naartoe ging. Wat mij bij dit album van Crosby opviel was dat het eigenlijk gewoon klonk alsof ik naar CSNY zat te luisteren. Daar helpen de harmonieën natuurlijk aan mee. Maar muzikaal gezien, met name qua gitaarwerk, bleef het behoorlijk in de style van CSN(Y). Graham Nash heb ik even links laten liggen, want die wist mij sowieso niet echt te overtuigen.

Betekent dat nu dat Crosby zich veilig waande bij de sound van die supergroep? Of was hij misschien toch wel een beetje het muzikale genie van de groep. Misschien iets van beide. Ik ben in ieder geval blij met deze plaat. Dat ik After The Goldrush iets hoger aansla dan deze van Crosby verbaast mij dan ook enigszins. Want de style van Crosby past mij eigenlijk het best. Wat Stills betreft; ik vind al zijn bijdrages bij de groep goed tot uitstekend, maar solo weet hij mij niet helemaal te pakken.

Ik vond het dan ook opvallend dat Stephen Stills geen bijdrage heeft geleverd op dit album. Goede kans dat Crosby en Stills ruzie hadden. Stills kon op zijn album Stephen Stills wel weer rekenen op de bijdrage van Nash en Crosby. Ook nog eens van Clapton en Jimi Hendrix, maar dat is weer een andere competitie. Stills liet zich dan wel heel even horen op Neil Young's After The Gold Rush.

Conclusie is dus dat Crosby het dichtst bij z'n CSNY-roots bleef. De harmonische nummers zoals Tamalpais High (At About 3) en Song Without Words zijn hier meer dan welkom. Cowboy Movie heeft iets weg van Young's Down By The River, maar voor het mooie mocht er nog een iets scherpere gitaarsolo op. Laughing en Traction In The Rain zijn voorlopig favoriet.

Eeuwig zonde dat zijn eerstvolgende album pas in 1989 zou komen.

Ik hoor deze plaat voor het eerst. Twee dingen zijn zeker:
1. Ik vind 'm heel tof.
2. Motorpsycho heeft hier HEEL veel naar geluisterd/inspiratie door opgedaan/gejat.

Gisteren uit de lp-bak van Dwars in Edam meegenomen. Nu eerste rondje op de platenspeler. Begint goed.

Edit naar eerste draaibeurt 4,0 sterren

nostalgie speelt zeker een rol bij mijn beoordeling van dit solo debuut album van David Crosby. kan mij goed voorstellen dat je er op een andere manier naar luister als je niet in de 70's ben opgegroeid, die overigens voor mij als Rotterdamse stadsjongen lang niet altijd in het teken van "peace and love" stonden, maar dat terzijde.

het waren tamelijk vage tijden. beter langharig dan kortzichtig was het motto. het Kralingen popfestival in 1970 zeg maar het Nederlandse Woodstock had net plaats gevonden. onze muziekkamer in de ouderlijke woning was behangen met visnetten aan het plafond, gevuld met 2e hands stoelen en bankstellen en een elektrisch kacheltje tegen de winterse kou. met brandende kaarsen en de zoete lucht van wierookstokjes en een enkele keer onder invloed van licht verdovende middelen werd dit "trippy" letterlijk en figuurlijk bewierookte album met psychedelische folk (rock) regelmatig in de avonduren afgespeeld.

het mantra-achtige "Music Is Love" trapt deze klassieker fraai af. de heerlijke folk rock van "Cowboy Movie" doet ook mij denken aan "Down By the River" van Neil Young. mijn favoriet samen met de prachtige harmoniezang van "Laughing" en de bloedmooie solo door David Crosby gezongen nummers "Orleans" en "I'd Swear There Was Somebody Here", beide nummers met zang alsof de engelen je van boven toezingen. net als het psychedelische "What Are Their Names" alle 5 sterren nummers

de neurie zang van "Tamalpais High" en "Song with No Words" bevatten eveneens prachtige melodieën.
"Traction in the Rain" weerhoudt mij er van om dit album dat al een heel leven meegaat 5 sterren toe te kennen. vandaar 4,5.

zoals hier op MuMe al eerder aangehaald speelden er veel van zijn muzikale vrienden mee uit die tijd, behalve Graham Nash, Joni Mitchell en Neil Young o.a. bandleden van Grateful Dead, Jefferson Airplane en Santana.

wat mij betreft is dit album gelijkwaardig aan "Songs for Beginners" (1971) van Graham Nash en beter dan de gelijknamige debuut albums van Neil Young (1968) en Stephen Stills (1970). wellicht zijn magnum opus. een album dat David Crosby nooit meer zou overtreffen, maar de man bleef goede albums uitbrengen.

Album werd geproduceerd door David Crosby
Recorded at Wally Heiders, San Francisco, California

Haha, mooie beschrijving van de tijdgeest van begin jaren zeventig. Ik ben zelf net iets te laat geboren om dit als adolescent of volwassene te hebben meegemaakt, maar herken er toch wel wat in. En ja, zelden was het bijvoeglijk naamwoord 'bewierookt' beter op zijn plaats dan in deze beschrijving...

Die sfeer van de begin jaren '70 heeft gedurende de jaren '70 zich redelijk staande gehouden. Het opbouwwerk en buurt- en clubhuiswerk van die tijd herinner ik mij nog wel vanuit Leiden. Dat waren allemaal nog van die softies (vaak met baarden) die je je ook kunt bedenken bij David Crosby.

Dit album en vergelijkbare uit die tijd bleven lang doorklinken. Zo'n beetje tot aan de punk, toen werd de maatschappij opeens een stuk agressiever en veranderde ook de rol van de 'huisvaders' van het buurt- en clubhuiswerk. De opbouwwerker werd crisisbeheerser, het clubhuis een opvang voor drugsverslaafden en daklozen.
Die tijd maakte mij als jongere meer angstig. Dan liever de love and peace beweging waar David Crosby en anderen voor stonden. Make love, not war.

Ik ben nog steeds benieuwd hoe de wereld er uit zou hebben gezien als die trend van de eerste zes jaar zou zijn doorgezet. Heel anders dan nu, in ieder geval.
Dat maakt dit album al met al een onmisbaar element. Misschien zouden we het weer eens wat vaker op moeten zetten. Wellicht helpt het.

Heel herkenbaar, ik ben in precies dezelfde tijd opgegroeid. Inmiddels zijn we de verharde maatschappij 'normaal' gaan vinden, idealen zijn verdacht geworden. 'Music Is Love', een gedachte die de wereld mooier ging maken, en niets om cynisch over te doen.

Heb een wisselende relatie met dit album. Dat kan. Enerzijds vind ik de muziek af en toe behoorlijk wazig, de invloed van de drugs die David in grote hoeveelheden tot zich nam is daaraan schuldig, naar ik aanneem. Gezien zijn prive omstandigheden op dat moment wel begrijpelijk. In september 1969 kwam zijn vriendin Christine Hinton door een auto ongeluk om het leven. David durfde het huis, waar hij met haar samenleefde niet meer binnen te gaan en het ging daarna van kwaad tot erger voor wat de drugs betrof. Graham Nash ontfermde zich over hem, huurde een studio en met de hulp van muzikale vrienden werd If I could only remember my name opgenomen. Gelukkig volgde er daarna nog een lange carriere voor David en zijn muzikale maten en er verschenen nog vele prachtige en ook mindere albums. David had al met al een bewogen leven, met dieptepunten zoals zijn verslaving en opsluitingen in gevangenissen. Ook een hoogtepunt zoals zijn biologische zoon James Raymond, die weer contact met hem zocht. Van Crosby bezit ik slechts 3 solo cd’s; deze, Croz en Lighthouse. Persoonlijk vind ik Croz uit 2014 zijn beste, maar smaak is altijd persoonlijk. En ach, ik zet de cd maar weer eens op en verhoog naar 4 **** , een cijfer die ik in eerste instantie ook had toegekend.

Zie dat ik een fout maakte in mijn bericht van 6 september; schreef dat ik 3 solo cd's had van Crosby. Fout, het zijn er 5. Een live cd, getiteld Deja vu, die ik erg goed vind ( reeds 4,5 **** toegekend) en Thousand roads, die ik compleet uit mijn geheugen had gebannen. Gisteren in een doos op zolder teruggevonden, toen ik op zoek was naar een andere cd. Vandaag een paar maal afgespeeld en het klinkt aangenaam. Binnenkort volgt een beoordeling voor dit album.