menu

The Police - Zenyatta Mondatta (1980)

mijn stem
3,46 (377)
377 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: A&M

  1. Don't Stand So Close to Me (4:04)
  2. Driven to Tears (3:20)
  3. When the World Is Running Down, You Make the Best of What's Still Around (3:38)
  4. Canary in a Coalmine (2:26)
  5. Voices Inside My Head (3:53)
  6. Bombs Away (3:09)
  7. De Do Do Do De Da Da Da (4:09)
  8. Behind My Camel (2:54)
  9. Man in a Suitcase (2:19)
  10. Shadows in the Rain (5:02)
  11. The Other Way of Stopping (3:22)
totale tijdsduur: 38:16
zoeken in:
avatar van nlkink
Ik kan me aansluiten bij koosknook. Enigszins een tegenvaller inderdaad. Kant 1 was dik in orde, vooral bij de tweede helft van kant 2 sloeg de verveling toe.

avatar van gaucho
3,5
Leptop schreef:
(quote)


Ik meen toch dat Walking on the Moon ook de nodige politieke lading heeft.

???
Heb ik er nooit in gezien en ik vind er ook niets over op internet. Misschien kun je dit even uitleggen?

avatar van Leptop
3,5
Ik meende van wel, maar nader onderzoek levert dat niet op. Integendeel, het ontstaan van dit nummer is te zot voor woorden (zie Wiki), haha!

Wellicht is blijven hangen of heb ik gemeend dat US critici destijds not amused waren en hun trots over hun ruimteprestaties voor gek gezet zagen.

avatar van RonaldjK
3,0
The Police overkwam wat de generatiegenoten van Blondie ook gebeurde: grote populariteit bij zowel het hitsinglepubliek als de “serieuze" muziekfan. Dat leidde ertoe dat zij van concert naar tv-optreden naar interview naar promotie-activiteit werden gestuurd. “No rest for the wicked,” zegt een spreekwoord, slachtoffer worden van het eigen succes.
Als hitsinglejongetje, verknocht aan de radio, had ik dat niet door. Don’t Stand So Close to Me werd vanaf oktober 1980 hun vijfde hit in Nederland, zij het niet mijn favoriete van deze band. Elpee Zenyatta Mondatta verscheen vrijwel tegelijkertijd en haalde de tweede positie in de nationale albumlijst. In december volgde single De Do Do Do De Da Da Da, dat qua muziek aangenaam pittig was; maar ja, die onbenullige tekst van het refrein… Ik vond het (muzikale) venijn er meer en meer af gaan.

De elpee leerde ik pas veel later kennen. Hij telt met Voices in my Head, Behind My Camel, Shadows in the Rain en The Other Way of Stopping maar liefst vier (semi)instrumentale nummers, waarvan drie op de B-kant. Het kwam op mij over als een voetbalploeg die, na een sterke eerste helft, na rust door conditiegebrek in elkaar zakt.
Ik telde drie hoogtepunten, allen op kant A te vinden: Driven to Tears (die gitaarsolo alleen al!), When the World is Running Down en Bombs Away, waarvan ik op Wikipedia lees dat dit is gebaseerd op een afgedankt nummer van Siouxsie and the Banshees.
Voor drummers valt er desondanks genoeg te genieten, ook in de instrumentaaltjes: wat is Stewart Copeland op dreef! Het thema in Behind My Camel bracht mij terug naar de buitenaardse signalen op Jeff Wayne's The War of the Worlds en toen ik het recent beluisterde moest ik denken aan Geboren voor het Geluk van Het Goede Doel, alsof deze indertijd het kamelenlied als basis hebben gebruikt.
Tegenwoordig valt me pas goed op dat de teksten hier en daar heel pittig zijn: in Don't Stand... over een foute leraar en de politieke ladingen in Bombs Away en Driven to Tears.

Wat ik toen niet wist – en ik denk buiten de naaste kringen van de band niemand – was dat de band ontzettend in tijdnood was gekomen, al eerder door andere MuMe-schrijvers benoemd. Dat dit album een haastklus was, laat zich horen. Een aardig plaatje dat veel meer had kunnen en moeten zijn. Het drietal had dit echter in alle tumult veel slechter kunnen doen. Een plaat als deze neerzetten is dan weer knap.

avatar van dazzler
3,0
Ik vind De Do Do Do De Da Da Da de meest onderschatte Police single.

Verdraaid lekkere hooks. En die tekst neem ik er met graagte bij. Speechless... het kan en het mag.

avatar van RonaldjK
3,0
Mee eens dazzler, ik ben minder streng dan de puber die ik was

kleine man
In het kader van de ophef over schrijver Pim Lammers moest ik opeens weer aan Don't Stand So Close To Me denken.
Ik had het niet paraat (CD ver opgeborgen, geen zin om te zoeken) dus even via Het Net gezocht. Kon ik meteen het origineel, en de enkele jaren later veranderde versie vergelijken.
Die nieuwere versie is toch echt wel beter dan het originele saaie rechttoe rechtaan liedje.

avatar van gaucho
3,5
kleine man schreef:
Die nieuwere versie is toch echt wel beter dan het originele saaie rechttoe rechtaan liedje.

Meen je dat nou? Ik vind die '86-versie echt een gedrocht dat ze nooit hadden moeten opnemen. En ik heb het idee dat veel Police-fans dezelfde mening zijn toegedaan. Maar misschien hangt het er ook een beetje van af of je de hoogtijdagen van The Police bewust hebt meegemaakt of niet. Vaak vindt een mens het origineel onovertroffen en geldt elke revisie als een soort namaak. Maar ik vind het dan wel weer leuk hoe mensen met 'jongere oren' naar die twee versies luisteren en erop reageren. Kan soms heel nieuwe gezichtspunten opleveren.

kleine man
gaucho schreef:
(quote)

Meen je dat nou?

Ja, dat meen ik.
Ik ben geen The Police-fan, maar al was ik dat wel geweest dan had ik het ook gemeend. Echt.

Dat anderen er anders over denken, dat kan natuurlijk.

En ja, ik was wel jong (juni 1968), maar The Police is eigenlijk de eerste band, misschien op ABBA na, waarvan ik de hoogtijdagen bewust meemaakte.

avatar van musician
3,0
De opvolging moest allemaal weer veel te vlug.
Wat te doen na Outlandos d'amour en Regatta de blanc. Er werd gekozen voor muzikale verdieping, wat je daar ook onder mag verstaan.

Het is daarom niet verassend dat een deel van Zenyatta Mondatta goed bleek aan te sluiten op het zeer pop/rock/jazzy solo-album The Dream of the Blue Turtles van Sting.
Toen hij na dat album ging toeren, bleken Driven to tears en when the world is running down prima te gebruiken door het jazz gezelschap dat met hem meereisde. Shadows in the rain kreeg op The Dream of the Blue Turtles zelfs een prominente rol. In een sterk herziene versie.

En zo kreeg Zenyatta Mondatta van Sting solo veel aandacht die terug is te vinden op het live album Bring on the Night. Meer eigenlijk dan de andere Police albums al bleek ook Tea in the Sahara van Synchronicity goed genoeg voor een rol op Bring on the night.

Maar dan praat je over individuele nummers die uiteindelijk (sterk) zijn aangepast. De band durfde nog niet aan wat Sting er later mee deed. En, naast de andere songs, dat maakt Zenyatta mondatta nogal halfslachtig.

4,0
Zenyatta Mondata is het derde album dat the Police uitbracht.
Het album is opgenomen in de Wisseloord Studios in Hilversum.
De Wiseloord studios zijn opgericht in 1978, The Police was een van de eerste grote artiesten die daar hun album opnamen.
Het album opent sterk met de klassieker : Don’t stand so close to me.
De andere single die van het album getrokken werd is : de do do do, de da da da, ondanks de simpele tekst is het een ijzersterk nummer dat moeilijk uit je geheugen te krijgen is. Wat verder opvalt is dat er op het album naar mijn smaak iets te veel niemendalletjes op staan met vaak wat quasi komische teksten zoals Behind my camel (instrumentaal) en Canary in a coal mine.
Op man in a suitcase hoor je op de achtergrond opnames van Schiphol in de Nederlandse taal.

Dit album ontbrak nog aan mijn Police collectie. Gekregen van mijn broer omdat hij heel zijn cd verzameling wegdoet. Matig plaatje zoals velen hier op MM dit al melden. Wel weer2 sterke singles op deze plaat !

Gast
geplaatst: vandaag om 15:35 uur

geplaatst: vandaag om 15:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.