The Waterboys - This Is the Sea (1985)

Als de bombast je tegenstaat heb je aan Room to Roam of aan Fisherman’s Blues veel fijnere platen.

Die albums staan zelfs op mijn luisterlijstje - maar beter kan ik spreken over een heuse lijst van honderden titels. Bovendien ben ik over het algemeen een "langzame luisteraar" en spelen stemming en humeur een rol bij het beluisteren, waardoor albums niet altijd goed "vallen". Maar de twee door jou genoemde albumtitels zijn genoteerd. Bedankt.

Je zou dit het grootste album van The Waterboys kunnen noemen met een epic wall of sound en hun tophit The Whole of the Moon. Daarna trok de groep wat weg van het bombastische, maar werd het ook een eeuwige zoektocht, weliswaar met af en toe nog goeie momenten. Je moet er wel voor zijn, want het is een heel album dat je qua geluid overvalt. Ik heb de band al een keer live gezien en dan komt dit album wel mooi tot z'n recht. Heerlijke muziek waarin de overdaad eigenlijk niet stoort dit keer. Als dit album alleen live wordt gebracht, heb je alvast een heerlijk optreden.

Dit album behoort voor mij tot de beste albums van de jaren 80. Toch wel een meesterwerk. Met zo'n geweldig intro van Don't Bang The Drum kan er niet veel meer mis gaan. De bombast hoewel hier en daar wat kitscherig en anno 2020 wat gedateerd past perfect bij de songs en de geweldige stem van Mike Scott, toch een wat ondergewaardeerde zanger. Medicine Bow en Be My Enemy zijn wat minder maar de overige nummers zijn om te mooi met The Pan Within als absolute hoogtepunt. Fisherman's Blues is het andere pareltje van The Waterboys daarna werd het allemaal wat minder, voor mij teveel geëxperimenteer. Maar genoeg om Mike Scott en zn kornuiten in mn hart te sluiten.

Gisteren nog eens geluisterd. Blijft toch hun beste, verhoogd naar een vijf.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Waterboys - This Is The Sea (1987) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Waterboys - This Is The Sea (1987)
Mike Scott timmert met zijn band The Waterboys inmiddels bijna veertig jaar aan de weg, wat een aantal geweldige albums heeft opgeleverd, maar This Is The Sea uit 1985 steekt er wat mij betreft bovenuit

Toen in de herfst van 1985 This Is The Sea van The Waterboys verscheen, liet de band een inmiddels bekend geluid horen. This Is The Sea borduurde voort op de eerste twee albums van de Schotse band, maar zette ook flinke stappen. Mike Scott en Karl Wallinger perfectioneerden op This Is The Sea het grootse geluid van de band en zorgden bovendien voor een aantal uitstekende songs. 37 jaar later durf ik This Is The Sea wel het hoogtepunt uit het oeuvre van The Waterboys te noemen en waar de laatste twee albums van de band me tegenvielen, staat het album uit 1985 nog altijd als een huis en heeft het de tand des tijds bovendien beter doorstaan dan de albums waarmee het destijds moest concurreren.

De Schotse band The Waterboys heeft inmiddels vijftien albums op haar naam staan en het zijn bijna allemaal uitstekende albums. Ik ben de band rond Mike Scott helaas wat kwijtgeraakt op de laatste twee albums (Good Luck, Seeker uit 2020 en het onlangs verschenen All Souls Hill), die me echt een stuk minder goed bevallen, maar de band heeft ook twee albums op haar naam staan die behoren tot het allerbeste dat in de jaren 80 werd gemaakt.

Voor het zover was trok de Schotse band ook al stevig mijn aandacht met The Waterboys uit 1983 en A Pagan Place uit 1984, waarop het zo karakteristieke geluid van de band in de steigers werd gezet en direct wist op te vallen door een eigen geluid. De twee beste albums van de band zijn wat mij betreft echter Fisherman’s Blues uit 1988 en vooral This Is The Sea uit 1985..

Het was best een tijd geleden dat ik naar het album had geluisterd, maar direct bij de bombastische openingsnoten van Don’t Bang The Drums kwam alles weer naar boven, inclusief alle herinneringen aan het prachtjaar 1985. Op This Is The Sea komt het geluid dat de band al liet horen op haar eerste twee albums tot volle wasdom en het is een geluid waarmee The Waterboys zich schaarde onder de grote bands van dat moment, zij het op enige afstand van Simple Minds en met name U2.

The Waterboys werden destijds vaak in één adem genoemd met de net wat grotere broers, maar The Waterboys maakten wat mij betreft duidelijk andere muziek. Waar de muziek van Simple Minds en U2 vaak verzoop in galm, creëerde Mike Scott met zijn band een fascinerende ‘wall of sound’ waarin ook plek was voor invloeden uit de Keltische muziek.

Openingstrack Don’t Bang The Drums laat direct horen hoe de ‘wall of sound’ van The Waterboys klinkt. Na het filmische intro met blazers vallen de zwaar aangezette drums in en slaan The Waterboys je bovendien om de oren met strijkers, blazers, piano en gitaren. Het combineert allemaal prachtig met de Dylanesque zang van voorman Mike Scott, die veel emotie in zijn zang legt, waardoor de muziek van The Waterboys, in ieder geval bij mij, stevig binnen kwam en nog steeds komt.

This Is The Sea bevatte met The Whole Of The Moon een hitsingle die nog steeds met enige regelmaat voorbij komt, maar het mooist zijn toch de typische albumtracks als de al genoemde openingstrack, de titeltrack en het wonderschone The Pan Within, dat ik nog steeds schaar onder de mooiste songs uit de jaren 80. This Is The Sea is door alle instrumenten en Mike Scott’s en Karl Wallingers's ‘wall of sound’ een behoorlijk overweldigend album, al nemen de Schotse muzikanten ook gas terug in een aantal tracks, waaronder het ingetogen Spirit en het bijzondere Trumpets.

Ook wanneer de band flink uitpakt, blijft het geluid van The Waterboys op This Is The Sea ruimtelijk en door alle invloeden uit de Keltische muziek ook aards, wat een groot compliment is voor de productie van het album, waarvoor naast Mike Scott en Karl Wallinger ook John Brand en Mike Glossop tekenden.

The Waterboys moesten het na This Is The Sea doen zonder Karl Wallinger, die stevig bijdroeg aan het grootse geluid van de band, maar koos voor zijn eigen band World Party. Het had consequenties voor het geluid van de band, waardoor This Is The Sea een uniek album binnen het oeuvre van de Schotse band blijft. Ik had er echt al een hele tijd niet meer naar geluisterd, maar sinds enige tijd draait This Is The Sea weer overuren, net als in de herfst van 1985. Groots album! Erwin Zijleman

Ik krijg gelijk zin om dit prachtalbum weer eens op te zetten. Is voor mij namelijk ook al een hele tijd geleden.

De beste intro van een album ooit. Zin in de Roma volgend jaar ❤️

Geweldig album van The Waterboys en in mijn ogen het meest evenwichtige album van Mike Scott en de zijnen. Jammer dat 'Be My Enemy' de sfeer wat doorbreekt. Verder alleen maar topnummers met naast de album bekende hitsingle voor mij hoogtepunten met 'Don't Bang The Drum', 'Spirit', 'The Pan Within', 'Old England' en 'Trumpets'.

Live in Utrecht:
The Whole of the Moon
The Pan Within
Medicine Bow / Be My Enemy
This is the Sea

23 februari komt er een deluxe 6-cd box uit van de "This is the sea sessions", getiteld "1985"

The Waterboys / 1985 – SuperDeluxeEdition

Zo, dat ziet er weer geweldig uit. This Is The Sea is met afstand mijn favoriete album van Mike Scott, en ik vermoed dat ik deze dan maar als verlaat Sint/Kerstkado aan mezelf kado ga doen

Ow mooi , al moet ik zeggen dat ik vaak de de luxe edities voor op de plank koop en te weinig draai. Maar ook deze komt op de plank. Zin in

Klopt wel ja, ik heb die 6cd box van Fisherman's Blues ook, en die draai ik ook zelden. Toch zal ik deze wel aanschaffen en minimaal 1 keer draaien

haast niet voor te stellen dat deze 6 cd's veel goede, nieuwe muziek zullen opleveren. dat was ook niet het geval bij de uitgave van de Fisherman's Blues 6-cd box die ik zelden opzet, maar we zullen het afwachten. vond destijds de 2-cd deluxe edition van FB overigens wel erg sterk. de 2e cd daarvan met veel "nieuw" werk voelde aan als een compleet album met 14 bonustracks die echt iets toevoegden.

Het is leuk om het proces te volgen en dan op het eind van de rit het eindproduct te ervaren , maar dat doe je vaak maar 1 of 2 x. Daarbij zitten er bij deze omvangrijke releases way too much demos, probeersels en geneuzel tussen dat het vaak afbraak doet aan het gebodene. Maar daar hebben we dan weer een programeer knop voor.

Naar aanleiding van het overlijden van Karl Wallinger deze ook weer even uit de kast getrokken. Zo die komt meteen weer goed binnen met Don't Bang The Drum. Wat een power en wat een plaat blijft dit toch. Dit was toch wel de ultieme Waterboys bezetting, ook al ben ik ook uitermate gesteld op de twee eerdere albums A Pagan Place en het titelloze debuut. De beide folkie albums kan ik ook nog prima hebben maar daarna verdwijnen de Waterboys bij mij toch snel achter de muzikale horizon. Karl Wallinger had hier een mooie rol ik denk dat hij ook nog veel fraais had kunnen toevoegen aan de band maar het heeft niet zo mogen zijn. RIP Karl!

Karl Wallinger, wat een klotenieuws - RIP. Komt hier ook weer uit de kast en Goodbye Jumbo wordt op vinyl aangeschaft; wel veel gedraaid, maar niet van lp. Daarom nu de re-release van maar aanschaffen. Ook dit album is top.

Het met veel drama zingen, heel het album lang gaat me op een gegeven moment tegen staan. Jammer, maar in het geval van the Waterboys zou ik ze getipt hebben; less is more.
Nu is het echt te veel over de top.

This Is The Sea is een album om in te duiken. Letterlijk en figuurlijk. Je moet bereid zijn om je onder te dompelen in de aparte geluidswereld van The Waterboys. En dat is me nooit helemaal gelukt. Ik draaide eerder deze week de plaat nog eens integraal en botste weer op hetzelfde euvel: de productie. Die is bij momenten zo druk en schreeuwerig dat het pijn doet aan mijn oren. Ook al zijn er voldoende goeie nummers. Toch hebben The Waterboys nooit die impact op mij gehad als bijvoorbeeld The Triffids.

Vanavond openen we de debatten en bespreken we negen dagen lang elk nummer grondig.
Jammer genoeg mag dat niet op de albumpagina zelf maar moet worden uitgeweken naar dit topic.

Albumtracks gerangschikt en beschreven ( The Waterboys - This Is the Sea ) - MusicMeter.nl

Met This Is The Sea bereikten The Waterboys voor mij hun ultieme studiopiek. Hier valt alles volledig op zijn plaats. De grootse visie van Mike Scott, de majestueuze toetsen van Karl Wallinger en de emotionele saxofoonpartijen van Anthony Thistlethwaite komen hier samen in een album dat enorm, meeslepend en diep menselijk tegelijk klinkt. Natuurlijk springt The Whole of the Moon eruit als een van de mooiste songs van de jaren tachtig, maar voor mij zit de ware kracht juist in nummers als The Pan Within, Old England en het titelnummer This Is The Sea.

Vooral dat laatste nummer voelt als een enorme emotionele golf die alles meesleept. De plaat klinkt groots zonder afstandelijk te worden, iets wat maar weinig bands echt beheersen. Dit is voor mij het album waarop “The Big Music” werkelijk vorm kreeg. Een tijdloze klassieker vol verlangen, romantiek en spirituele kracht die nog steeds even overweldigend binnenkomt als toen. Karl Wallinger (RIP) had ook gewoon in de band moeten blijven, dat was voor beide partijen beter geweest commercieel gezien. Maar de dingen gaan zoals ze gaan...

Dan hadden we World Party - Goodbye Jumbo (1990) - MusicMeter.nl moeten missen - een zeer houdbaar album, met als persoonlijke fave Put the Message in the Box, ook vanwege het Droste-effect

Helemaal mee eens Mjuman, die draai ik ook nog steeds graag.

In het jaren tachtig tijdperk waarin de angst voor de atoombom overheerst, de hemel donkerrood kleurt en Frankie Goes To Hollywood wereldleiders in een koude oorlog doemscenario conflict, opruiend tegenover elkaar plaatst, is er behoefte aan een doorbreking van dit negativisme. Voor mij komt het keerpunt als The Waterboys het mythische The Whole Of The Moon uitbrengt. De band van Mike Scott romantiseert de oerknal tot een schitterend visualiserend lichtverschijnsel en kleurt de wereld opnieuw in. Ze verplichten de luisteraar om niet enkel de meest duistere kant van de maan te bekritiseren. De schoonheid zit juist aan de zijde die niet direct zichtbaar is. The Waterboys werpen hier een heldere spirituele blik op het bestaan, en verheugen zich op een betere toekomst.

Dat spirituele is samen met de Keltische volkselementen een belangrijk aspect voor deze The Big Music benadering. Een aardse sub stroming van de new wave, waar ook Schotse bands als The Alarm, Simple Minds en Big Country en het uit Wales afkomstige The Alarm gretig gebruik van maken. The Big Music is letterlijk van een nummer dat op de tweede The Waterboys plaat A Pagan Place staat afgeleid. Toch beschouw ik The Waterboys niet als pioniers voor deze stroming. Voor mij is het Dexys Midnight Runners die met hun van de straat geplukte Come On Eileen soulfolk het startsein geven.

Mike Scott schraapt de universele krachten bijeen door bandleden met verschillende culturele achtergronden bij elkaar te brengen. Het fundament ligt in het Verenigde Koninkrijk, al zijn de leden uit Schotland, Engeland, Wales en Ierland afkomstig. Mike Scott zoekt naar verbintenis om een vrij uniek geluid te creëren. Vergeet niet dat de dreiging op alle punten voelbaar is. Met het etnisch-nationalistische conflict in Noord-Ierland als triest dieptepunt, waar ze bevolking zich nog steeds heftig tegen de Britse bezetter verzet. This Is The Sea bemiddeld, al is het in eerste instantie vooral tussen de muziekliefhebbers.

In de clip is de differentiatie van het zootje ongeregeld al duidelijk zichtbaar. Mike Scott kleedt zich als een aan lager wal geraakte kapitein, violist Steve Wickham zou een van de straathoek geplukte zwerver kunnen zijn, de dromerige Karl Wallinger bezit een kleurrijk sixties Pasley Underground uiterlijk en gelegenheidszangeres Max Edie heeft misschien dan wel een bescheiden rol in het geheel, in de video is ze weldegelijk de vrouwelijk blikvanger tussen de geroutineerde mannelijke werkkrachten. Het is amper te vatten dat deze magische eenheid al snel uiteen valt en Karl Wallinger zijn zinnen op zijn tevens succesvolle uit de hand gelopen solo project World Party zet.

De This Is the Sea plaat opent echter met het schitterende Spaanse flamenco trompetgeschal van Roddy Lorimer. Alsof er een burgeroorlog gaande is. Het verontrustende Don't Bang the Drum staat haaks op die The Whole Of The Moon loyaliteit. We hebben de aarde in bruikleen en verspillen deze planeet zodanig dat er een leeg omhulsel overblijft. Don't Bang the Drum is een roodgloeiende noodoproep. Het is die andere blazer Anthony Thistlethwaite die hier met zijn saxofoon gehoor aan geeft. Dat het voortbestaan van de mensheid in gevaar is, benadrukken ze in de breed gearrangeerde Spirit zielsbevlieging. Slechts de gedachtegang zal overleven en geschiedenis schrijven.

In het gedreven melancholische The Pan Within geeft de tekstschrijver zich totaal aan zijn dierlijke lusten over. In The Pan Within is die begeerte bijna beschamend, een zwaktebod waar Mike Scott tegen strijdt. De liefde heeft iets zoets, de daad iets duivels. De enige zwakte is echter het achterhaalde blikkerige Pet Shop Boys achtige drumgeluid, gelukkig maken de bevlogen gepassioneerde vioolpartijen van de Ierse Steve Wickham alles goed.

Het opgejaagde Medicine Bow vind ik zelf een onlogische single keuze, zeker als je de mogelijkheid hebt om met Old England te pronken. Old England is niet conservatief, het is eerder een uiting van kritiek op het behouden liberale Thatcherisme, een achterhaald idealisme wat het kapitalisme aanmoedigt en de ongelijke klassenindeling nogmaals dik onderstreept. Old England staat juist voor het onbezorgde verleden en wil enkel op dat ijkpunt een doorstart forceren. Er schuilt een anarchistisch geraakt punkhart diep van binnen in de vocalist.

In het opgefokte The Smiths getinte Be My Enemy distantieert Mike Scott zich van deze sociale vervlakking en verhuist met The Waterboys vervolgens naar Ierland. Het opruimende This Is The Sea titelstuk bezingt de vrijheid, waar grenzen aan de horizon vervagen en hoop toewenkt. En dan verwacht je dat The Waterboys dit in werking stellen door zich aan die overtocht naar de Verenigde Staten te wagen. Mike Scott beseft maar al te best dat de kans groot is dat ze daar als hulpeloze schipbreukelingen aanspoelen. Hij doet er goed aan om met de Fisherman’s Blues opvolger in die traditionele Ierse folk hoek te blijven hangen. Dit nieuwe thuis voelt in ieder geval als een warm welkom aan.