The Waterboys - This Is the Sea (1985)

Geniaal album, een echte klassieker met een enorme diepgang. Niet vreemd dat Simple Minds in het niet vielen bij een optreden van The Waterboys destijds. Als ze dit album hadden geluisterd hadden ze dat ook zonder moeite kunnen voorspellen, want het heeft zoveel meer dan 'Once Upon A Time' van Simple Minds (ik vermoed dat het om die tournee gaat).
Nummers als 'Trumpets', 'Old England', The Whole of the Moon' en natuurlijk 'This is the Sea' vind ik van zo'n onmetelijke schoonheid...
Het is een album dat je in donkere tijden de weg kan wijzen naar het lichtpuntje aan het eind van de tunnel.
"Behold the sea!" Dat zijn dan ook de laatste woorden van deze spirituele reis.

Ik heb deze maar weer eens aangeschaft na hem jaren uit het oog (of oor) te zijn verloren en hij is nog beter dan ik me herinnerde.

Don't Bang the Drum is een prima opener waarvan vooral het intro opvalt. The Whole of the Moon is het nummer dat iedereen kent van the Waterboys. Niets wat ik ken klinkt als dit nummer, een volstrekt unieke single.

Spirit is het mooie korte tussendoortje dat in de langere versie op de bonus cd staat. Hoewel die 4 minuten versie goed is, werkt de korte versie beter. The Pan Within is een van de prijsnummers van het album. De fantastische vioolpartij maakt dit nummer helemaal af.

De oude kant B begint met het rockende Medicine Bow waarvan ook een langere versie op de bonus cd staat. Hier is de lange versie mijn favoriet. Old England is het een na beste nummer van het album. Een muzikaal vrij luchtig nummer met na van loop van tijd zo'n heerlijk scheurende saxofoon. De tekst is heel wat minder luchtig. Het bewind van Margaret Tatcher heeft toch voor vele goede protestsongs gezorgd.

Na een kort rustig begin knalt Be My Enemy uit de speakers ; een haast punky song dat een beetje verdwaald lijkt op het album. Absoluut geen slechte track, maar wel mijn minst favoriete. Trumpets is een eerste instantie wat onopvallend rustig nummer dat bij nadere beschouwing toch wel een erg fijn nummer blijkt te zijn.

Het album eindigt met de beste track (al zullen de meeste dat niet met me eens zijn) This is the Sea. Een haast jamachtig nummer waar weinig couplet-refrein struktuur in te vinden is. Het nummer wordt echter zo fantastisch uitgevoerd zodat dat helemaal geen probleem is, eerder een pre. Het nummer doet wat denken aan Van Morrison's Sweet Thing waarvan op de bonus cd een lange versie staat die het sublieme origineel aardig in zijn waarde laat.

De bonus cd is sowieso een aanrader want behalve het wat verrot klinkende instrumentale Towers Open Fire zijn de nummers allemaal minimaal goed. De eerste twee nummers (Beverly Penn en Sleek White Schooner) zouden niet misstaan hebben op het eerste schijfje.

Het is veel te lang geleden dat ik dit album gehoord had en ik ben erg blij met de hernieuwde kennismaking. Hij wordt opgewaardeerd naar 4,5 ster.

De trompet tijdens het begin van Don't Bang The Drum kondigt het al aan.
Dit is geen gewoon New Wave album.
Een intro wat niet lang genoeg duurde.
Don't Bang The Drum.
Don't Bang The Drum.
Hoe hard Mike Scott ook roept, het mag niet baten.
Zijn mond wordt gesnoerd.
Door het ritmisch getrommel.
Vervolgens ook nog de boel afsluiten met een saxofoonsolo.
De toon is gezet.

Ondanks dat we van oorsprong te maken hebben met een Britse band zitten er ook Ierse en Schotse leden in The Waterboys.
Een smeltkroes van folk, rock en wave is het gevolg.
Het gevoel tot verbroedering.
Scott zat in een vruchtbare creatieve periode die zo’n veertig songs op leverde.
Er werd gekozen voor een album met negen nummers.
Waaronder de hoogtepunten The Whole Of The Moon en The Pan Within.

Hij dirigeerde het geheel tot This Is The Sea.
Een spirituele ontdekkingstocht door zijn gevoelswereld.
Gedragen door een breed assortiment aan instrumenten.
Veelzijdige muzikanten waarvan het speelplezier de sfeer bepaald.
Vioolpartijen naast rockende gitaren.

Ik hou van deze sound.
Je hoort het ook terug in In Tua Nua en New Model Army.
Gelijkertijd in opkomst.
Maar het beste voorbeeld is Levellers.
Old England zou met zijn problematiek zo in hun repertoire passen.
Hun geluid is duidelijk hierdoor beïnvloed.
Alsof er een LOI cursusboek bestaat.
Mike Scotts beginselen van de Folkrock Deel 1.
Het tijdsloze document van The Waterboys.
Spiritualiteit met een vleugje romantiek.

Soms heb je gewoon behoefte aan een bepaald soort muziek. En ik had van een soort nog niet voldoende muziek. Dit moet je niet zien als een genre, maar meer een soort gevoel dat je bij een album hebt. Daarom kan ik het ook niet meer noemen dan 'een bepaald soort muziek'. The Waterboys was precies wat ik nog nodig had.

Don't Bang the Drum en The Pan Within kende ik al. Twee geweldige nummers. De trompetten op Don't Bang the Drum geven al aan dat dit niet zomaar een jaren '80 album is. De zang is ook zeer overtuigend in dit nummer. The Whole Of The Moon is een aardig nummer. Tekst die makkelijk in je hoofd blijft zitten en ook een herkenbare melodie. Het is niet voor niks de best verkochte single van The Waterboys. Een erg sterk in elkaar stekend popnummer. Helaas stijgt het nergens naar het niveau van genialiteit.

The Pan Within doet dit juist enorm. Het stukje vanaf ongeveer 1:18 is echt geweldig. Vooral als de viool erbij komt. Opnieuw een nummer met een herkenbare melodie en tekst, maar nu met een vleugje genialiteit. The Waterboys onderscheiden zich vooral door het gebruik van ongebruikelijke instrumenten voor die tijd (meest opvallende natuurlijk de trompet). Be My Enemy is het meest 'rockende' nummer. Ik vind hem ook het meest modern klinken.

Al met al een erg leuk album. Dankzij de invloeden van verschillende muziekstijlen klinkt dit in vergelijk met andere jaren '80 albums minder gedateerd, omdat het minder 'eenvormig' klinkt. Maar er ontbreekt iets om dit een meesterwerk te noemen. 4*

Met ”This Is the Sea” leveren The Waterboys een prachtig en intens album af. Het album begint al fantastisch met ”Don’t Bang the Drum”. Het intro is muzikaal heerlijk en zet direct de toon voor de rest van het album. De grote hit is natuurlijk ”The Whole of the Moon” en verveelt me na al die jaren nog geen moment. Ik ben eigenlijk geen grote fan jaren 80 muziek. Het overdadige gebruik van keyboards en synthesizers gaan me vaak tegenstaan. The Waterboys houden het echter smaakvol en melodieus. Op de tweede helft van het album hoor ik wat meer gitaren en klinkt het geheel ook wat ruiger. Het komt de dynamiek en afwisseling ten goede. Hoogtepunten vind ik ”The Pan Within” en ”Old England”. Maar ook het afsluitende titelnummer is niet te versmaden. ”This Is the Sea” is een tijdloos album, dat eigenlijk bij elke luisterbeurt steeds meer wint aan overtuigingskracht.

Een fantastische eerste helft die nog altijd hoog scoort op het lijstje met beste plaatkanten aller tijden, met opzwepende composities en warme arrangementen – big music in optima forma, Mike Scott maximaal geïnspireerd. Kant 2 is helaas wat minder, met naast het prachtige Old England (het nummer dat voor mij deze plaat "openbrak") en het melancholische titelnummer helaas ook twee minder interessante rockers (inclusief het zéér Dylaneske Be my enemy) en het uitgesproken melige Trumpets. Daardoor is dit voor mij helaas net geen meesterwerk, maar omdat dit de plaat is waardoor ik deze band leerde kennen blijft hij toch altijd het bekende warme plekje in mijn hart houden (mede dankzij die sfeervolle "blauwe" videoclip van The whole of the moon), en nog steeds krijg ik de rillingen wanneer ik de zoekende eerste tonen van Don't bang the drum hoor.
        Sommige bands hebben één plaat die algemeen wordt gezien als het hoogtepunt in hun oeuvre, waarbij de meeste mensen het er wel over eens zijn dat ze nooit beter zijn geweest, een plaat waarop ze tot volle wasdom kwamen en waarop ze al hun kwaliteiten maximaal ten toon konden spreiden. This is the sea is niet mijn favoriete Waterboys-plaat, maar als dit de enige CD is die van hen naar het spreekwoordelijke onbewoonde eiland mee zou gaan zou ik daar geen problemen mee hebben. "Surrender, surrender, surrender..."

Je zou dit het grootste album van The Waterboys kunnen noemen met een epic wall of sound en hun tophit The Whole of the Moon. Daarna trok de groep wat weg van het bombastische, maar werd het ook een eeuwige zoektocht, weliswaar met af en toe nog goeie momenten. Je moet er wel voor zijn, want het is een heel album dat je qua geluid overvalt. Ik heb de band al een keer live gezien en dan komt dit album wel mooi tot z'n recht. Heerlijke muziek waarin de overdaad eigenlijk niet stoort dit keer. Als dit album alleen live wordt gebracht, heb je alvast een heerlijk optreden.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Waterboys - This Is The Sea (1987) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Waterboys - This Is The Sea (1987)
Mike Scott timmert met zijn band The Waterboys inmiddels bijna veertig jaar aan de weg, wat een aantal geweldige albums heeft opgeleverd, maar This Is The Sea uit 1985 steekt er wat mij betreft bovenuit

Toen in de herfst van 1985 This Is The Sea van The Waterboys verscheen, liet de band een inmiddels bekend geluid horen. This Is The Sea borduurde voort op de eerste twee albums van de Schotse band, maar zette ook flinke stappen. Mike Scott en Karl Wallinger perfectioneerden op This Is The Sea het grootse geluid van de band en zorgden bovendien voor een aantal uitstekende songs. 37 jaar later durf ik This Is The Sea wel het hoogtepunt uit het oeuvre van The Waterboys te noemen en waar de laatste twee albums van de band me tegenvielen, staat het album uit 1985 nog altijd als een huis en heeft het de tand des tijds bovendien beter doorstaan dan de albums waarmee het destijds moest concurreren.

De Schotse band The Waterboys heeft inmiddels vijftien albums op haar naam staan en het zijn bijna allemaal uitstekende albums. Ik ben de band rond Mike Scott helaas wat kwijtgeraakt op de laatste twee albums (Good Luck, Seeker uit 2020 en het onlangs verschenen All Souls Hill), die me echt een stuk minder goed bevallen, maar de band heeft ook twee albums op haar naam staan die behoren tot het allerbeste dat in de jaren 80 werd gemaakt.

Voor het zover was trok de Schotse band ook al stevig mijn aandacht met The Waterboys uit 1983 en A Pagan Place uit 1984, waarop het zo karakteristieke geluid van de band in de steigers werd gezet en direct wist op te vallen door een eigen geluid. De twee beste albums van de band zijn wat mij betreft echter Fisherman’s Blues uit 1988 en vooral This Is The Sea uit 1985..

Het was best een tijd geleden dat ik naar het album had geluisterd, maar direct bij de bombastische openingsnoten van Don’t Bang The Drums kwam alles weer naar boven, inclusief alle herinneringen aan het prachtjaar 1985. Op This Is The Sea komt het geluid dat de band al liet horen op haar eerste twee albums tot volle wasdom en het is een geluid waarmee The Waterboys zich schaarde onder de grote bands van dat moment, zij het op enige afstand van Simple Minds en met name U2.

The Waterboys werden destijds vaak in één adem genoemd met de net wat grotere broers, maar The Waterboys maakten wat mij betreft duidelijk andere muziek. Waar de muziek van Simple Minds en U2 vaak verzoop in galm, creëerde Mike Scott met zijn band een fascinerende ‘wall of sound’ waarin ook plek was voor invloeden uit de Keltische muziek.

Openingstrack Don’t Bang The Drums laat direct horen hoe de ‘wall of sound’ van The Waterboys klinkt. Na het filmische intro met blazers vallen de zwaar aangezette drums in en slaan The Waterboys je bovendien om de oren met strijkers, blazers, piano en gitaren. Het combineert allemaal prachtig met de Dylanesque zang van voorman Mike Scott, die veel emotie in zijn zang legt, waardoor de muziek van The Waterboys, in ieder geval bij mij, stevig binnen kwam en nog steeds komt.

This Is The Sea bevatte met The Whole Of The Moon een hitsingle die nog steeds met enige regelmaat voorbij komt, maar het mooist zijn toch de typische albumtracks als de al genoemde openingstrack, de titeltrack en het wonderschone The Pan Within, dat ik nog steeds schaar onder de mooiste songs uit de jaren 80. This Is The Sea is door alle instrumenten en Mike Scott’s en Karl Wallingers's ‘wall of sound’ een behoorlijk overweldigend album, al nemen de Schotse muzikanten ook gas terug in een aantal tracks, waaronder het ingetogen Spirit en het bijzondere Trumpets.

Ook wanneer de band flink uitpakt, blijft het geluid van The Waterboys op This Is The Sea ruimtelijk en door alle invloeden uit de Keltische muziek ook aards, wat een groot compliment is voor de productie van het album, waarvoor naast Mike Scott en Karl Wallinger ook John Brand en Mike Glossop tekenden.

The Waterboys moesten het na This Is The Sea doen zonder Karl Wallinger, die stevig bijdroeg aan het grootse geluid van de band, maar koos voor zijn eigen band World Party. Het had consequenties voor het geluid van de band, waardoor This Is The Sea een uniek album binnen het oeuvre van de Schotse band blijft. Ik had er echt al een hele tijd niet meer naar geluisterd, maar sinds enige tijd draait This Is The Sea weer overuren, net als in de herfst van 1985. Groots album! Erwin Zijleman