The Waterboys - This Is the Sea (1985)

De prachtigste intro voor een langspeler ooit (de rest is trouwens ook subliem). Da's zo'n cd - één keer horen, nooit meer vergeten.

Wat een fantastisch meesterwerk is dit toch. Mike Scott staat wat mij betreft garant voor muziek met passie met een hoofdletter P. Van invloeden als Lou Reed (waar de bandnaam vandaan komt), Bob Dylan, Patty Smith en U2 weten the waterboys een spiritueel en bevolgen geheel te maken. Absoluut hoogtepunt is The pan within. Een magistraal nummer waar de geestdrift en passie vanaf spat en dat nog altijd mijn favoriete liedje aller tijden is. This is the sea krijgt van mij de volle mep. 5*

Heel erg lekker album, voorlopig een 4 1/2 maar misschien als ik m nog een keer luister een 5, wie zal het zeggen.

Op 29 maart komt trouwens een nieuwe release van dit album uit, met een extra bonus-cd waarop nummers komen die deze cd niet gehaald hebben of andere (en the waterboys kennende sterk afwijkende) versies van nummers van dit album.

Meesterwerk van The Waterboys.
Maar bevat helaas niet het mooiste nummer van hen:
A girl called Johnny...

The Pan Within is inderdaad een geweldig nummer !
Ook één van mijn favorieten.
Tijdens hun concert vorig jaar november speelden ze dit nummer ook en het was in 1 woord magistraal.
Mike Scott is een geweldige zanger/muzikant en ook de violist Steve Wickham is vreselijk goed.
Dit album beschouw ik als hun beste.

Ik ontdek net het nummer Old England van hun, fantastisch!!!! En ik zie dat The whole of the moon hier ook op staat, dus ga het maar eens aanschaffen!!

Inderdaad dat intro van Don't Bang the Drum
Voor mij is dit album een beetje jeugdsentiment: hoe vaak ik The Whole of the Moon niet gedraaid heb toen...........
Het hele album is een absolute klassieker, en het valt me op dat hij niet als dusdanig terugkeert in allerhande lijstjes van de grote bladen. Foutje misschien ? Ik weet het wel zeker !

Ik kan eigenlijk alleen maar woorden herhalen die hierboven al genoemd zijn: passie, meesterwerk, magistraal...

Ik zie hier de songlist van de speciale editie staan. De oude stopt na het titelnummer, maar de collectie van die eerste negen songs is zo indrukwekkend, dat ik me haast niet kan voorstellen dat de rest nog echt iets toevoegt.

Mijn favorieten: The Pan Within, Don't Bang the Drum en Old England.

Prachtig album. De Waterboys hebben ooit het bijna onmogelijke bereikt door als voorprogrammaband het hoofdprogramma finaal weg te spelen. Dat was op 3 december 1985 in de Ahoy, Rotterdam toen ze als opwarmertje fungeerden voor de Simple Minds. Van Jim Kerr en consorten is me die avond weinig bijgebleven maar van Mike Scott & friends des te meer. En ik was niet de enige.

Ik vind dit een overrompelend album dat van het ene hoogtepunt naar het andere gaat (t/m nr. 9 dan, de rest is er later als overbodig toetje aan vastgeplakt en ken ik niet). The pan within en Old England weten er toch nog bovenuit te steken.

Geniaal album, een echte klassieker met een enorme diepgang. Niet vreemd dat Simple Minds in het niet vielen bij een optreden van The Waterboys destijds. Als ze dit album hadden geluisterd hadden ze dat ook zonder moeite kunnen voorspellen, want het heeft zoveel meer dan 'Once Upon A Time' van Simple Minds (ik vermoed dat het om die tournee gaat).
Nummers als 'Trumpets', 'Old England', The Whole of the Moon' en natuurlijk 'This is the Sea' vind ik van zo'n onmetelijke schoonheid...
Het is een album dat je in donkere tijden de weg kan wijzen naar het lichtpuntje aan het eind van de tunnel.
"Behold the sea!" Dat zijn dan ook de laatste woorden van deze spirituele reis.

Ik kan me alleen maar aansluiten bij de juichende kritieken van de bovenstaande MuMe-leden. 100 % klassieker. Uiteraard 5 sterren. Krijgt bij mn eerstvolgende revisie van mn Top 10 mogelijk een plaatsje aldaar.

Redelijk recent nog 2 x naar een optreden geweest. Eind 2001 een stomend concert in 013 en ik meen in 2004 een, helaas gezapig akoetsich concert in Breda.

Thans een live cd uit met een 13 minuten durende versie van Pan Within.

Zie ik opeens dat ik hierop nog niet gestemd had. Foei ik.

Met name het eerste nummer is excellent

De nummer 10 in mijn toplijstje! Fantastische plaat met het mooiste openingsnummer, geweldig! Mijn favoriet is het nummer wat me zoveel energie geeft dat er niets tegenop kan: The Pan Within... Een volle 5* voor Mike Scott's meesterwerk.

Dat intro is werelds! Volume gaat dan altijd op 10...
geweldig hoe dan die drum er in knalt.
Old England is voor mij een ander hoogtepunt.

Prachtig album met als hoogtepunten:
- Don't Bang the Drum
- The Whole of the Moon
- This is the Sea
- Beverly Penn
Laatstgenoemde is een bonus track op de geremasterde uitgave en zeer de moeite waard.

Dit album nu nog even aan het draaien en ik ben aanbeland bij mijn favoriete liedje aller tijden: The Pan Within! Wow!

Dat wil de ik even kwijt...

Dit album staat nog steeds op mijn nog-te-kopen lijstje. Ben hier wel heel erg benieuwd naar.

Heb je die nog niet dan?
Halen......NU!

Nope, I know, I know, schande.. Ken wel 3 nummers inmiddels en vind ze alledrie fantastisch. Dus de rest zal ook zeker wel de moeite waard zijn.

Ik ben hier toch met hoge verwachtingen aan begonnen, zowel mijn broer vond dit destijds goed en ik lees er hier ook positieve dingen over... maar ik vind er eerlijk gezegd nog geen klap aan Niet eens opmerkelijk zelfs. Veel te veel getrompetter, repetitieve tekst (vooral bij het einde van het eerste nummer), standaardpop en bovenal een erg vervelende zanger. Heeft iets weg van Barry Hey, maar moet ook nog ns hoge schille geluidjes produceren op de meeste irritante manier en veels te lang...
Ik kan er met mijn pet niet bij waarom mensen dit zo goed vinden Alleen whole of the moon vind ik wel aardig (op basis daarvan had ik de plaat ook aangeschaft eigenlijk )

Hoe klinkt dit album eigenlijk?

lees de recensies hierboven.
geweldig album, helaas heb ik niet de bonus nummers erbij.
*5

@ Earphone : Het klinkt mij als muziek in de oren.

Ik werd gister wakker met "The Whole of the Moon". Dat is pas lekker wakker worden, ook al heb ik er een ***-hekel aan. Ik stapte een x met het goede been uit bed.

geniaal album, vele hoogtepunten en eigenlijk geen echte dieptepunten. De geremasterde 2cd versie is ook zeeeeer de moeite waard

een 4,5

Ik ben deze CD nu heel erg aan het uitpluizen. Nummer 1 verdient sowieso al een dikke 5*, ik kreeg er direct kippenvel van! Erg mooi. Ik kwam er op door L. Reeds zinnetje uit "The Kids" > "I am a waterboy..."

Dan had de heer Reed een vooruitziende blik, want in 1973 liet het debuut van de Waterboys nog 10 jaar op zich wachten...