Bij U2 - October:

Iemand zin in een spelletje?

We posten 11 dagen lang onze persoonlijke October top van 11 naar 1.

Elke dag onthullen we één track, liefst met een mooie commentaar bij elke keuze.

Like het bericht als je zin hebt om mee te spelen. We beginnen er dit weekend aan.

Ik tel al zes deelnemers. Vanavond beginnen we eraan.
Ik stel voor dat ik telkens als eerste mijn song van de dag onthul.

Ik moet bekennen dat het deugd deed dit wat ondergesneeuwde U2 album opnieuw te beluisteren.
De songs ontlopen elkaar nauwelijks maar mijn rangschikking krijgt toch stilaan vorm.

Wat is volgens jullie het minst sterke nummer van October?

11. IS THAT ALL

Is dat alles? Met dat gevoel bleven wij na het beluisteren van October in onze maag zitten. Alsof het album toch niet helemaal aan de verwachtingen kon voldoen. En voor heel wat U2 fans is het ook het mindere broertje tussen Boy en War. Is That All? doet me in zijn intro wat aan The Electric Co denken. De branie van het debuut echoot er nog in door. Ik begrijp dat U2 de opvolger, die wat moeilijker tot stand kwam, met een gebalde vuist wilde beëindigen. Is Dit Alles? zong Doe Maar een jaar later, op zoek naar wat meer diepgang in het bestaan. Op October plaatst U2 vraagtekens bij wat er rondom ons gebeurt. Is That All? gromt en grolt om uiteindelijk in zijn finale te ontploffen. Maar het nummer slaagt er wat mij betreft niet in om te condenseren tot een blijver. Is That All? mag misschien ook wel retorisch begrepen worden. Is dit het einde van U2? October is een album vol groeipijnen. De eerstvolgende single A Celebration heb ik nooit begrepen. Dat moet één van de zwakste nummers geweest zijn uit de periode met producer Steve Lillywhite.

11. Scarlet

Even getwijfeld over Is That All, ook een kandidaat voor de elfde plek, maar dat nummer staat daar al.
Het nummer is een soort mantra, met maar één gezongen woord, Rejoice. Dat nummer staat ook op October, maar is een stuk sterker en overtuigender.
U2 wilde hun tweede album eerst Scarlet dopen, maar kozen toch voor October. In 2010 speelde U2 het nummer voor het eerst live op de 360-tour. Toch heeft het nummer wel een soort aantrekkingskracht in het samenspel tussen gitaar en bas, maar mist wat body.

11. With a Shout

Het liedje With a Shout zit vol religieuze symboliek: bloed op een heuvel: de kruisiging, de roep om richting “Where do we go from here?” en het verlangen om ooit heel dicht bij God te komen. Het is een zoektocht naar het geloof en naar Jeruzalem, een plek van vrede, verzoening en verlichting. Dit nummer is voor mij het minst aantrekkelijke nummer van deze plaat. Niet zozeer wat de inhoud betreft, daar kijk ik toch nauwelijks naar, maar grotendeels hoe het compositorisch in elkaar steekt.

Het is voor mij ook al weer een poosje geleden dat ik dit album heb beluisterd. En het is eigenlijk best een goed album. Jawel.

11. Scarlet

Best moeilijk, zo'n top 11 maken. Bijvoorbeeld Scarlet, dat werkt goed als tussenstuk op kant 2 (staat hier nu op vanaf vinyl), nu echter te beoordelen als een los nummer met het steeds herhaalde "Rejoice"... Nou ja, jullie herkennen dat vast wel?
Tegelijkertijd een leuke manier om een album te herontdekken en dat bovendien via mijn gloednieuwe (tweedehands maar in perfecte staat) versterker! Er zit wel een tik in mijn exemplaar...

11 Scarlet

Lijkt het eind van het album aan te kondigen met Joy Division-achtige bas, tribale drums en piano. De piano valt vaker op October terug te horen. Een sfeerschets waarmee de plaat bijna als een sisser uitdooft. ‘Rejoice’ klinkt elders krachtiger en overtuigender. Voor mij het zwakste nummer op October.

11. Scarlet

Lastig om een eerste nummer als slachtoffer een te wijzen. Dat beloofd dus nog wat

Het zal de herfst van 1984 geweest zijn dat ik dit album als net 15 jarige kocht. In dezelfde periode dat ik ‘Sister Feelings Call’ van Simple Minds aanschafte. In die tijd werden albums intensief beluisterd, mede vanwege het gebrek aan pecunia om overvloedig LP’s te kopen. Ik weet niet of het voor jullie ook geldt, maar in het bijzonder platen die ik in mijn puberjaren beluisterde, roepen tot de dag van vandaag bepaalde emoties, sferen, herinneringen en gevoelens op. Zo ook ‘October’ (en, maar minder, SFC).

Het gevoel van de herfst. Als ik dit album beluister dan voel en ruik ik weer de herfstkou die door het op de klapstand staande raam in mijn kamertje binnenkwam, terwijl ik aan mijn bureautje zat - vlakbij dat openstaande raam - voor het huiswerk. Feeling, feeling, feeling. Het album drijft vooral op sfeer die vertwijfeling en een gevoel van vervreemding oproept. Songmatig is niet alles even sterk - hoewel er een paar ijzersterke tracks op staan - maar dat wordt voor mij volledig gecompenseerd door die prachtige sfeer. Vooral gecreëerd door het ruimtelijke en op momenten fraai zwaar aangezette gitaarwerk van The Edge. En de algehele ruimtelijke productie, met bijzondere aandacht voor de ritmesectie (vgl. het rustpunt in ‘I Threw a Brick’).

Ik beluister dit album eigenlijk alleen in de herfst, als - zoals ik hier eerder meldde - het rood in de wingerd komt en zich door de grote hulst en de bomen in mijn tuin een weg baant op zoek naar een staat van verlossing. Een soort vurige gloed of lavastroom die mij vanuit de tuin van de buren overweldigt. Dit jaar helaas wat minder vanwege de late snoei van de tuin. Ik beluister het album het liefst buiten, als het weer het toelaat, onder het genot van een fijn bier (R10, W12). Dat gevoel van het openstaande klapraam herbeleven. Even een moment van reflectie.

Best moeilijk om een rangorde te bepalen. De kracht zit hem voor mij in het geheel en in die indrukwekkende sfeer. ‘October’ is inmiddels vanwege die sfeer mijn favoriete album van de band (was destijds nog niet zo). Gevolgd door het mystieke TUF.

Het toeval wil dat ik nu - terwijl ik dit bericht schrijf - weer aan dat bureautje zit op mijn oude kamertje in mijn ouderlijk huis (op bezoek voor mantelzorg). Weer aan de studie voor een college dat ik volgende week mag verzorgen aan mijn alma mater. Het raam staat weer op de klapstand…..en jullie mogen raden welk album hier nu op staat.

Ik kom zo met mijn nr. 11.

11. With a Shout

Heb eigenlijk weinig te melden bij het nummer. En waarschijnlijk ook niet bij andere nummers. Zoals ik hiervoor zei, zit de kracht van het album voor mij in het geheel. With a Shout is songmatig niet heel bijzonder. Maar de sfeer van het nummer, de vertwijfeling die Bono uitschreeuwt, komt binnen. Draagt zonder meer bij aan de 5*. Maar dat geldt voor mij voor alle nummers. Met uiteraard wel een paar fenomenale uitschieters. Die komen hier pas over een week voorbij.

10. FIRE

Even voorzichtig nu want het hij is nog door niemand genoemd. Het had niet veel gescheeld of dit was mijn nummer 11 geweest. Fire is het nummer dat na de hernieuwde kennismaking met het album afgelopen week het hardst gedaald is in mijn "achtung". Het lijkt alsof U2 te nadrukkelijk op zoek ging naar een single. Er zit een pop vibratie in het nummer die me aan A Day Without Me van Boy doet denken. Van beide nummers denk ik: wat doen zij eigenlijk op dat album? En dan alletwee ook uitgebracht als single. Geen wonder dat het nog even zou duren voor U2 het grote publiek kon overtuigen. Fire is verre van Unforgettable.

ps. Een beetje vroeger vandaag omwille van avondlijke verplichtingen. Morgen weer rond de klok van 20.00.

10. I Threw a Brick through a Window

Net als dazzler ben ik bang dat ik op tenen ga staan. Maar het was nooit één van mijn favo's en duurt ook nog eens bijna 5 minuten.. Was altijd blij als het volgende nummer begon.

Eerst op mijn tenen links, en nu op rechts. Binnen slechts een half uur. Pijnlijk…

Ik voel de pijn nu ook. Maakt het alleen maar interessanter.

Het is allemaal de schuld van dazzler. Die laat ons onze darlings killen.

10. Is That All

In het afsluitende Is That All? lijkt Bono nog altijd te worstelen met de vraag of het geloof het enige is waar je je voor moet inzetten of dat er meerdere dingen naast elkaar mochten bestaan. En… dat mocht! Gelukkig maar. Want anders hadden we hoogstwaarschijnlijk naar War,The Unforgettable Fire - en nog veel meer moois - kunnen fluiten.

Ik heb de band eenmaal mogen aanschouwen. U2 trad tijdens de Boy Tour voor het eerst op in Rotterdam op 13 februari 1981. De locatie met de ludieke naam ‘Eksit’ was destijds een broedplaats voor allerlei alternatieve muziek. Het was ook een kleine zaal. Daar propten ze heel gezellig hooguit 200 à 250 man in. Zoiets. Helaas heb ik daar geen foto’s van. Altijd spijt van gehad. Sindsdien ging de toen nog analoge spiegelreflex voorgoed mee. The Sound, The Comsat Angels e.v.a. waren daar niet veel later getuige van.

10. Is That All?

Niet verrassend, na mijn eerdere Scarlet nominering op 11.
Qua tekst een waardige afsluiting van dit album vol vertwijfeling en vervreemding over de wereld om hun heen. Gaan we door in de muziek of omarmen we de sectarische wereld van de Sjalom-beweging.
De muziek lijkt echter wat samengeraapt uit stukken die nog op de plank lagen, het wordt niet echt een geheel.

Haak wat te laat in en dit stelt mij voor lastige keuzes.
Het titelnummer, Gloria & I Threw A Brick Through A Window mag wat mij betreft de top 3 worden.
Mogen jullie de volgorde bepalen

10. Scarlet

Geen zwakke broeder hoor. Fraai sfeerstuk. Losstaand misschien niet heel noemenswaardig. Maar toch een dragende pijler voor de algehele sfeer van het album. Zoals ik zei, het gaat bij dit album om het geheel van de elementen.

Dit nummer representeert volledig de ambient-kant van U2. De vroege (jaren 80) albums kenden allemaal dit soort nummers. Voor mij een wezenlijk aansprekend element van de band. Ik noem: The Ocean, October, Tomorrow, J. Swallow, 40, Treasure, 4th of July, MLK, Love Comes Tumbling, Bass Trap, Walk to the Water, Race Against Time.

Dit ‘Scarlet’ ademt Joy Division. De roffelende drums en vooral natuurlijk de wat klaaglijke Hookiaanse bas, hoog “op de hals” gespeeld. Hoewel de muziek en sound heel anders zijn, zitten er imo meer Joy Division gerelateerde elementen in het album. Kom ik later, op de gepaste momenten, op terug.

Er staan geen zwakke nummers op inderdaad. Met deze opgave ontstaat wel de suggestie, maar zelfs mijn #11 is nog dik okay. En dank aan een ieder voor de toelichtingen!

10 Is That All?

Ook bij mij roept het nummer associaties op met The Electric Co. En ook de link met ‘Is Dit Alles?’ met dat gefluit aan het eind.
Vlammende afsluiter waarop ze als op Boy klinken, meer niet.

9. SCARLET

Geen verrassing in mijn rangschikking vanavond. Het belangrijkste over Scarlet is al meermaals geschreven. Een sfeerstukje dat het album ook nodig had. Maar in tegenstelling tot de titeltrack is het een instrumental, een sfeervolle reprise van Rejoice. Het doet denken aan Ocean van Boy. Het is ook een stille getuige van het groeiproces van U2: ergens tussen Rejoice en Scarlet wil de band haar koers bepalen. Ik zette Scarlet op 9 omdat ik Fire en Is That All? toch beschouw als twee onvoldoendes. Scarlet markeert een grens tussen twee teleurstellende nummers en drie decent tracks die voor mij kwalitatief onderling inwisselbaar zijn.

Maar daarover de volgende dagen meer.

9. October

Ik zal ongetwijfeld tegen heilige huisjes schoppen, maar ik vind het titelnummer niet een van de sterkste nummers van het album. Het past prima in het concept van het album, maar als song vind ik het ietwat pathetisch klinken voor een band als U2 toen was. Ik hou ook niet van One (ja, ook al voor de samenwerking met Mary J. Blige) op Achtung Baby om dezelfde redenen.

9. Scarlet

Even moed verzamelen alvorens hij weer over die vloermonitors heen springt? Of het hekwerk inklimt? Met de vlag gaat zwaaien? Ik heb geen idee. Ik vind de tweede helft van de meeste U2's sowieso niet zo bijster interessant. Of sterk. Of mooi. Maar echt 'storen' doet het nummer nu ook weer niet.

9. Stranger in a Strange Land

Een stormachtige start en daarna komt het nummer maar niet op gang. Dat klinkt streng, maar ik gaf dit album wel een 9 en deze kritiek is dus zeer betrekkelijk. Het is een lekker nummer, ik mis alleen vaart. De resterende acht nummers vind ik zonder uitzondering sterk, eens kijken hoe ik dat moet aanpakken.

9. Is That All?

Prima afsluiter van het album. Linkt inderdaad duidelijk met ‘The Electric Co.’ Maar opent krachtiger, wat alarmerend. Het nummer zelf bevat een toon van verbazing, twijfel, neigend naar verontwaardiging. Met een fraai atmosferisch middenstuk - mooi laag gitaarlijntje op de e-(of a-)snaar, wat jagende drums en op de achtergrond het schrapen door The Edge over de snaren. En dan gooit The Edge het nummer helemaal open met grootse gitaarslagen, met veel ruimtelijkheid. Mooie opbouw van intensiteit. Helemaal mijn ding. En weer veel sfeer in het einde, met dat argeloze gefluit.



Het valt me nu ineens op dat Bono met weinig woorden zingt - er is nauwelijks tekst. Toch lijkt het door zijn (verontwaardigde) voordracht, en de opbouw van het nummer en i.h.b. het wijdse gitaarwerk, alsof er heel veel te bezingen valt. Een door de emotionele voordracht opgewekte auditieve illusie. Het laatste wat je zegt klopt in de zin dat het geen duidelijke “kop/staart” cq “couplet/refrein” structuur heeft. Het drijft (zoals bijna het hele album) op sfeer…

Euh, amice, …. eerst op mijn tenen staan en …. dan nu een trap tegen het scheenbeen?



Leuk, amice, maar mijn been wordt er niet minder blauw van….

Wat bedoel je hier eigenlijk mee? Tweede plaatkant - ook wel bekend als de beruchte B-side? Of tweede helft van een nummer?

Nu klinkt 'niet bijster interessant' wel wat overdreven. Ik bedoel de ganse plaat ongeveer vanaf het midden. Oftewel de B-kant. Grofweg. Een aantal albums beginnen dus imho sterker dan dat ze eindigen. Let wel, er zijn uitzonderingen.

Haha, je zou de eerste zijn die ik ken die categorisch de B=kanten van de U2 albums afwijst. “U wilt de nieuwe U2? Ja, maar alleen de A-kant graag.”