Green Day - American Idiot (2004)

Geweldig album, Wake Me Up When September Ends is veruit me favoriet en een van me favoriete nummers!

Green Day - American Idiot

American Idiot moet dan toch dé plaat zijn die de kleine Gloeilamp met andere muziek liet kennis maken dan die uit de hitlijsten. Toen een vriend mij het titelnummer op YouTube liet horen was ik helemaal weg van dit nummer. De simpele, maar geweldige gitaarriff bleef maar in mijn hoofd zitten en ik luisterde dit nummer iedere dag.

Ik luisterde alleen het titelnummer, om de één of andere reden heb ik de rest van het album bijna een jaar lang links laten liggen. Toen ik Holiday hoorde kon ik echter niet anders dan dit album helemaal te gaan beluisteren, het eerste echte album dat ik beluisterde was American Idiot. Ieder nummer heeft dezelfde power, iets dat de mannen van Green Day na dit album niet meer lijken te kunnen. De trilogie uit 2012 als absoluut dieptepunt.

Dit album is na Dookie mijn favoriet, er staan eigenlijk alleen maar toppers op met als favorieten: Wake Me Up When September Ends, Letterbomb en Jesus of Suburbia.

American Idiot zal altijd een heel bijzonder album voor mij blijven, met dit album maakte ik kennis met rockmuziek en dankzij dit album heb ik veel meer mooie muziek leren kennen. Green Day bedankt!

Ik vind Homecoming zelfs een beter nummer dan de titeltrack

Samen met Dookie het beste Green Day album voor mij.
Boulevard of Broken Dreams en Wake me up... ken ik nou wel, die doen me niet zo heel veel meer.
Nee, de echte pareltjes zijn voor mij St. Jimmy en met name Give me Novacaine en Jesus of Suburbia. Are we the waiting is een rustig nummer, tot vlak daarna St. Jimmy erin knalt. Het hoogtepunt van de plaat.

Mooi punkrock album, maar vind dookie wat ondeugender en wat rebelser, en meer to the point, deze klinkt wat meer volwassen.

Ik ga toch liever voor de onbevangenheid van dookie.

Eigenlijk vind ik rond de 35 minuten een perfecte speelduur voor dit soort albums, vooral omdat de variatie niet echt enorm is.

Denk dat dookie en deze een mooie blauwdruk is van wat Greenday precies voor band is.

Die 2 albums zijn precies mooi voor mij.

Ik heb ooit ergens Boulevard Of Broken Dreams gehoord, en ik vond het nummer prachtig. Ik werd helemaal fan van Green Day, en kreeg dit album met Sinterklaas. Ik heb hem ondertussen helemaal grijs gedraaid. Letterbomb is mijn persoonlijke favoriet van het album. Het enige minpunt van het album vind ik Homecoming. De lyrics van dit vind ik nogal saai en langdradig (vandaar 4,5 ster, anders waren het er 5 geweest). Verder vind ik dit album top en zeker de moeite waard om te kopen. Goed werk van Green Day!

Goede muziek, dat zeker. Voor mij alleen net iets te eentonig. Di album gaat bij mij ook best wel snel vervelen. Het titelnummer, Boulevard en Holiday zijn voor mij de favorieten. Deze nummers luister ik ook veel vaker apart dan dat ik het hele album opzet.

Goede rockplaat, die ik al lange tijd ken maar nu pas echt goed luister/beoordeel.
American Idiot is een stevige binnenkomer, daarna moet dit album het vooral hebben van toppers als Holiday, Boulevard of Broken Dreams en Wake Me Up When September Ends. Ook Are we the Waiting en Homecoming zijn goede tracks, maar nadeel van laatsgenoemde en ook van Jesus of Suburbia vind ik dat ze me net iets te lang zijn. Een matiger middenstuk ( track 6-10 ) zorgt ervoor dat ik niet een echt hoge score uitdeel. Green Day staat voor mij voor de betere rockmuziek en ik vind dit hun beste album, met enkele nummers die ik kan blijven luisteren. 4*

Boulevard of Broken Dreams en Wake Me Up When September Ends zijn geweldig. De rest vind ik echt stukken minder...

Heeft dat te maken met het feit dat je wellicht minder een rockliefhebber bent? BOBD en Wake Me Up When September Ends vind ik ook geweldig, maar dat zijn toch de softere nummers van dit album.
American Idiot en Holiday zijn toch ook heerlijke rockklassiekers

Ja dat zou er zeker mee te maken kunnen hebben. Ben inderdaad niet zo'n rockliefhebber, maar vind softere rocknummers best oké van tijd tot tijd

Goeie plaat van de jaren '90 punkers.
Waar ik Dookie nog een punkplaat Engelse stijl vond, vind ik dit meer een Amerikaans rockalbum.
Het is vanuit punk in de richting van grunge geschoven, maar voor mannen die wat ouder worden past dat uitstekend.

Deze plaat heeft mij zeer positief verrast!

Jeugdsentiment voor mij, hoewel ik nog half in mijn jeugd zit natuurlijk. luisterde dit altijd rond mijn 8e/10e. Album blijft nog altijd overeind.

Heerlijk knallend album. Ooit eens de eerste 4 nummers gehoord in een Italiaanse winkel van Levi's. Ik kan het ook erg waarderen dat dit album echt een thema heeft, al begrijp ik nog lang niet alles Het gaat volgens mij vooral om een persoon die twee levens leidt: St. Jimmy en Jesus of Suburbia.

Zeer goed album, zeker tussen vele andere albums die in 2004 op de markt kwamen. 'Boulevard of broken dreams' blijft voor mij absoluut het mooiste nummer van de band, en ook 'Jesus op Suburbia' zit heel goed in elkaar. Wat mij wel opvalt, is dat er in 'She's a rebel' een gitaarriff is terug te horen die Nirvana ook gebruikte in 'Molly's lips'.

Altijd leuk wanneer een duidelijk als statement bedoeld album z'n pretenties ook waarmaakt. Het verbindende verhaaltje van American idiot wordt door wikipedia omschreven als een "occasionally chaotic story on the surface", en in het achterliggende concept ben ik niet geïnteresseerd genoeg om me in de bedoelingen van die verschillende personages en alter ego's te verdiepen, maar waar het hier voor mij om gaat is de overdaad aan ijzersterke melodieën gekoppeld aan een uitvoering met maximale overtuiging. Knap ook hoe ze ondanks het vrij sobere basisinstrumentarium van gitaar, bas en drums de plaat toch zeer afwisselend houden, gedeeltelijk door variaties in tempo, dynamiek en sfeer, gedeeltelijk door subtiele toevoegingen van achtergrondkoortjes, akoestische gitaren, xylofoon, piano, sax, een "door-echoënd" reverb-effect op Boulevard of broken dreams, een precies goede slide-gitaar op het sublieme Give me novacaine en tabla-achtige percussie op Extraordinary girl. Uiteindelijk nèt geen maximale score omdat het zeer hoge niveau van de eerste vier nummers daarna niet meer constant gehandhaafd blijft, maar al met al toch een zeer ambitieus en ijzersterk album.
        Overigens prijzen eerdere schrijvers hier de overgang van Holiday naar Boulevard of broken dreams, maar zelf vind ik vooral de overgang van het titelnummer naar de eerste medley spannend: eerst de laatste riff van American idiot, dan de korte maar o zo verwachtingsvolle pauze, en tenslotte de prachtige manier waarop de eerste drie akkoorden van Jesus of Suburbia het nummer binnenvallen. Past precies.

Een politiek getint album met treffende titel, een sneer naar het beleid van Bush jr. Het is het best verkochte maar tevens ook het meest veelzijdige en ambitieuze Green Day-album door de tempowisselingen en wat ruimer gearrangeerd buiten gitaar, bas en drums. Melodisch zijn de songs meestal ijzersterk en worden ze met de nodige passie gebracht. Tekstueel natuurlijk tijdsgebonden maar muzikaal toch redelijk tijdloos. Het is wat meer gepolijste Amerikaanse rock maar de energie en de punky kant zijn nog steeds aanwezig. Samen met Dookie is dat voor mij het beste Green Day-album.

Mooi, dat licht verontwaardigde "Jeez!" op 5:24 van Homecoming – het doet me zowel aan Bob Dylans "Jeez, I can't find my knees" in Visions of Johanna denken als aan Jack Blacks "Jeez Louise!" wanneer hij in de MTV-Awards-parodie op The Fellowship of the Ring zijn piercing niet kan losmaken. American idiot blijft toch een geweldig album.

Blijft toch, mits je vanaf nummer 2 begint, een goede plaat. Met Punk heeft het niet zo veel meer van doen maar als Rockbandje ontstijgt het toch wel het gros wat toendertijd op de radio kwam.

Ik vind het grappig om te constateren dat het na zo veel jaar nog altijd even prima te doen is. Omdat als er een plaat is waar ik dat niet bij had verwacht, het wel deze is.

De mannen van Green Day weten echt wel wat rock inhoudt! Ik heb heel erg van dit album genoten!
Het begint al met American Idiot, heerlijk tempo heeft dit lied! Jesus of Suburbia begint sterk, maar duurt mij wat te lang. Dan komen Holiday en Boulevard of Broken Dreams, wat een geweldige nummers zijn dat zeg!
Het stuk wat daarna komt is ook aardig, maar kan ik me even niet zo voor de geest halen. Dan krijgen we wake me up when september ends, ook weer zo'n mooi nummer van Green Day, en afsluiter Whatsername is ook weer een geweldig nummer!
Wat mij betreft behoort Green Day tot de beste rockgroepen aller tijden en dit album bewijst waarom! ?

Een album dat nostalgie oproept maar ik nog nooit volledig beluisterd had. Het begin is natuurlijk onovertroffen met 4 moderne punkklassiekers na elkaar. Daarna enkele nummers die me minder bekend waren maar me goed meevielen. Het tweede deel is duidelijk wel wat minder. Letterbomb en Homecoming doen me het minst, maar het album eindigt voor mij wel op een puike 4 sterren.

Ik was nooit zo into Green Day, ik voelde me altijd wat te cool daarvoor, alhoewel Green Day waarschijnlijk te cool was voor mij. Ik had een goede kameraad die ik al vanaf de peuterschool kende en die ging toen op een gegeven moment door een emo fase; zwarte mascara, haren voor de ogen, het hele pakketje. Ik volgde hem absoluut niet in deze fase. Hij luisterde veel naar Green Day, dus om het onzekere voor het zekere te nemen, bleef ik maar weg van deze invloeden.

Ondanks dat ik nooit uitbundig naar ze geluisterd heb, klinkt de sound toch behoorlijk karakteristiek. Speels, maar dynamisch. Dookie is nog een stukje meer punky dan American Idiot, maar van dit album kan ik de rock opera-achtige proporties ook wel weer waarden. Memorabele zanglijnen en creatieve riffs. Ik zal aan het einde van de dag toch altijd liever grijpen naar de ongekende agressie van pure punk, maar voor pop punk is het zeker degelijk en ik zou zo 1-2-3 niet een album kunnen bedenken die het concept achter het genre beter uitvoert.

prima comeback financieel maar niet mijn cup of tea...maybe voor een nieuwe generatie...maar na Insomniac was het eigenlijk muzikaal wel klaar...om te zwijgen van die lelijke emo rood/zwart shit eromheen

onbegrijpelijk dat dit hoger scoort dan Dookie

We zijn 19 jaar verder. American Idiot heeft van die tijd misschien wel 17 jaar in de kast gestaan. Tot nu.

“Owjaa. Die hadden we ook nog. Die vond ik destijds echt té gek!”, dacht ik na een zoektocht door de platenkast.
“Toch wel lang geleden. Misschien weer eens leuk om in zijn totaliteit te luisteren.”

En inderdaad: dat is leuk!

Mijn geheugen dook direct terug naar de tijd van doelloos cruisen met mijn eerste auto, waarbij ik dit album - kennelijk, ik ken alles nog - behoorlijk heb grijsgedraaid. Jesus of Suburbia, St. Jimmy, Give Me Novacaine en het geweldige Letterbomb: ik deinde met alles mee, alsof het weer doelloos cruisen was.

Dát in combinatie met de nog steeds acceptabele maar enorm commerciële hits, maakt dit voor mij gewoon een topalbum!

Dat toch in de vergetelheid wist te raken.

De US RSD uitgave op 2LP uit 2015 op Red & White with Black Swirl vinyl is opnieuw geperst voor UK/EU. Ik heb er gelukkig nog één te pakken, want afgezien dat het er fraai uitziet klinkt het werkelijk uitstekend. Wat een dynamisch en gedetailleerd geluid, ik doe mijn oude cd maar weg.

Bizar dat deze binnenkort 20 jaar bestaat

Voor mij de enige plaat van Green Day die te pruimen is. Alleen jammer dat er 2 van die hele lange nummers op deze plaat staan.

Ken de band via oud studiegenoot. Nooit veel aandacht aan besteed maar dit album klinkt me wel lekker. Dus maar ff verder streamen want ik kom erachter dat er vorig jaar weer nieuw werk is afgeleverd
Een ticket voor de juli 2 laat ik ff voor wat het is...mar ik ga ze streamen

van punk naar rock. Het album uit '24 valt onder genre indie